‫این دنیا پر از آدمه.
‫بعضیا سالمن، مریض نیستن. ‫بعضیا مَردن، زن نیستن.
‫بعضیا عاقلن، احمق نیستن. ‫خوشگلن، زشت نیستن.
‫و بعضیا هم همه‌ اینا هستن، ‫اونم همزمان.
‫بالدور و آرنی هر دوتاشون سالم، ‫خوشگل و عاقل بودن.
‫پسرای رئیس قبیله.
‫بعد از یه شبیخون، رئیس ‫به هر دوشون یه تبر داد
‫که دسش از صدف بود
‫صدفایی از دریاهای اون سر دنیا.
‫اما یه روز آروم تابستونی، ‫به دهکد‌شون حمله شد
‫و همه فرار کردن که پناه بگیرن.
‫چون بالدور کوچیکتر بود، ‫سنگینی تبر سرعتشو گرفت.
« « سینمافریک با افتخار تقدیم می کند » » [ CinemaFreak.Net ]
‫.:: برگردان به پارسی: مرتضی راکی ::.
‫بالدور اون روز دست چپشو از دست داد
‫و دنیای واقعیش واسه همیشه عوض شد.
‫حس متفاوت بودن و طردشدگی ‫مثل خوره افتاد به جونش.
‫یهو بالدور یادش رفت کی بوده.
‫دیگه نه حس میکرد سالمه، ‫نه عاقل و نه خوشگل.
‫فکر میکرد ارزشش از بقیه کمتره.
‫رئیس قبیله که همیشه قسم میخورد ‫زیر دست اون همه با هم برابرن
‫طاقت نداشت ببینه ‫پسر کوچیکش داره ذره‌ذره آب میشه.
‫اون تصمیم گرفت که تمام پسرا، مردا، ‫پیرمردها و حتی نوزادان
‫در تمام دهکده‌ های قلمروش
‫اونا هم باید دست چپشونو قربانی کنن.
‫چون میدونست اگه همه ناقص باشن
‫دیگه کسی ناقص نیست.
‫و از اونجایی که واقعیت بالدور ‫تغییرپذیر نبود
‫پس باید واقعیت دنیای اطرافش ‫به جاش عوض میشد.
‫[ آخرین وایکینگ ]
‫سه تا شیش نفر سارق مسلح به زور وارد ‫شرکت حمل پول لومیس شدن.
‫سارقان وحشی، حرفه‌ای و ‫کاملا با نقشه بودن.
‫شاهدها دو ماشین شاسی ‌بلند رو ‫اطراف محل سرقت دیدن...
‫- آنکر، میگن یکی مُرده. ‫- ساک و پاسپورتمو آماده کن، فریا. همین الان!
‫نکن، نکن... تمومش کن! کمکم کن!
‫- مانفرد... ‫- داریم توی بالکن باربیکیو راه میندازیم.
‫از اون همبرگر گنده ‌ها.
‫- کار چطور بود؟ ‫- خوب بود. باید واسه یه مدت برم یه جایی.
‫- ازت میخوام یه کاری بکنی. ‫- کجا داری میری؟
‫- چیزی نیست. فریا اینجاست. ‫- میخوام تو هم اینجا باشی.
‫برمیگردم. این کلید رو میبینی؟
‫میخوام این کلید رو بخوری.
‫بعضی وقتا لازمه به حرفم گوش بدی.
‫وقتی اومد بیرون، دوباره قورتش بده... ‫اول بشورش.
‫بعد دوباره بخورش تا وقتی که اوضاع آروم بشه. ‫داری گوش میدی؟
‫ایستگاه مرکزی، صندوق شماره 23. ‫الان کلیدش دست توئه.
‫توی اون صندوق یه ساک هست. ‫ساک رو بردار
‫و ببرش توی جنگل ‫نزدیک خونه‌ مامان، کنار میز بلوط
‫همونجا که همیشه ‫تولدت رو جشن میگرفتیم، خاکش کن.
‫میتونی این کارو برام بکنی؟
‫تو تنها کسی هستی که ‫بهش اعتماد دارم، مانفرد.
‫- نمیشه یه جای دیگه خاکش کنم؟ ‫- فقط همونجوری که نقشه کشیدیم انجامش بده.
‫آنکر، بهتره بیای. آنکر.
‫[ پانزده سال بعد ]
‫تو کی هستی، آنکر؟
‫من آنکرم. من آنکر اندرسنم.
‫آنکری که زندانی نمونه‌ هست ‫و همه فکر میکنن لایق آزادی مشروطه
‫یا آنکری که 31 بار کوبید ‫تو صورت یه زندانی دیگه
‫فقط چون قهوه ریخته بود ‫روی جدول سودوکوت؟
‫یا آنکری که توی سرقت و قتل ‫هربرت نودسن دست داشت؟
‫خیلی چیزا هستم، ولی قاتل نیستم. ‫هیچوقت کسی رو نکشتم.
‫خشم زیادی نسبت به خیلیا داشتم، ‫نسبت به خانوادم.
‫نسبت به پدرم، چون ما رو رها کرد.
‫نسبت به برادرم...
‫ولی الان اخلاقمو کنترل میکنم. ‫خودمو جمع و جور کردم.
‫نظری درباره‌ اون41/2 میلیون کرون ‫پول دزدی که غیب شده نداری؟
‫ببین...
‫بارها درباره‌ این حرف زدیم. ‫اگه میدونستم اون پول کجاست
‫خیلی وقت پیش بهتون میگفتم.
‫گوش کن... من پاکم و ‫11 ساله که به الکل دست نزدم.
‫دیگه اهل دعوا نیستم. ‫نمیدونم دیگه چیکار باید بکنم.
‫فقط میتونم بگم که ‫الان دیگه یه آدم دیگه‌ام.
‫[ آنکر، به خونه خوش اومدی ]
‫- چرا در رو باز نمیکنی؟ ‫- نه، یکم صبر میکنم.
‫میشه...؟
‫- سلام، داداش عزیز. ‫- سلام.
‫60 تا از نون ‌های موردعلاقت رو خریده ‫و یه هفته هست نخوابیده
‫چون قراره تو بیای خونه.
‫فکر میکنی نون‌ ها کافی باشن؟
‫هان، مانفرد؟
‫اوه، یادم رفت. اسمش الان جان هست.
‫- صداش کن جان. ‫- چرا؟
‫دوست نداره مانفرد صداش کنن. ‫همه بهش میگن جان.
‫گل‌ ها رو دیدی؟
‫جان اونا رو جمع کرده و خشک کرده ‫و چسبونده به دیوار. قشنگه، نه؟
‫آره، خیلی قشنگه. آخه چرا لعنتی ‫دیگه نمیخوای مانفرد صدات کنن؟
‫- حالا چی شد؟ ‫- نه، جان...
‫تمومش کن.
‫نمیتونی بعد از این همه وقت برگردی ‫و توقع داشته باشی همه چی مثل قبل باشه.
‫از وقتی مامان مُرد، همه چی بدتر شد.
‫خیلی دلش برات تنگ شده بود، و الان ‫فکر میکنه دوباره قراره بری.
‫- ازش معذرت بخواه و قول بده که میمونی. ‫- باشه.
‫میخواستم ببرمش مسافرت.
‫- به خونه‌ مامان. ‫- فکر خیلی خوبیه.
‫میتونین چند روز اونجا بمونین.
‫صاحبای جدیدش گذاشتنش ‫واسه اجاره توی ایربی‌ان‌بی.
‫فقط یادت باشه جان صداش کنی. جان؟
‫نه، ببخشید. خیلی اوضاع ‫دراماتیک شد. قصدم این نبود.
‫چه غلطا؟! نیا اینجا. ‫کار ما تمومه، فلمینگ.
‫من همه‌ پولت رو میخوام، آنکر، ‫وگرنه همه چی بد پیش میره.
‫برو بابا. تو که نصفشو گرفتی.
‫خب، همشو سال‌ ها پیش خرج کردم.
‫به خیلیا پول بدهکارم و قول دادم
‫وقتی اومدی بیرون ‫باهاشون تسویه کنم.
‫وای، انقدر دلم میخواد ‫دوباره بزنم تو صورتت.
‫چقدر بدهکاری؟
‫همشو بهم بده. همه‌ 20 میلیون رو.
‫به هر حال، تا دوشنبه وقت داری.
‫ای وای. این چهارچوب در خیلی خطرناکه.
‫ببین... درستش میکنم.
‫دوشنبه ابزارم رو میارم.
‫یکی دیگه میخوای؟
‫آره. میتونی یکی دیگه بخوری؟
‫- این سگ رو از کجا آوردی؟ ‫- فریا نباید ببینتش.
‫اگه بمونی، دیگه مال ماست. ‫میمونی؟
‫دلت میخواد با من و سگه بریم شنا؟ ‫دلت میخواد؟
‫خلاصه که، ما الان یه سگ جدید داریم.
‫سگو بده به من. ‫بنته دم در منتظره.
‫- بدش به من. بنته پایین منتظره. ‫- داری درباره کدوم سگ حرف میزنی؟
‫- همون سگه دیگه، ای بابا! ‫- اوه، حتما یواشکی اومده پیشم.
‫فکر کنم دلش میخواد اینجا زندگی کنه. ‫بهتره برم یکم آب بیارم
‫اگه دلش میخواد با ما بمونه ‫نه با اون بنته‌ احمق.
‫سگ اون نیست. یه سگ دیگه هست ‫اصلا. الان دیگه عاشق من و آنکره.
‫بدش به من. ‫بنته الان زنگ میزنه به پلیس.
‫پلیس نه. سگ رو بهش بده، مانفرد!
‫لعنتی، بهش بگو جان.
‫اصلا کی اهمیت میده؟!
‫همینجوری سگ ‌های مردم رو برمیداره. ‫همسایه‌ها از دستش کلافه شدن.
‫باید صداش کنی جان.
‫هفته پیش یادم رفت، با چنگال گوشت ‫زد توی ران خودش.
‫نه، جان... جان.
‫اگه روبروی میز بلوط وایسم، ‫رو به خونه
‫ساک رو کجا خاک کردی؟
‫تمومش کن، مانفرد.
‫نمیدونم داری با کی حرف میزنی.
‫تمومش کن. دیگه حالم ‫از این بازی به‌هم میخوره.
‫- چرا میخوای جان باشی؟ ‫- من جان هستم.
‫- ولی چرا؟ ‫- تو چرا آنکر هستی؟
‫واسم مهم نیست چی فکر میکنی. ‫من جان هستم.
‫جان لنون.
‫- جان لنون؟ - جان دبلیو. لنون.
‫اوه، برو گمشده بابا!
‫اینجا چه خبره؟
‫تو حتی شبیهش هم نیستی. ‫عینک‌ هات هم که اصلا درست نیستن.
‫داریم واسه اون مدلش پول جمع میکنیم. ‫باید همین‌جوری قبولش کنی، وگرنه...
‫وگرنه چی؟ با چنگال فوندو ‫میزنی تو سر خودت؟
‫میتونم خودمو با چنگال فوندو بکشم. ‫مرگ خیلی تلخیه. خیلیا این کارو کردن.
‫توی این 60 روز گذشته، ‫داشتم واسش نقشه میکشیدم.
‫ولی ما هیچوقت فوندو نمیخوریم.
‫تمومش کن، مانفرد. ‫حالا بهم بگو کجا...
‫- حالش خوبه؟ ‫- کی؟
‫برادرم، مانفرد اندرسن. ‫از ماشین پرید بیرون.
‫اندرسن؟ فقط یه سری ‫زخم‌ های سطحی داره.
‫میتونم ببرمش خونه؟ ‫نباید توی بخش روانی باشه.
‫خب، چون یه تلاش واسه خودکشی بوده ‫باید اینجا نگهش داریم
‫ولی یه اسکناس درشت رد کن بیاد، ‫مال خودت.
‫- باید بهت رشوه بدم که ببرمش خونه؟ ‫- ای وای، بهت بر خورد؟
‫شوخی میکنم.
‫برادرت توی اتاق 8 سی‌ هست.
‫حالت خوبه؟
‫میتونی توی ماشین بشینی؟
‫میفهمم.
‫دلت واسم تنگ شده بود.
‫گیج شدی و ناراحتی ‫چون من اونجا نبودم.
‫آره... ولی الان دیگه اینجام.
‫بیا دیگه.
‫واقعا ازت میخوام خودتو جمع و جور کنی ‫و جای ساک رو بهم نشون بدی، باشه؟
‫بعدش با هم وقت میگذرونیم. ‫باشه، مانفرد؟
‫حالت خوبه؟
‫میتونم بغلش کنم؟
‫آره، آره. دور از اون خانم احمق.
‫اختلال تجزیه‌ هویت.
‫ما بقیمون فقط یه واقعیت داریم
‫ولی مانفرد بین چندین شخصیت ‫و چندین واقعیت مختلف جابه‌جا میشه.
‫الان توی شخصیت جایگزینش ‫به عنوان جان لنون خواننده گیر کرده.
‫باید با خودم ببرمش. ‫لازمه باهاش حرف بزنم.
‫با مانفرد واقعی.
‫میفهمم، دلت واسش تنگ شده، ‫ولی مانفرد باید اینجا بمونه.
‫چرا؟ اون که به کسی صدمه نزده.
‫اون از ماه اکتبر تا حالا چندین بار
‫سعی کرده خودکشی کنه ‫و 9 تا سگ دزدیده.
‫مانفرد میدونه کیه. اون همیشه ‫یه جورایی متفاوت بوده. اینا همش فیلمشه.
‫رک و راست بخوام بگم،
‫ما داریم به یه پروسه‌ یک ‌ساله
‫از تراپی و دارو نگاه میکنیم.
‫بعضی مریضا تا آخر عمرشون ‫توی همون شخصیت دومشون میمونن.
‫یه چیزی که خوب میدونیم اینه که ‫اختلال تجزیه‌ هویت ریشه داره توی
‫تجربه ‌های تلخ و ضربه‌ های روحی گذشته.
‫ممکنه برای 10، 20 یا 30 سال پیش باشه.
‫مانفرد!
‫داری چه غلطی میکنی؟ ‫اون میخواد ما رو بکشه.
‫تبر همون‌ جا بمونه. کلاه‌ خودت رو ‫در بیار. باید بریم مدرسه.
‫- نه، من دارم میرم شبیخون. ‫- نه. انقدر عجیب ‌غریب نباش.
‫دیگه سنت رفته بالا. ‫همه دارن بهت میخندن.
‫تو وایکینگ نیستی.
‫وایکینگ ها دیگه وجود ندارن.
‫ولی من وجود دارم.
‫آنکر، اونجا هستی؟
‫خب، ببین کی اینجاست، ‫رئیس بخش ضد کلاهبرداری.
‫8 تا نوشیدنی تلخ، بیزحمت.
‫لوتار نیلسن، از بخش روانی. ‫منو یادت هست؟
‫- آره. ‫- داری برادرت رو میبری قایق ‌سواری؟
‫نه، اون توی بخش مراقبت ‌های ویژه‌ هست.
‫خب، شاید اینجوری واسش بهتر باشه.
‫بیماریشو تشخیص دادن؟
‫- تجزیه‌ هویت... ‫- اختلال تجزیه‌ هویت.
‫8 تا نوشیدنی واسه خودت گرفتی؟
‫همیشه. بیشتر از این دیگه ‫خیلی زیاده‌روی به نظر میرسه.
‫اختلال تجزیه‌ هویت، ‫تشخیص خیلی بدیه. متأسفم.
‫خیلی دیوونه ‌کننده‌ هست.
‫فکر میکنه جان لنونه.
‫من یه بار یه میکائیل لودروپ رو ‫توی بخش ویژه دیدم.
‫بعضی وقتا عیسی مسیح بود یا جان وین.
‫آشپز هیچ‌وقت نمیدونست ‫چی باید واسش سرو کنه.
‫هنوز یه مریض توی آماگر هست ‫که فکر میکنه رینگو استارئه.
‫فقط یه پل و یه جورج کم داریم ‫تا بتونیم گروه رو دوباره دور هم جمع کنیم.
‫نمیفهمم. چرا الان که من برگشتم ‫این‌جوری زده به سرش؟
‫- قاعدتا باید از دیدنم خوشحال میشد. ‫- دقیقا همینه.
‫اون میتونست با اون یکی هویتش ‫کنار بیاد چون تضادی
‫بین تصوری که از خودش داشت ‫و محیط اطرافش وجود نداشت.
‫نمیفهمم.
‫اگه من راه بیفتم بگم ناپلئون هستم
‫اطرافیانم منو ‫یه آدم احمق فرض میکنن.
‫این موضوع روی تصور من ‫از خودم تأثیر منفی میذاره
‫ولی اگه منو بذارین توی یه کپی
‫از کاخ ورسای و 200 تا خدمه استخدام کنین
‫بهم ارتش و اسب بدین ‫و فرانسوی یادم بدین
‫اونوقت داد زدن اینکه من ‫ناپلئونم دیگه عجیب نیست،
‫و تصورم از خودم هم ‫دست ‌نخورده باقی میمونه.
‫اگه محیط اطرافش قبول کنن ‫که مانفرد، جان لنونه، همه چی ردیفه.
‫همه‌ همسایه ‌ها بهش میگن جان. ‫اونم امضای لعنتیشو میده بهشون.
‫دقیقا!
‫من که نمیتونم الکی تظاهر کنم اون جان لنونه. ‫این کار اشتباه نیست؟
‫تو 20 سال گذشته کجا بودی؟
‫وقتی ایکیا اولین نمایشگاهش رو باز کرد، ‫46 تا محصول داشت.
‫امروز اونا 12 هزار تا محصول ‫واسه انتخاب دارن. هر کسی خاصه.
‫هر کسی حق داره ‫واقعیت خاص خودش رو داشته باشه.
‫واقعا نمیتونی بیخیال بشی و ‫برادرت رو جان لنون صدا کنی؟
‫عالیه، بیدار شدی. ‫بیا، این مال تو.
‫یه پیراهن واست.
‫چقدره که خوابم؟
‫رفتم آمار گرفتم ببینم ‫رینگو هنوز بستری هست یا نه.
‫- رینگو؟ ‫- سعی کن حواست به من باشه.
‫نگاه کن.
‫آنتون ولف اسپرسن، ‫جولای 1996 توی
‫مرکز روان‌پزشکی آماگر بستری شده.
‫اون فکر میکنه رینگو استار درامر، ‫توی گروه بیتلزه.
‫- ایده‌ خودت بود، واسه همین چک کردم... ‫- ایده‌ من چی بود؟
‫اینکه بیتلز رو دوباره جمع کنیم ‫تا مانفرد رو توی واقعیت خودش غرق کنیم.
‫ولی پیدا کردن پل مک‌کارتنی و جورج هریسون ‫سخت بود. توی دانمارک اصلا نداریم.
‫داشتم دیگه ناامید میشدم
‫ولی ببین توی سوئد کیو پیدا کردم.
‫اجازه بده معرفی کنم: ‫حمدان فالک شوبرگ
‫بستری در بخش 53 توی ‫بخش روانی شمال استکهلم.
‫حدس بزن بقیه ‫شخصیت‌ های حمدان کی هستن.
‫- پل مک‌کارتنی؟ ‫- سر پل مک‌کارتنی...
‫مطمئنم حمدان این‌جوری ترجیح میده.
‫ولی اون بیشتر از ایناست.
‫حمدان بین بیشتر از ‫ 40 تا شخصیت جابه‌جا میشه.
‫مرد آهنی، گوستاو مالر، ‫شوپنهاور
‫دیوی کراکت، هاینریش هیملر
‫و جورج هریسون گیتاریست. ‫نظرت چیه؟
‫- اون هم مک‌کارتنیه و هم هریسون؟ ‫- آره، ولی نه همزمان.
‫فوق‌العاده نیست؟ ‫دوتا بیتلز گیرمون اومده توی یه نفر.
‫و مرد آهنی. خیلی دلم میخواد ‫باهاش یه نوشیدنی بخورم.
‫چرا اینا رو به من میگی؟
‫داریم گروه رو دور مانفرد جمع میکنیم ‫تا واقعیتش رو واقعی جلوه بدیم.
‫یادت هست؟ ناپلئون.
‫وقتی رفتیم سراغ مانفرد، گفتی ‫پیدا کردن یه استودیو به قضیه اعتبار میده.
‫- ما رفتیم سراغ مانفرد؟ ‫- چقدر مست بودی آخه؟!
‫وقتی داشتیم مرخصش میکردیم، چند بار ‫کوبیدی تو صورت نگهبان بیمارستان.
‫- باید به مشکل خشونتت برسیم. ‫- مانفرد الان کجاست؟
‫بهش 60 میلی‌گرم دیازپام دادم.
‫- کِی بیدار میشه؟ ‫- تا 5، 6 ساعت دیگه.
‫بیا بریم آماگر دنبال رینگو ‫بعدش بریم سوئد پل جورج رو برداریم
‫و بعدش بریم خونه مامانت ‫و یه اتاق تمرین بسازیم.
‫منم یه مطالعه‌ بالینی انجام میدم، ‫پروسه رو زیر نظر میگیرم...
‫- من درباره‌ خونه‌ مامانم چی گفتم؟ ‫- به نظر واسه تحریک حافظش عالی میرسه.
‫یه سر هم میریم ایکیا واسه خرید ‫وسایل استودیو.
‫از جلو چشمم دور شو. برو گمشو.
‫بیخیال ایکیا میشیم، فقط بریم.
‫گوش کن چی میگم. نزدیکم نیا!
‫وایستا... داری زیاده ‌روی میکنی. ‫خیلی بی‌ منطق.
‫هی.
‫رسیدیم.
‫دم خونه‌ مامانیم.
‫امشب رو اینجا میخوابیم
‫و بعدش فردا صبح منو میبری ‫پیش اون ساک. باشه؟
‫خوبه.
‫سلام. خوش اومدین. ‫من مارگریته هستم.
‫- سلام. آنکر. ‫- جان.
‫اتاق‌ هاتون رو بهتون نشون میدم.
‫لازم نیست. ‫ما بچگی‌هامون اینجا زندگی کردیم.
‫چه عالی. خب، ‫پس واسه شام بیاین پیش ما.
‫فکر نکنم بشه. ‫مانفرد از شلوغی خوشش نمیاد.
‫مانفرد؟ خودش گفت اسمش جانه.
‫آنکر، من واقعا، واقعا گشنمه.
‫عالیه.
‫اینجا یه عالمه موزه‌ خیلی خوب باز شده.
‫ما فقط میخوایم بریم ‫توی جنگل پیاده‌روی کنیم
‫و... واسه ماهیگیری کرم پیدا کنیم.
‫نه.
‫- به جاش یه لیوان آب انگور میخوری؟ ‫- نه.
‫شما دوتا چطور با هم ازدواج کردین، وقتی ‫اون انقدر زشته و تو انقدر خوشگلی؟
‫واسه همینه که بچه ندارین؟ ‫چون اون خیلی زشته؟
‫- الان نه. ‫- این چه سوالیه آخه؟
‫تو پاک خل شدی؟
‫- آنکر، بهش بگو معذرت‌ خواهی کنه. ‫- نه.
‫اون کل روز داره منو اینجوری صدا میکنه. ‫تا سال‌ ها هم ادامه داره.
‫تو باید از من و ورنر معذرت ‌خواهی کنی.
‫چرا؟ من که دروغ نگفتم.
‫ولی من میتونم. ‫من میتونم بهت بگم زشت.
‫آنکر، اون عین برج زهرمار زشت نیست؟
‫برو بیرون. همین الان ‫از خونه‌ ما برو بیرون!
‫آروم باشین. اون مشکل روانی داره.
‫مانفرد از وقتی بچه بود، ‫حس میکرد همه دارن اذیتش میکنن...
‫ببخشید. ما خبر نداشتیم ‫که مشکل داری. واقعا معذرت میخوام.
‫باید بهمون میگفتی.
‫تو قبل از اینکه بتونه ‫چیزی بگه، زدی تو گوشش.
‫- خب، اون بوکسوره دیگه. ‫- بوکست رو توی خونه انجام نده!
‫فقط یه تیکه کوچیک انداختم.
‫- حالا اون یه لیوان آب انگور رو میخورم. ‫- باشه، ببخشید.
‫خب، آنکر، تو هم خوره جزی؟
‫شاید بهتر باشه... یه توضیح کوتاهی بدی ‫که چه بلایی سر صورتت اومده.
‫- این‌جوری برای بقیه راحتتره که... ‫- نیازی نیست.
‫من دلم میخواد بشنوم. چرا زشتی؟
‫- برام مهم نیست در موردش حرف بزنم. ‫- نسخه کوتاهش رو بگو لطفا.
‫یه جمعه‌ کاملا معمولی بود. ‫منتظر ۱۰ تا مهمان برای شام بودیم.
‫مگه هر جمعه ۱۰ تا مهمون دارین؟ واسه چی؟
‫- نه، تازه کلا 8 ‌تا مهمون داشتیم. ‫- بگذریم، همه چی آماده بود.
‫شراب مونتپولچیانو داشت هوا میخورد، ‫گوشت کباب هم توی فر بود...
‫اووه، اون موقع‌ها هنوز گوشت میخوردیم. ‫سال‌ها پیش بود.
‫رفتم بیرون که دوتا فلفل‌دلمه ‌ای ‫واسه سالاد بگیرم
‫که مارگرته ازم خواسته بود درست کنم.
‫- داستانش هی عوض میشه. ‫- این‌بار دیگه چی شده؟
‫دلمه فلفل بود. داشتیم ‫یه دستور پخت افغانی که
‫توی اینترنت پیدا کرده بودم رو ‫امتحان میکردیم.
‫اون جمعه انگار دنیا رو سرم ‫خراب شده بود، چون بالاخره
‫بعد از سال‌ها کلنجار رفتن با خودم، ‫تصمیم گرفته بودم حرفه مدلینگم رو ول کنم.
‫ولی ورنر دید که فقط 8 تا فلفل ‌دلمه‌ای خریده، ‫واسه همین دوتا کم داشتیم.
‫داشتم میگفتم، رفتم بیرون ‫تا دوتا فلفل‌دلمه‌ای اضافه بخرم.
‫چرا جفتتون هم خرید میکنین هم آشپزی؟ ‫این خانوم دست به سیاه و سفید نمیزنه؟
‫خریدن دوتا فلفل‌ دلمه‌ای که ‫کار شاقی نیست.
‫ولی بود، چون به قیمت کل صورتم تموم شد.
‫خب، منم بیخیال کار و زندگیم شدم ‫تا تو بتونی کلکسیونت رو طراحی کنی.
‫- کدوم کلکسیون رو میگی، آنکر؟ ‫- یه کلکسیون منحصر به فرد.
‫محصولات پوستی و خز. ‫خیلی براش زحمت کشیدم.
‫ورنر ۴۰ سال طراح لباس بوده ‫ولی هیچ‌وقت هیچی تولید نکرد.
‫حالا هم بیخیال اون شده و افتاده دنبال ‫نوشتن کتاب کودک
‫ولی اونم به جایی نمیرسه.
‫- دروغ نگو. ‫- مگه غیر اینه؟
‫- داشتم میگفتم چطوری این شکلی شدم. ‫- آره، برگرد سر همون داستان.
‫دقیقا، مرسی. ببخشید.
‫داشتم ماشین رو پارک میکردم.
‫اون‌موقع هنوز سیگار میکشیدم، ‫یه سیگار گذاشتم گوشه لبم
‫لیست خرید رو برداشتم، ‫و همین که در رو باز کردم
‫ایربگ ترکید. بنگ!
‫نقص فنی کارخونه بود. ‫به جهنم خوش اومدی!
‫وقتی فقط دوتا فلفل میخواستی، ‫دیگه لیست خرید بردنت چی بود؟
‫چندتا چیز دیگه هم لازم داشتیم. ‫ولی اینا ربطی به موضوع نداره.
‫- یعنی آتیش سیگار پاشید تو صورتت؟ ‫- آره، ۱۴۰۰ درجه حرارت داشت.
‫ایربگ پژو ۱۰۷ با ‫سرعت ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت باز میشه
‫کل صورتم رو کرد زیر آتیش.
‫۴۰ درصد پوست صورتم از بین رفت.
‫- شام عالی بود. فکر کنم ما دیگه... ‫- ولی یه خوبی‌ هایی هم داشت.
‫پژو بهم غرامت داد
‫چون اون اتفاق توانایی ‫طراحی کردن رو هم ازم گرفت.
‫چرا؟
‫وقتی طراح لباسی
‫خیلی مهمه که دنیا رو ‫از چشم بقیه ببینی.
‫باید خودت رو جای اونا بذاری. ‫ولی وقتی نمیدونی خودت کی هستی
‫و من یهو دیگه نمیدونستم...
‫دچار بحران وجودی شدم ‫و کل دوران طراحیم خاکستر شد رفت هوا.
‫کدوم دوران؟
‫تو حتی یه لنگه جوراب هم طراحی نکردی ‫که کسی بخواد بپوشه.
‫8 ساله وقت گذاشتی پای یه کتاب کودک ‫که هیچ‌وقت هم تمومش نمیکنی.
‫خیلی زشته که جلوی مهمونا ‫این‌جوری حرف‌های رکیک میزنی.
‫- من فقط دارم حقیقت رو میگم. ‫- اوه، پس منم میتونم چندتا حقیقت رو بگم!
‫این خانوم سال ۱۹۸۷ مدل دست ‫توی تبلیغ کالوآ بود.
‫همین و بس!
‫خب دیگه، اینم از این.
‫حیف شد واقعا.
‫همش واسه دوتا فلفل ‌دلمه‌ای فسقلی.
‫و بقیه چیزهایی که ‫توی لیست خرید بود.
‫که بی ربط بودن.
‫آره.
‫- ممنون. ‫- مرسی بابت شب فوق‌العاده‌تون.
‫آنکر، نگاه کن. موقع بازسازی ‫اینا رو توی دیوار پیدا کردیم.
‫این مجسمه‌ ها رو تو تراشیدی؟
‫نه، کار مانفرده، اون‌ موقع که ‫کلید کرده بود روی وایکینگ‌ ها.
‫خوبی؟
‫آره، فقط خسته‌ ام.
‫- خوب بخوابی. ‫- باشه.
‫فردا ساعت چند بریم ماهیگیری، آنکر؟
‫اول میریم دنبال کرم بگردیم. ‫همون‌ جایی که تولدهامون رو جشن میگرفتیم.
‫- یادت هست؟ ‫- نه.
‫من که همه تولدهام رو توی لیورپول بودم.
‫ولی دوست دارم بیام ماهیگیری. ‫فقط نمیخوام از توی جنگل رد بشم.
‫اگه قراره بریم دنبال اون ساک بگردیم، ‫من همین الان میرم خونه.
‫نه، فقط میریم دنبال کرم.
‫نمیفهمی جای من بودن چه شکلیه. ‫همه دوست دارن جای من باشن.
‫آدم ‌ها واقعا من رو دوست دارن.
‫- چون تو جانی؟ ‫- آره.
‫چون من جان هستم.
‫فقط یه وظیفه داشتی. اینکه نذاری ‫توی مدرسه داداشت رو مسخره کنن.
‫نمیدونستم اون رو آورده.
‫- فقط واسه شوخی بود. ‫- شوخی؟
‫به نظرت برای فریا هم شوخیه‌ که هر روز
‫قلدرها اذیتش میکنن ‫چون داداشش این‌جوریه؟
‫خیلی باحاله که همه جای خونه رو ‫علامت ‌های وایکینگی حکاکی میکنه؟
‫مامان هم حتما خیلی حال میکنه ‫وقتی میره مدرسه و همه بهمون میخندن، آره؟
‫مانفرد خیلی حالش بده آنکر، ‫اون نیاز به کمک داره.
‫و تو امروز اصلا بهش کمک نکردی، نه؟
‫مانفرد خودش انتخاب نکرده که وایکینگ باشه.
‫مانفرد، بلند شو.
‫- بیا مستقیم بریم لب دریاچه. ‫- اول باید کرم برداریم.
‫- اینجا رو دوست ندارم، سرده. ‫- انقدر این رو نگو، بیا دیگه.
‫نمیخوام اینجا باشم.
‫اینجا رو دوست ندارم، آنکر. ‫خیلی سرده.
‫آروم باش.
‫خیلی آروم.
‫من و داداشم همیشه تولدهامون رو ‫دور اون میز جشن میگرفتیم.
‫اصلا ماهیگیری نخواستیم. ‫بیا برگردیم خونه.
‫- یا برگردیم خونه پیش فریا؟ ‫- آروم باش.
‫منم نمیخوام اینجا باشم. ‫ولی بدون اون ساک نمیتونیم بریم.
‫من اون ساک رو لازم دارم مانفرد.
‫- جان، ببخشید. ‫- ساک، ساک، ساک!
‫همش داری در مورد ساک حرف میزنی!
‫تمومش کن!
‫جا رو با علامت وایکینگ‌ها نشونه گذاشتی؟
‫احمق بیشعور. اگه کسی میدید چی؟
‫بعضی وقتا خیلی خنگی.
‫برو اصلا.
‫دیگه بهت نیازی ندارم. برو!
‫- این دیگه چه کوفتیه؟ ‫- این بالدره.
‫بالدر؟
‫سگمون.
‫یادت نمیاد؟
‫تو که جانی، چطوری این رو یادت میاد؟
‫ها؟
‫همش نقش بازی کردنه. داری دروغ میگی!
‫- ولم کن! نمیخوام اینجا باشم. ‫- لعنتی بهم کمک کن!
‫- دیگه هیچوقت نمیخوام بیام اینجا! ‫- وایستا.
‫- ولم کن وگرنه خودم رو آتیش میزنم! ‫- آروم باش.
‫باشه، ولت میکنم، ولی همینجا میمونی
‫- و مثل آدم با هم حرف میزنیم. ‫باشه؟
‫قول میدی؟
‫دارم ولت میکنم.
‫احمق بیشعور!
‫ای بابا!
‫سلام.
‫تو و مانفرد توی مدرسه دعواتون شد؟
‫پسرهای بزرگتر زدنش.
‫بازم لباس و کلاه وایکینگی پوشیده بود؟
‫خانم سایرنسن گفت که امروز ‫دوتا وایکینگ توی حیاط بودن.
‫نمیخواستم احساس تنهایی کنه. ‫فقط یه کلاه گذاشتم.
‫هر روز میزننش. الان که دیگه ‫تبرش رو نمیاره بدتر هم شده.
‫- دیگه ازش نمیترسن. ‫- بهت اعتماد کرده بودم.
‫- یه هفته پیش قسم خوردی که کمکش کنی! ‫- ببخشید.
‫مانفرد یه مریضی خیلی خیلی بد داره
‫و اینکه با این واقعیت مریضش همراهی کنی، ‫فقط بدترش میکنه!
‫اشتباه کردم. دیگه تکرار نمیشه.
‫قول میدم.
‫دیگه دیره.
‫حالا جفتتون باید یاد بگیرین
‫که واقعیت میتونه خیلی دردناک باشه.
‫برین پیش محیط‌بان
‫بالدر رو تحویلش بدین ‫و منتظر بمونین تا خلاصش کنه.
‫خلاصش کنه؟
‫بالدر امروز به‌خاطر کارهای شما ‫کشته میشه.
‫- بالدر که کاری نکرده. ‫- گریه نکن دیگه، ای بدبخت زپرتی.
‫اگه میخوای وایکینگ باشی، ‫پس قبول کن
‫که یه وایکینگ دلش ‫واسه خودش یا بقیه نمیسوزه.
‫یه وایکینگ یاد میگیره ‫با سرنوشتش کنار بیاد.
‫امروز قراره یاد بگیرین که ‫هر کاری توی زندگیتون انجام بدین
‫عواقب داره.
‫پس برین پیش محیط‌بان
‫و جنازه بالدر رو برگردونین
‫تا براش یه مراسم خاکسپاری خوب بگیریم.
‫- چه خبر شده؟ ‫- دوستت کل گروه رو جمع کرده.
‫اون یارو ریشووه میگه ‫بهم گیتار یاد میده. بیا پیش ما، آنکر.
‫چرا نگفتی دوستات دارن میان؟ ‫چه پروژه معرکه ‌ای.
‫من و مارگرته کاملا پشتتونیم. ‫ما کشته‌ مُرده‌ی گروه بیتلز هستیم.
‫کشته‌مرده!
‫من یکم دیگه برق و هر چی ‫لازم داشته باشین جور میکنم.
‫دمت گرم، ورنر.
‫- دارین چه غلطی میکنین؟ ‫- الان نه. کل شب رو رانندگی کردیم.
‫همه مشتاقن که تمرین رو شروع کنن.
‫با پل جورج آشنا شو، از سوئد اومده.
‫این رینگو هم لاله،
‫که البته توی پرونده پزشکیش چیزی ‫در موردش ننوشته بودن.
‫- اینم دستیار جانه، آنکر... ‫- قبلا به بعضی ‌هاتون گفتم.
‫میخوام همه بفهمن ‫که من فقط در صورتی
‫این کار رو میکنم که تضمین بدین
‫توی هولوکاست دست نداشتین.
‫بدون این تضمین، من نیستم!
‫اونم هولوکاست واقعی، توی آلمان.
‫خب، هیچ‌ کدوممون نبودیم. ‫مگه نه، آنکر؟
‫تو اصلا شبیه جان لنون نیستی.
‫خب، تو هم شبیه هیچکدوم از ‫اونایی که ادعا میکنی نیستی.
‫راز گیتار زدن اینه که ‫مثل یه سگ آبی فکر کنی.
‫- مگه سگ‌ های آبی گیتاریست ‌های خوبین؟ ‫- رو دستشون نیست.
‫من اولین سگ آبی زندگیم رو ‫وقتی سه سالم بود کُشتم.
‫اینا رو بریز توی اون ‫مینی ‌بوس دیوونه ‌ها و برو.
‫یکم زیاده ولی به ‫پتانسیلش فکر کن.
‫این یه آزمایش روانپزشکی معتبره...
‫- نمیتونی با یه مشت خل و چل گروه بزنی! ‫- این رو تو تعیین نمیکنی.
‫چی گفتی؟!
‫آروم... آروم باش!
‫آنکر، من دارم میمیرم!
‫ببخشید. نمیخواستم بهت بگم.
‫ولی سرطان پروستات پیشرفته دارم.
‫این آخرین فرصتمه که ‫یه دستاوردی داشته باشم
‫توی زمینه ‌ای که بالاخره
‫کل عمرم رو وقفش کردم.
‫متأسفم این رو میشنوم ‫ولی نمیتونین اینجا بمونین.
‫داری اشتباه بزرگی میکنی.
‫مطمئنم که این بهترین راهه ‫تا مانفرد برگرده به خودش.
‫ولی من دیگه کم آوردم. ‫بیشتر از این نمیکشم.
‫لوتار.
‫اگه این کار رو بکنیم، ‫کِی برمیگرده به حالت قبلش؟
‫خیلی زود پیشرفت رو میبینی.
‫همین که چندتا از ‫آهنگ ‌های قدیمیشون رو تمرین کنن.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، پشیمون نمیشی.
‫- یه چیز دیگه هم هست. ‫- چی؟
‫مانفرد یادش بود سگمون کجا دفن شده.
‫اون با ناخودآگاه واقعی خودش در تماسه. ‫این نشونه‌ خوبیه.
‫ولی... من اصلا یادم نبود سگ داشتیم.
‫کلا از یادم رفته بود. عجیب نیست ‫آدم یه همچین چیزی رو فراموش کنه؟
‫مغز چیزهای بی ‌اهمیت رو پاک میکنه. ‫کاملا طبیعیه.
‫اگه بی ‌اهمیت نباشن چی؟ ‫اگه چیزهای مهمی باشن؟
‫اونم خیلی طبیعیه! ‫ولی... این بحثش طولانیه.
‫تمرکزت رو بذار روی گروه ‫و برگردوندن مانفرد.
‫فقط صبر کن تا نوازندگی ‫پل جورج رو ببینی. معرکه هست.
‫- بیا به ما ملحق شو، مارگرته. ‫- نه، اصلا حرفش رو هم نزن.
‫داری خیلی بی ‌ادبی میکنی.
‫این دیوونه‌خونه‌ هست! ‫صداشون رو گوش کن.
‫- نباید همشون یه آهنگ رو بزنن؟ ‫- نباید توی روند کارشون دخالت کنیم.
‫ولی آخه...
‫وقتی اون یارو زشته میگه بدم، ‫نمیتونم ساز بزنم.
‫- نه نه، همه به یه اندازه خوبین. ‫- دروغ نگو، خودم میدونم اونقدرها خوب نیستم.
‫تو باید بدتر بزنی ‫که کسی دلش واسه من نسوزه.
‫اینجا هیچکی دلش واسه کسی نمیسوزه.
‫من فقط پتانسیل و استعداد ‫فوق ‌العاده میبینم.
‫دقیقا. همه ما بهترینیم.
‫این همش ایده آنکره، ‫ولی اون راه نمیفته بگه از ما بهتره.
‫اون میدونه که یه ایده فقط با ‫کار تیمی موفق میشه.
‫یه ایده که فقط یه ایده نیست. ‫نیاز به تدارکات درست داری
‫نیاز به نیروی انسانی ‫و یه نقشه داری.
‫پس یه چیزی مثل هولوکاست؟
‫- پس من نیستم! ‫- نه، ایکیا مثال بهتریه.
‫بیاین از اول شروع کنیم.
‫وایستین، وایستین، نه، تمومش کنین!
‫اصلا خوب نیست. باید با هم بزنیم.
‫باشه؟
‫- می ماژور. با من بیاین. ‫- الان چی شد؟
‫- داره میشه مک‌ کارتنی ؟ ‫- آره، داره هویتش عوض میشه.
‫دیدنش واقعا شگفت ‌انگیزه. ‫داره از جورج به پل تغییر میکنه.
‫فکر کنم.
‫اوه، یادم رفت بگم. ‫حمدان هم فکر میکنه بیورن از گروه آباست.
‫بعضی وقتا هم فکر ‫میکنه هاینریش هیملره
‫که روی کشتی حسابی ‫برامون دردسر شد
‫ولی زود از سرش میپره. ‫زود برمیگرده به جورج، یا پل.
‫خیلی کلافه‌ کننده‌ هست.
‫- ما نمیخوایم به این گوش بدیم. ‫- بس کنین دیگه.
‫وقتی ایکیا اولین شعبه ا‌ش رو توی ‫دانمارک سال ۱۹۶۹ باز کرد
‫اوضاع یکم شیر تو شیر بود.
‫اونموقع هنوز بارکد نبود، ‫و مدل فروششون هم جدید بود.
‫ولی اونا به کارشون ایمان داشتن، ‫دقیقا همونطوری که ما به این کار داریم.
‫گروه دوباره جمع شده. قشنگ معلومه ‫که ما جزو بهترین‌ هاییم
‫و محلی‌ها هم این رو حس میکنن، ‫چون همین الان ورودی
‫ ۲۵۰ کرونی مسابقه‌ ‫استعدادیابی مسافرخونه رو پرداخت کردم.
‫کار بزرگی نیست، ولی ما از اینکه ‫اولش یکم سختی بکشیم ابایی نداریم.
‫کم‌کم میرسیم به اون بالا بالاها.
‫درست مثل ایکیا. به سلامتی!
‫به سلامتی.
‫- قراره واسه یه تماشاگر واقعی اجرا کنیم؟ ‫- نه، فقط واسه یه مشت سگ آبی.
‫۲۴۰ تا سگ آبی اهل موسیقی ‫که با همه آهنگ ‌ها برامون دست میزنن.
‫- ولی خطرناک نیست؟ ‫- معلومه که هست.
‫اگه استرس گرفتی، ‫فقط تماشاگرها رو مثل
‫سگ‌ های آبی تصور کنی. ‫همیشه این کار رو میکنم.
‫- جدی میگم، اون رو نزن دیگه. ‫- نه، بیورن بهم گفت تمرین کنم.
‫از لوتار میپرسم بببینم میتونی ‫گیتار بیس بزنی یا نه. دوست داری؟
‫من توی آهنگ پشه بهترم.
‫چطور یه آدم لال میتونه ‫انقدر بلند خرناس بکشه؟
‫آدم ‌های کر هم توی خواب صدا میشنون.
‫کورها هم خواب ‌های رنگی میبینن. ‫منم خواب هام آلمانی هستن.
‫- اوکی؟ ‫- ولی نه به‌خاطر هولوکاست.
‫من هیچوقت خوابش رو نمیبینم ‫چون اصلا توش دست نداشتم.
‫لعنت به این اصالت آریایی من.
‫جوون که بودم موهام رو مشکی میکردم.
‫و لنز تیره میذاشتم.
‫گوش کن... دیگه بخواب. ‫خسته ‌ای، پل جورج.
‫پل جورجی اینجا نیست. ‫فقط بیورن. قبولش کن.
‫بیا بخوابیم و فردا معلوم میشه ‫که کی هستیم.
‫عالیه، عالیه. خیلی ممنون.
‫این یکی رو قشنگ یاد گرفتین، ‫پس دیگه لازم نیست بزنیمش.
‫- مگه قرار نیست بیتلز بزنن؟ ‫- سر وقتش، ورنر.
‫بیاین یه نفس عمیق بکشیم.
‫و از بینی بدینش بیرون. آفرین.
‫بیاین یکی از آهنگ‌ های جان رو بزنیم، ‫ با یکم کمک رفیقام.
‫- پیشنهاد ورنره. ‫- من این آهنگ رو نمیفهمم.
‫نه عمق داره، نه لایه لایه‌ هست.
‫- چی چی؟ ‫- لایه نداره.
‫برو بابا گمشو! ‫تو همین الان داشتی در مورد موز میخوندی.
‫اون حق نداره با من حرف بزنه، ‫وگرنه من دیگه نیستم!
‫بیاین آروم باشیم ‫و با هم مهربون باشیم.
‫جان، بهمون بگو آهنگ ‫با یکم کمک رفیقام در مورد چیه.
‫بهم نگفته بودن باید جواب پس بدم.
‫همه از چی میترسن؟
‫از همه چی بیشتر از چی میترسیم؟
‫- وایکینگ ‌ها. ‫- هولوکاست.
‫آره، شاید.
‫ولی از چی بیشتر میترسیم؟ ‫یه راهنمایی میکنم.
‫کارمندهای ایکیا یه کد ۹۹ دارن.
‫واسه وقتیه که یه بچه ‫نمیتونه پدر مادرش رو پیدا کنه
‫چون یکی از بدترین اتفاق ‌هایی که ‫واسه یه بچه میتونه بیفته اینه
‫که فکر کنه کاملا تنهاست.
‫حمدان؟
‫آهنگ در مورد بچه ‌هاییه که توی ایکیا گم شدن.
‫منم فکر میکنم در مورد بچه‌ هاییه ‫که توی ایکیا زندگی میکنن.
‫دقیقا همینه.
‫ با یکم کمک رفیقام در مورد اینه ‫که تو هیچوقت تنها نیستی.
‫تو همیشه یکی رو داری که بهش اعتماد کنی -
‫و هر چی هم بشه، ‫اون همیشه پیشته.
‫تو کسی رو داری که بهش اعتماد کنی جان؟
‫ولی از اینکه ولت کنه بترسی؟
‫بیاین یه چیز دیگه بزنیم.
‫ببخشید، خیلی دراماتیک شد. ‫قصد من این نبود.
‫میدونی من کیم؟
‫بهم میگن فلیمینگ مهربون.
‫میدونی آنکر کجاست؟
‫بلند شو.
‫بریم بالا منتظرش بمونیم. ‫همه‌ چی رو ردیف میکنیم. بیا دیگه.
‫همه میخوان جای یکی دیگه باشن. ‫جوونا میخوان پیر بشن و برعکس.
‫- همیشه همینجوری بوده. ‫- آخه آهنگ آبا گذاشتن چه کمکی بهشون میکنه؟
‫بعد 20 سال جاز گوش دادن، ‫تحمل یکم آبا رو داریم.
‫- آه، پس الان جاز بد شد؟ ‫- خب، این مدل گوش دادنی که ما داریم.
‫توی سکوت با شراب قرمز و تحلیل کردن. ‫قشنگ تابلوعه که احمقیم.
‫شنیدن صدای پل جورج وقتی آبا میخونه ‫توی این چند روز، بهم حس بهتری داده تا...
‫تا حسی که خیلی وقته نداشتم.
‫اسمش بیورنه. اگه یه بار دیگه ‫اونجوری صداش کنی خودش رو میکشه.
‫ببخشید.
‫نمیتونی همینجوری ‫واسه خودت اسم انتخاب کنی.
‫اسم چیزیه که به دستش میاری ‫یا پدر مادرت بهت میدن.
‫منم نمیتونم همینجوری ‫به خودم بگم شاه ورنر
‫یا ورنر غول‌پیکر. ‫اسم باید با واقعیت بخونه.
‫یه راهی هم واسه ما بقیه بذار بمونه.
‫اگه همه چی ارزشش یکی باشه، ‫پس هیچی ارزش نداره.
‫جاز و بیتلز از آبا بهترن.
‫سلامتی از مریضی بهتره، لاغری از چاقی. ‫اینا حقیقت‌ های محضن...
‫که نمیشه با احساسات ردشون کرد. ‫بدون یه واقعیت مشترک، هیچی وجود نداره.
‫این دیوونگیه، مارگرته.
‫به خودت نگاه کن. تو با شنیدن یه آهنگ ‫که شخصیتت عوض نمیشه.
‫فکر کنم مارگرته فقط میخواد همونجوری ‫که هست قبولش کنن. درست نمیگم؟
‫وقتی قیافت مثل من باشه، ‫هیچکی خود واقعیت رو قبول نمیکنه.
‫مردم فکر میکنن ‫آدمای خوشگل احمقن.
‫تا قبل از اینکه با ورنر رفیق بشم، ‫کسی منو جدی نمیگرفت.
‫وقتی دیدن که من دنبال ‫قیافه، شخصیت یا پول نیستم...
‫بلکه دنبال یه شعور و درکیم ‫که بتونم باهاش ارتباط بگیرم.
‫قشنگ میفهمم چی میگی. ‫من توی رابطه‌ های زیادی بودم...
‫که زود فهمیدم اونا منو ‫واسه ویژگی ‌های درونیم نمیخوان.
‫اونا فقط یه دوست‌ پسر دکوری میخواستن ‫با قیافه ترگل‌ ورگل اسکاندیناویایی.
‫موهای بور و چشمای آبیم ‫همیشه واسم مثل نفرین بوده.
‫داری دنبال چی میگردی؟
‫کرم.
‫- با فلزیاب؟ ‫- خب، آره، من...
‫کندن رو دوست دارم. ‫ببینم چی پیدا میکنم.
‫باشه. پس یعنی الان دیگه ‫حتی یه آدم نرمال هم توی این خونه نیست.
‫ببین، به نظرم واقعا فوق‌العاده‌ هست ‫که اینجوری هوای برادرت رو داری.
‫کل این قضیه گروه موسیقی...
‫و اینکه برگردوندیش اینجا.
‫- خب، من به کندن ادامه میدم. ‫- حتما.
‫- مزاحمت نمیشم. ‫- خوبه.
‫- یه ۴ کیلومتر دیگه باید برم. ‫- چی؟
‫- یه ۴ کیلومتر دیگه باید برم. ‫- درسته. باشه.
سینمافریک
‫جواب نمیده.
‫- معذرت میخوام. ‫- نباش. فقط یه انگشتت رو میبریم.
‫- نه، توروخدا این کارو نکن. ‫- آروم باش و یه نفس عمیق بکش.
‫خواهش میکنم یه کار دیگه کن. ‫اصلا منو بیشتر بزن.
‫توروخدا گریه نکن دیگه.
‫ببخشید.
‫کاری هست که بتونم بکنم؟ ‫هر کاری بگی میکنم.
‫موهاتو جمع میکنی بالا ‫که شبیه یه پسربچه کارگر بشی؟
‫حتما، میتونم این کارو کنم.
‫- فقط بذار برم دستشویی. ‫- البته. ما هر دو بالغیم.
‫اگه بخوای فرار کنی... میکشمت.
‫باشه. باشه.
‫به کی میخوای زنگ بزنی؟
‫حرکت احمقانه‌ای بود.
‫نه...! کارت تمومه!
‫غیرممکنه بشه یه داستان جدید ‫واسه کتاب کودک نوشت. همه‌چی تکراریه.
‫سرقت کامیون ۲۰۱۰ ‫پول ‌ها هنوز پیدا نشده
‫کلی شخصیت خوب دارم، ولی...
‫... یه چیزی لازم دارم ‫که یه دنیای خاص بسازم.
‫بیش از ۱۹۰۰ تا کتاب کودک، ‫قهرمانشون اردکه. مسخره‌ هست.
‫- به جاش یه چیزی بدوز. خیلی وقت گذشته. ‫- چی بدوزم؟
‫واسه پسرا. از وقتی اومدن اینجا ‫همش یه دست لباس تنشونه.
‫۴۱.۷ میلیون کرون که هرگز پیدا نشد
‫از بیورن خوشم میاد. ‫میگه میتونم یه شاگرد گیتار عالی بشم.
‫ناراحتی؟
‫اگه ناراحتی، ‫میتونی تو تخت من بخوابی.
‫میفهمی چقدر واست مایه گذاشتم؟
‫جون هرکی دوست داری اینجا کمکم کن.
‫سلام.
‫- این تبر تو نیست. ‫- نه، احتمالا مال توئه.
‫رو خود خونه بود.
‫- میخوایش؟ ‫- باید توی انباری بمونه.
‫باشه.
‫جاش اون بالاهاست.
‫آهان، درسته.
‫میبینم که.
‫بفرما، اینم از این.
‫تو این علامت‌ها رو همه‌ جا زدی؟
‫اینا علامت نیستن. اینا رون هستن.
‫خیلی از این چیزای قدیمی... ‫وایکینگی تو هست.
‫اینجا رو ببین.
‫سردمه.
‫نمیخوام اینجا باشم.
‫شکلات داغ میخوری؟
‫آنکر توی جنگل دنبال چیه؟
‫بهم گفت کلی پوله، ‫پس میتونی بهم بگی.
‫عجیبه که هی میپرسی، ‫وقتی من نمیدونم.
‫چرا آنکر نمیتونه پول رو پیدا کنه؟
‫هیچی یادش نمیاد. ‫حتی نمیدونه چطوری یه رون بذاره.
‫رون بذاره؟ یعنی چی؟
‫وقتی یه رازی داری، یه رون میذاری. ‫بعد غارت، واسه نشونه گذاری غنیمت‌ ها.
‫و آنکر میخواد تو یه رون همین نزدیکا بذاری؟
‫خیلی دوست دارم ببینم چطوری یه رون میذاری. ‫بهم نشون میدی؟
‫فکر کردی من دیوونم؟ ‫من دیوونه نیستم. آنکر دیوونه‌ هست.
‫اون حتی بالدر یا هیچ ‌چیز ‫دیگه ‌ای رو یادش نمیاد.
‫دیوونه‌ هست.
‫مارگرته؟
‫- بیا ببین چی دوختم. ‫- الان نه، ورنر.
‫همین الان، مارگرته.
‫زود!
‫ببخشید.
‫شاید اینو عوض کنم. شک دارم در مورد رنگاش. ‫نور رنگشون رو عوض میکنه.
‫این پوست سگ آبی رنگ‌شده هست.
‫میتونیم لباسا رو واسه ‫استفاده شخصی نگه داریم؟
‫باید قوانین مالیاتی رو چک کنم.
‫- صبح بخیر، آنکر. ‫- صبح بخیر. صبح بخیر، جان.
‫شاهکارهای ورنر رو دیدی؟
‫همه اصرار داشتن که منم یه دست لباس بگیرم، ‫واسه همین کوتاه اومدم.
‫این تلاش ناامیدانه منه ‫به سمت سبک بیتلز.
‫مک ‌کارتنی گروهبان فلفل رو وقتی اختراع کرد ‫که از خودشون بودن خسته شدن.
‫- یه هویت کاملا جدید. ‫- لابد فکر میکنی مسخره‌ هست.
‫ولی این جواب میده. قول میدم.
‫به نظرم کاملا درخشان و عالیه.
‫داریم تو مسیر درست حرکت میکنیم. ‫همینجوری ادامه بدین.
‫همین کارو میکنیم.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫میدونم دنبال پول ‌هایی.
‫جان همه‌ چیو بهم گفت.
‫خیالت راحت، به پلیس زنگ نمیزنم.
‫چرا؟
‫چون منم همون چیزی رو میخوام که تو میخوای.
‫خب.
‫- و من چی میخوام؟ ‫- که بزنی به چاک.
‫ولی نمیتونی پول رو پیدا کنی.
‫فکر کنم بتونم جان رو راضی کنم ‫که بگه پول‌ ها کجاست.
‫به ما؟
‫بیا بازی رو تموم کنیم، آنکر.
‫- چه بازی ‌ای؟ ‫- ول کن دیگه.
‫از وقتی رسیدین، دیدم که داری نگام میکنی.
‫بهت حق میدم فکر کنی من از سرت زیادم، ولی...
‫من و ورنر سال‌ هاست که خوشبخت نیستیم.
‫جدی؟ اصلا نشون نمیدی.
‫همش ظاهرسازیه.
‫من باهات میام.
‫تو به مارگرته در مورد پول گفتی؟!
‫نه. من فقط در مورد رون ‌ها بهش گفتم.
‫- همین الان کلی پول گیرت اومد. ‫- بگو بقیش کجاست! دیگه تمومه!
‫فریا داره میاد.
‫فریا!
‫- مطمئنی تعقیبت نکرد؟ ‫- فکر نکنم. دویدم.
‫با قطار اومدم. ‫نمیدونستم دیگه باید چیکار کنم.
‫- تو و مانفرد خوبین؟ ‫- نمیتونی همینجوری پاشی بیای اینجا.
‫فکر کردی خودم دلم میخواد اینجا باشم؟ ‫از اینجا متنفرم!
‫پس نمیفهمم چرا اومدی. ‫واقعا نمیفهمم.
‫خیلی عوضی ‌ای.
‫پیدات میشه و ‫دوباره همه ‌چیو بهم میریزی.
‫چرا هنوز نرفتی؟ ‫نکنه پولتو پیدا نمیکنی؟
‫فکر کردی نمیدونم واسه چی ‫اومدی اینجا؟ میشناسمت.
‫ما این همه وقت منتظرت بودیم، ‫حالا دوباره داری جیم میزنی.
‫تو به مامان قول دادی ‫هوای مانفرد رو داشته باشی.
‫لعنتی تو قسم خوردی!
‫معلومه که دارم میرم. ‫احمق نیستم که.
‫تو هم باید بری. ‫کل عمرتو پای اون هدر دادی.
‫اگه بری، دقیقا عین بابا میشی.
‫این حرف مزخرف رو تحویل من نده!
‫بعضی وقتا فکر میکنم بابا رو توی قطار ‫یا بین جمعیت میبینم.
‫خواب میبینم که میاد و معذرت ‌خواهی میکنه.
‫آخه آدم چطوری میتونه ‫خونوادشو این‌جوری ول کنه؟
‫میدونم احمقانه‌ست، ولی...
‫... هنوزم فکر میکنم اگه یه روز ازدواج کنم، ‫اون پیداش میشه و واسم سخنرانی میکنه.
‫ببین، تو و مامان ۴۰ ساله دارین ‫درباره اون حرف میزنین. بیخیال شو.
‫اون یارو یه خونواده پیدا کرد که ‫بیشتر از ما دوستشون داشت، همین.
‫نمیتونست مانفرد رو تحمل کنه. ‫هیچکی نمیتونه.
‫بابا یه آشغال تمام‌ عیار بود، فریا. ‫خوشحال باش که رفت.
‫بابا جنبه‌ های دیگه هم داشت. ‫آدما فقط یه بعد ندارن.
‫- مگه جان نباید کمک کنه؟ ‫- سازها رو بردار، پل جورج.
‫بسه دیگه، بهم نگو پل جورج! ‫جان، تو هم داری اینو میشنوی؟
‫توروخدا کمکمون کن. همینجوری نشین اونجا ‫واسه خودت دلسوزی نکن.
‫هی، هی! مواظب سردوشی لباسم باش.
‫دخالت نکن. تو عضو گروه نیستی.
‫یه کلمه از حرفاتم نمیفهمم. ‫احمق سوئدی.
‫آها، پس من یه احمق سوئدیم.
‫- چه غلطا؟ ‫- حداقلش من الکلی نیستم.
‫لباس ‌ها رو دربیار، همین الان! ‫دیگه از مفت‌ خوری خبری نیست.
‫- گفتم لباسا رو بکن! ‫- انرژیتو واسه سازها نگه دار.
‫هیچکی با اون موزیک آشغال سوئدیت خر نمیشه.
‫خودتم خوب میدونی که ‫نه چشات آبیه نه موهات بور.
‫تو بیورن نیستی و هیچوقتم نمیشی.
‫عوضی!
‫نه! با گیتار نه. پل!
‫من دیگه نیستم!
‫- جورج؟ ‫- ورنر؟
‫بیورن؟
‫من کشیدم کنار! تمومه!
‫باشه، اون میره یه قدمی میزنه، ‫بعدش ما میریم.
‫اینجا هم نیست. ‫داره دیوونم میکنه.
‫دیگه بریدیم.
‫باید باهاش حرف بزنی. ‫بهش بفهمون که هممون میمیریم.
‫نمیتونیم بیخیال پول بشیم و بریم؟ ‫دیگه مهم نیست.
‫در هر صورت واسه این کارا ‫میگیرن میندازنت زندان.
‫واسه چی؟
‫واسه فراری دادن ‫یه مشت دیوونه از بیمارستان.
‫- از کجا اینو میگی؟ ‫- دوربینا گرفتنت.
‫نمیدونم جریمه‌ دزدیدن چهارتا بیمار روانی چیه.
‫کار لوتار بود. ‫من فقط به فرار مانفرد کمک کردم.
‫- در ضمن، سه تا بیمارن. ‫- توی روزنامه‌ ها نوشته چهارتا.
‫گم شدن ۴ بیمار در دانمارک و سوئد
‫اینجایی پس! پل جورج زد تو گوش ‫ورنر و از گروه رفت.
‫- ما امشب باید بریم روی صحنه. ‫- همین الان بهت نیاز دارم.
‫- بالای ۲۵ نفر بلیط خریدن. ‫- چیو نمیفهمی؟
‫توی گروه دعوای داخلی داریم ‫و 3 ساعت دیگه کنسرت به این بزرگی.
‫اگه میدونستم مدیر برنامه بودن ‫اینجوریه، عمرا...
‫- آروم باش! یه نقشه جایگزین دارم. ‫- ببند دهنتو!
‫قضیه همینجا تموم میشه... کیل.
‫چرا بهش میگی کیل؟ ‫به اندازه‌ کافی گیج شدیم.
‫اون کیله، یه بیمار روانی.
‫- مگه همشون نیستن؟ ‫- دقیقا. منم از همون اول همین رو میگفتم.
‫لوتار کیل گرنر نیلسن، ‫بیمار روانی.
‫- مگه اسم کیل چه عیبی داره؟ ‫- پس یعنی تو رو به مرگ نیستی؟
‫- کی داره میمیره؟ ‫- خفه شو و سر جات بتمرگ.
‫- شاید دارم میمیرم. هنوز اسکن نکردم... ‫- دیگه بسه!
‫اینجوری با من حرف نزن لعنتی. ‫۱۴ ساعته دارم خیاطی میکنم!
‫بهم حمله شده، کلا هم ‫7 ساعت خوابیدم! پس...
‫الان فقط یه لیوان ‫شراب بورگاندی لازم دارم. افتاد؟!
‫نه! آنکر!
‫آنکر... آنکر.
‫- آنکر! ‫- دیدی چی شد؟
‫زدش.
‫با ماهیتابه زد تو سرش.
‫حالا اونم میمیره. همه میمیرن.
‫قرار نیست کسی بمیره.
‫چرا، اون میمیره.
‫- منم میفرستن یه جای دور. ‫- تمومش کن دیگه.
‫برو واسه کنسرتت تمرین کن.
‫یه بار دیگه دستت به اون گیتار بخوره ‫مخت رو میریزم تو دهنت.
‫و آره، حق با توئه.
‫- هممون به خاطر تو به فنا میریم. ‫- آنکر، نگو این رو. حقیقت نداره.
‫بهم نگاه کن. به فریا نگاه کن.
‫بهش نگاه کن.
‫- این همش تقصیر توئه. ‫- تمومش کن.
‫تقصیر توئه که توی این خراب ‌شده‌ایم. ‫تقصیر توئه که بابا رفت.
‫- همه‌ چی تقصیر توئه. ‫- تمومش کنین دیگه، لعنتی‌ ها!
‫نه، جان. صبر کن، جان!
‫نکن!
‫- سوار شو. ‫- نه.
‫- گریه کردی؟ ‫- برو! من با اتوبوس میرم.
‫- گریه کردن عیبی نداره. منم گریه کردم. ‫- من خیلی بیشتر گریه کردم. چشمام رو ببین.
‫- میتونیم برگردیم و معذرت ‌خواهی کنیم. ‫- نه، دارم میرم آلمان.
‫- اگه دوباره گروه رو دور هم جمع کنیم چی؟ ‫- دارم میرم آلمان!
‫- واسه چی؟ ‫- هولوکاست! یه بار واسه همیشه تمومش کنم.
‫- نمیتونی جلوم رو بگیری! ‫- فکرشم نمیکنم.
‫شاید منم بتونم باهات بیام؟
‫لوتار، خدایی راستش رو بهم بگو.
‫مگه من موهام بور و چشمام آبی نیست؟
‫دارم دیوونه میشم اینجا. ‫نمیدونم چیزی که میبینم واقعیه یا نه.
‫ولی... من دارم میبینم...
‫من چشمای آبی و موی بور نمیبینم.
‫ای وای، نه!
‫من یه آدم سبزه میبینم ‫با یه ریش خفن.
‫ولی اصلا مهم نیست ‫من یا بقیه چی میبینیم.
‫مهم اینه که خودت چی میبینی.
‫قبل از هر چیزی، ‫من بااستعدادترین عضو گروه رو میبینم.
‫و یه مرد به‌ شدت خوش ‌تیپ ‫و باوقار رو میبینم.
‫و یه همکار عالی میبینم ‫که میتونه تنهایی هم بترکونه.
‫آره.
‫- خوبه. سوار شو. ‫- باشه.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫آخ.
‫آنکر!
‫آنکر؟
‫فلمینگ، آروم باش.
‫آنکر؟
‫پول رو میخوام، آنکر.
‫مال تو نیست. پیش منم نیست.
‫سعی کردم زنگ بزنم. ‫به ‌زودی جور میشه.
‫باشه. پس منم یکی از ‫انگشت‌ های برادرت رو میبرم.
‫بعدش ۱۰ ثانیه وقت داری فکر کنی، ‫وگرنه دونه ‌دونه بقیه رو هم میبرم.
‫فلمینگ، توروخدا نکن.
‫پول رو بهت میدم. ‫فقط باید پیداش کنم.
‫فلمینگ، گوش کن. ‫من نمیدونم کجاست!
‫خیلی خب، این اولین باره.
‫- معمولا مردم مثل چی جیغ میزنن. ‫- فلمینگ... خواهش میکنم کاریش نداشته باش.
‫فقط اون میدونه کجاست.
‫ساکت باش آنکر. ‫یکی دیگه رو هم میتونم تحمل کنم.
‫میدونی پول ‌ها کجاست، مانفرد؟
‫- جان... اسمش جانه. ‫- ببخشید. پول‌ ها کجاست، جان؟
‫کنار دریاچه. ولی اگه برادرم رو اذیت کنی ‫نشونت نمیدم.
‫اذیتش نکن. من رو بزن اصلا!
‫تو همین الان داداشم رو زدی، ‫واسه همین نشونت نمیدم.
‫حالا دیگه هیچوقت رنگ پول رو نمیبینی.
‫- میخوای چیکار کنم؟ ‫- سوار ماشین شو و برو.
‫- برون دیگه. ‫- من اجازه ندارم رانندگی کنم.
‫- برون! ‫- فقط با ماشین اتوماتیک میتونم برونم.
‫در ضمن یه انگشت افتاده رو زمین. ‫باید برگردیم برش داریم.
‫- باید آنکر و انگشتم رو با خودم ببرم. ‫- میزنم تو مغزت ‌ها.
‫میدونم! خیلی وقته که میدونم. ‫کجا میخوای بری؟
‫- سمت پول ‌ها. ‫- نمیتونیم.
‫پول ‌ها مال آنکره. ‫نمیتونم به کسی بگم.
‫راستش دستم الان یه ذره درد میکنه.
‫گشنمم هست. ‫میشه یه چیزی بخوریم؟ سردمم هست.
‫خیلی خب. باشه. بیا بریم.
‫رفتم.
‫چطوری راه میفته؟ خیلی سخته.
‫ای بابا، نمیتونم! ولی الان راه میفتم.
‫این کاری که کردی واقعا غیرقانونیه.
‫یه حیوون کوچولو داره از جاده رد میشه.
‫بسه دیگه خفه شو ‫و مثل یه مرد نفس بکش.
‫آخه نمیتونم.
‫- تندتر نرو. ‫- آنکر داداشمه. اون ازم محافظت میکنه.
‫دست از سر ما بردار. ‫نکشش. من نمیخوام این کارو کنی!
‫اینقدر تند نرو.
‫- آروم‌تر برو، احمق. ‫- اگه قول بدی آنکر رو نکشی.
‫آروم‌تر.
‫آروم برو، مانفرد!
‫تو و خونوادت قشنگ مشکل ‫روانی حاد دارین. خودت میدونی؟
‫آره.
‫آنکر!
‫آنکر.
‫مانفرد!
‫جان!
‫مانفرد!
‫بابا دوستت داره.
‫یکشنبه میبینمت. ‫واست شام درست کردم که گرمش کنی.
‫نه، نه، نه!
‫- یه اتفاق خیلی بدی افتاده. ‫- واسه مامان و فریا؟
‫کشتنش. اون مُرده.
‫کی؟
‫با من بیا.
‫زنگ بزنین آمبولانس.
‫فقط صبر کن ‫دوباره رو پا بشم، مانفرد.
‫قشنگ له و لورد‌ت میکنم.
‫دیگه نمیتونی راه بری.
‫اصلا نمیتونی تکون بخوری.
‫کمک! به بابا کمک کنین.
‫اونور رو نگاه کن، مانفرد.
‫آنکر، داری چیکار میکنی؟
‫آنکر؟
‫جان لنون وقتی داشت میرسید ‫خونش در نیویورک، چهار تا تیر خورد...
‫... همراه با یوکو اونو.
‫اون رو سریع رسوندن بیمارستان روزولت، ‫ ولی تموم کرده بود.
‫ضارب، مارک دیوید چپمن، ‫به نظر میاد یه طرفدار دوآتیشه باشه...
‫هیچ‌قت در مورد این قضیه حرف نمیزنیم.
‫قسم بخور به کسی چیزی نمیگی
‫دیگه وایکینگ‌ بازی درنمیاری، باشه؟
‫دیگه هیچوقت نرو سراغش.
‫یه روز با مامان اینجا قارچ جمع میکردیم، ‫ولی من هیچی نگفتم.
‫مامان دقیقا داشت روی اون راه میرفت.
‫ناراحتی که بهت نشون دادم؟
‫فکر کنم یه جورایی میدونستم.
‫فکر میکردم خواب دیدم.
‫فریا هم اکثر وقتا همین خواب رو میبینه.
‫- فریا نمیدونه؟ ‫- نه.
‫ولی خوابش رو میبینه.
‫خیلی ناراحته.
‫فکر کنم دلش میخواد بدونه.
‫میتونی بهش بگی.
‫میخوای من از طرف هردومون بهش بگم؟
‫جرئتش رو داری؟ ‫واقعا دلم میخواد تو بگی.
‫میدونم که داری میری.
‫باعث خجالتت میشم، درک میکنم.
‫منم همیشه آدم خوش‌ اخلاقی نبودم.
‫هیچ‌کس همیشه خوب نیست.
‫میتونی دقیقا همون کسی باشی که دلت میخواد.
‫چی شد؟
‫امروز صبح پیداش کردم.
‫افتاده و سرش خورده به سنگ. ‫بهش گفته بودم چراغ‌قوه ببره.
‫رسیدیم خونه دیگه. ‫بیا، بیا... بفرما.
‫- کاری از دستم برمیاد؟ ‫- نه. گفتن فقط باید استراحت کنه.
‫واسه ناهار سوپ مجارستانی ‫درست میکنم. از این به بعد فقط سوپ.
‫کلی از دندون‌ هاش ریخته.
بــه جــمـع مـیلـیـونـی سـیـنـمـافـریـک در ایـنـسـتـاگـرام بـپـیـونـدیـد Instagram: Cinema.Freak
‫خب، بیاین حرفامون رو بزنیم.
‫آیا من در مورد خودم دروغ گفتم؟
‫شاید آره.
‫بابای من نماینده‌ اتحادیه‌ ایکیا ‫توی بالروپ بود، نه توی تاستروپ.
‫شعبه‌ تاستروپ اصلا باز نشده بود ‫تا وقتی که شعبه‌ بالروپ رو بستن...
‫... و بابام رو به ‌ناحق اخراج کردن.
‫پس آره، بابای من رئیس ‫تنها شعبه‌ ایکیا توی کل دنیا بود...
‫... که تا حالا بسته شده.
‫فکر کنم بدونین چه بلایی ‫سر یه خونواده‌ کوچیک میاره.
‫اگه رویاپرداز بودنم از من آدم بدی میسازه...
‫... اینکه لزوما فرقی ‫بین خیال و واقعیت نمیبینم...
‫... و اینکه فقط میخواستم ‫بهترین گروه دنیا رو دوباره بسازم...
‫... پس راحت باشین و بهم بگین مریض.
‫و اگه میخوای تلافی کنی و من رو بزنی...
‫... من و بیورن یه ‫ماهیتابه‌ نوی نو واست خریدیم.
‫میتونی من رو ببخشی، آنکر؟
‫از دستم عصبانی هستی؟
‫میبخشمت.
‫عصبانی نیستم.
‫مرسی، آنکر.
‫- نوبت اوناست. ‫- این کیک لیمویی اصلا تازه نیست. بو کن.
‫- هیچی حس نمیکنم. ‫- ساکت شو! دارن میرن روی صحنه.
‫عجب بعدازظهری! چه نمایشی!
‫- حتما باید تبر ببره؟ خطرناکه. ‫- خیلی بزرگه.
‫رستوران چطوری اجازه داد؟ ولش کن.
‫- نه. تبر دوباره مجاز شده. ‫- نه روی صحنه!
‫سگ ‌های آبی پرنده!
‫پس دیگه نمیتونی با ما بزنی.
‫اگه واقعا دلت میخواد بیاریش، بیارش. ‫ولی لازمش نداری.
اپلیکیشن اندروید سینمافریک, حرفه ای ترین اپ دانلود و پخش آنلاین فیلم و سریال با زیرنویس فارسی چسبیده و بدون سانسور, دریافت اپ از سایت و کانال تلگرامwww.cinemafreak.net
‫توی این دنیا هر جور آدمی پیدا میشه.
‫زیر دست رئیس قبیله، ‫همه خوشحال بودن و با هم برابر.
‫همه به یک اندازه خوشبخت بودن.
‫البته که توی این مسیر ‫پستی ‌بلندی و جنگ‌ هایی هم بود.
‫ولی رئیس همیشه حواسش بود ‫که همه‌ آدما ارزش یکسانی داشته باشن.
‫اون خیلی خوب میدونست...
‫... که وقتی پای همه لنگه، ‫یعنی پای هیچکی لنگ نیست.
‫سال‌ها گذشت و همه حتی ‫از قبل هم خوشحالتر شدن.
‫همه میدونستن مردمی که ‫نقص عضو دارن تعادل ندارن...
‫... و نباید به هم تبر پرت کنن، ‫ولی اونا کوتاه نیومدن.
‫چون میدونستن اگه همه بی ‌تعادل باشن، ‫یعنی هیچکی بی‌ تعادل نیست.
‫وقتی روزش رسید ‫و اون اتفاق غیرممکن افتاد...
‫... رئیس حتی یک لحظه هم ‫توی تصمیمش شک نکرد.
‫خیلی ‌ها میترسیدن ‫ولی کسی جرئت نداشت بلند بگه...
‫... و رئیس آخرین نفری بود که ‫سرش رو روی سنگ گذاشت.
‫چند ثانیه قبل از اینکه تبر ‫به گردنش بخوره، به مردمش نگاه کرد...
‫... و یه آرامش عمیقی توی قلبش نشست.
‫واسه تمام طردشده‌ ها، ‫عجیبا، ضعیف‌ ها، مریض ‌ها...
‫... پولدارها، فقیرها، ‫خوشگل ‌ها و زشت‌ ها...
‫... زن و مرد و بقیه‌ اونایی که ‫نمیدونستن کی هستن...
‫... تا حالا اونا رو اینقدر ‫آروم و هماهنگ ندیده بود...
‫... و بالاخره، همه‌ اونا ‫ارزش یکسانی پیدا کردن.
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور » [ CinemaFreak.Net ]
‫[ آخرین وایکینگ ]