‫پنج پایگاه اصلی در ایالات متحده
‫برای تولید سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک
‫و همین‌طور تحقیق روی اون‌ها وجود داره.
‫تا حالا حادثه‌ای هم اتفاق افتاده؟
‫ماجرای "داگ‌وی" رو که داریم
‫یه روز یکشنبه،
‫بعضی از دامدارها متوجه میشن که ‫گوسفندهاشون دارن تلف میشن
‫تا دوشنبه، شش هزار تا مرده بودن
‫از دهه‌ی شصت میلادی ‫اونجا داشتن گاز اعصاب آزمایش می‌کردن
‫و یه چیزی بد پیش رفت. ‫یه هواپیمای نیروی هوایی
‫چهل گالن گاز اعصاب داشت ‫که قرمز رنگ شده بود
‫باد به سمت سالت‌لیک‌سیتی حرکتش داد.
« « سینمافریک با افتخار تقدیم می کند » » [ CinemaFreak.Net ]
:مترجم محمد دیلماج
‫خانواده‌ی خودتون چی؟
‫اونا هم از این ماجرا آسیبی دیدن؟
‫خب، نمی‌دونم ‫دقیقا مربوط به این بوده یا نه.
‫شنبه همه‌مون ناراحتی معده گرفتیم
‫و تا صبح حسابی استفراغ می‌کردیم
‫ربط داشته باشه یا نه، ‫آدم رو به وحشت میندازه.
‫پزشکی، دامپزشکی
‫و بقیه نیروهای فنی پایگاه آزمایشی داگ‌وی
‫توی محل هستن و دارن بررسی می‌کنن ‫علت این مشکل چی بوده
‫در حال حاضر برای اینکه بخوایم یه علت مشخص
‫برای مرگ گوسفندها تعیین کنیم، ‫همه‌چی در حد گمانه‌زنیه؛
‫اصلاً برام مهم نیست ارتش چی می‌گه ‫خودم بررسیش کردم،
‫مختص مقاله‌‌ای بود که برای یک مجله می‌نوشتم،
‫و چیزی که گوسفندها رو کشت ‫گاز اعصاب بود.
‫ارتش می‌خواد قضیه رو کش بده و ماست‌مالی کنه، ‫ولی واقعیت اینه که گاز اعصاب بود
‫همه اینو غیررسمی می‌پندارن
‫ولی هیچ‌کس حاضر نیست علناً بگه: ‫«خب، می‌دونی،
‫ارتش داره مثل سگ دروغ می‌گه.»
‫بسیار خوب.
‫بیا دیگه، ‫بیا، فقط درست انجامش بده.
‫این‌طور نوشته:
‫«هرش انگار خیلی چیزها درباره‌ی
‫چیزی که دارن روش تحقیق می‌کنن، میدونه.
‫ولی مشکلی نیست، رئیس ‫اون از لاپوشونی خبر نداره»
‫واقعاً عجیبه ‫تا حدود یه سال پیش اصلاً اینو ندیده بودم
‫- خب، وقت خودنماییه! ‫- خیلی‌خب.
‫می‌خوای چیکار کنی؟ ‫از همه‌ی اینا داشتی فیلم می‌گرفتی، درسته؟
‫دوست داریم درباره منابعت حرف بزنیم
‫بذار این‌طوری بگم ‫تو خیلی دوست داری درباره منابع حرف بزنی،
‫و من خیلی دوست دارم درباره‌شون حرف نزنم!
‫لزومی نداره منابع مشخص داشته باشن.
‫سر و کارت به چه جور آدم‌هایی میفته؟
‫قبلاً بعضی از آدمایی که ‫باهام حرف می‌زنن رو مرور کردیم!
‫دیشب دفترچه‌ها رو نگاه کردم
‫و این اسم‌ها همه‌جاشون نوشته شدن.
‫من توی عمرم…
‫قرار بود همه‌ی اینا بعد از مرگ باشه.
‫سای، ما قرار نیست ‫هیچ‌کدوم از این آدما رو لو بدیم
‫بعضی از این آدما ‫ممکنه هنوز زنده باشن، متوجهی؟
‫خیلیاشون ازم متنفر بودن ‫ولی بازم باهام حرف می‌زدن!
‫فکر می‌کنی چرا ‫دوست داشتن با تو ملاقات کنن؟
‫نمی‌دونم. ‫اگه تو دنیای محرمانه کار کنی،
‫و یه نفر اون بیرون باشه ‫که داره هی ور میره
‫و سرک می‌کشه ... ‫خب چرا با من حرف نزنن؟
‫نمی‌دونم، واقعاً نمی‌دونم، من…
‫می‌دونی، من کسایی که باهام ‫صحبت میکنن رو روان‌کاوی نمی‌کنم
‫همون‌طور که خودم رو هم روان‌کاوی نمی‌کنم، ‫شکر خدا!
‫که البته می‌دونم تو دوست داری این کارو بکنم ‫ولی نمی‌کنم.
‫اصلاً واردش نمی‌شم.
‫ببین، ‫دارم به چند نفر فکر می‌کنم
‫اینجا یکی هست که برای کیسینجر کار می‌کرده
‫و بعد این یکی…
‫اینجا یه زن از سازمان سیا هست.
‫اینکه بدونی به کی می‌شه اعتماد کرد، کار ساده‌ای نیست
‫راستش، من به خودِ شما هم به‌سختی اعتماد می‌کنم
[لورا نخستین‌بار سال ۲۰۰۵ از سای خواست که فیلمی بسازد]
[نزدیک به بیست سال بعد، او موافقت کرد]
[مارک قبل‌تر در سه مستند تحقیقی با سای همکاری کرده است]
‫یاد گرفتم خیلی نگران این نباشم،
‫که بقیه چی فکر می‌کنن!
‫به خاطر اینکه همیشه مشغول نوشتن داستان‌‌هایی بودم
‫که یه عده رو حسابی عصبانی می‌کرد.
‫آمریکا به تاریخی داره ‫که نوشتنش فوق‌العاده سخته؛
‫همیشه یه لایه‌ی دیگه هم وجود داره.
‫کار من به‌عنوان خبرنگار روزنامه
‫اینه که رازها و واقعیت‌ها رو دربیارم
‫اگه مسئله اینه که… ‫اگه بحث سر همین باشه.
‫و بعد منتشرشون می‌کنی، ‫چرا منتشرشون می‌کنی؟
‫ما منتشرشون می‌کنیم با این آگاهی که ‫داریم قوانین رو نقض می‌کنیم
‫و قانون رو زیر پا می‌ذاریم ‫و امنیت ملی رو به خطر می‌ندازیم
‫این اطلاعات فوق‌محرمانه‌ست… ‫حتی بالاتر از فوق‌محرمانه…
‫چون فکر می‌کنیم ‫علت فوق‌العاده مهمی براش وجود داره
‫فکر می‌کنیم اینجا یه داستان جدی هست ‫درباره مقام‌هایی که مسئولیت‌هایی داشتن،
‫ولی کارشون رو درست انجام ندادن.
‫و این همون نکته‌ایه که من دارم روش دست می‌ذارم.
‫و نباید هیچ مانعی باشه ‫برای مطبوعات، حداقل از نظر تئوری،
‫برای انتشار چیزایی که می‌خوان، وجود داشته باشه؛
‫چون این دقیقاً همون نحویه که
‫قانون اساسی ‫و منشور حقوق شکل گرفته.
«لاپوشانی»
‫وقتی وارد هر جور رقابتی می‌شیم،
‫مردم آمریکا دوست دارن این‌طوری بالا برن،
‫و دوست دارن طرف مقابل ‫این‌طوری سقوط کنه!
‫حالا این‌که—
‫این شبیه به جنگی نیست که تو ویتنام داریم.
‫فکر می‌کنم ما بیشتر این‌طوری حرکت می‌کنیم.
‫و فکر می‌کنم اونا هم بیشتر به این شکل حرکت می‌کنن
‫نه صاف صاف بالا و پایین!
‫ما داریم پیشرفت می‌کنیم،
‫از نتایجی که داریم می‌گیریم ‫راضی هستیم.
‫ما داریم تلفات بیشتری وارد می‌کنیم ‫نسبت به چیزی که خودمون می‌دیم.
بــه جــمـع مـیلـیـونـی سـیـنـمـافـریـک در ایـنـسـتـاگـرام بـپـیـونـدیـد Instagram: Cinema.Freak
‫می‌دونی، پنتاگون جای عجیبیه ‫(مترجم: پنتاگون=وزارت دفاع آمریکا)
‫مثلا می‌ری اونجا و ‫یه فنجون قهوه می‌گیری
‫یه کم گپ می‌زنی، ‫روزنامه‌ها رو می‌خونی،
‫حدود ساعت ده و نیم میان و ‫یه گزارش کوچولو می‌دن
‫یه چیز مختصر هم بر اساسش می‌نویسی و ...
‫می‌دونی، این آدما پولای هنگفتی می‌گیرن
‫برای کارایی مثل، ‫"گوش دادن به کنفرانس خبری"
‫"و یه ساعت صبر کردن ‫تا اینکه متنش تایپ بشه".
‫"و بعد درآوردن یه گزارش ۵۰۰ کلمه‌ای ازش."
‫این کاریه که کل روز بابتش پول می‌گیرن.
‫خیلی هم چیز خاصی نیست.
‫فکر می‌کنم تو آمریکا بیشتر از اینکه سانسور داشته باشیم،
‫خودسانسوریِ رسانه‌ها رو داریم.
‫وقتی برای آسوشیتدپرس تو پنتاگون بودم،
‫به‌جای اینکه با همکارام برم ناهار
‫می‌رفتم افسرهای جوون رو پیدا می‌کردم
‫می‌دونی، یه کم درباره فوتبال گپ میزدیم،
‫و باهاشون آشنا می‌شدم.
‫خودم قبلاً تو ارتش بودم ‫نیروی ذخیره ارتش بودم.
‫کم‌کم، ‫افراد ارتش خودشون اعتراف میکردن که
‫«خب، می‌دونی، ‫اونجا محل قتل‌های سازمان‌یافته‌ست»
‫چی؟ گفتم «منظورت چیه؟»
‫من، به‌عنوان رئیس‌جمهور این کشور،
‫برنامه‌ی خروج نیروهامون رو ...
‫... روی این میز می‌ذارم.
‫یه عالمه شست‌وشوی مغزی در جریانه.
‫و می‌دونی، خیلی از افراد ‫درباره اینکه مردم
‫چی باید بشنون یا چی گوش بدن، تصمیم می‌گیرن.
‫و ما در مرحله‌ای قرار داریم ‫که در ویتنام قتل‌های علنی اتفاق می‌افته.
اپلیکیشن اندروید سینمافریک, حرفه ای ترین اپ دانلود و پخش آنلاین فیلم و سریال با زیرنویس فارسی چسبیده و بدون سانسور, دریافت اپ از سایت و کانال تلگرامwww.cinemafreak.net
‫من به طور کلی، امم... ‫احساس بی‌فایدگی می‌کردم به نوعی.
‫یه حس اضطراب در من وجود داشت
‫مربوط به جایی که بودم ‫و جایی که جنگ قرار داشت.
‫یه داستان خیلی گنده بود ‫که به نظر می‌رسید غیرممکن باشه.
‫چیزی به نام حقیقت وجود داشت.
‫یه جورایی یه حقیقت عظیم اون بیرون بود،
‫و من فقط... ‫راهی برای رسیدن به اون پیدا نمیکردم،
‫و نگرانش بودم.
‫یعنی به این چیزا فکر می‌کردم.
‫بعد از دعوایی که با ویراستار داشتم،
‫من از AP استعفا دادم.
‫همسرم، لیز و من ازدواج کرده بودیم ‫و یک بچه داشتیم
‫و پول زیادی هم نداشتیم.
‫من شروع کردم به کار فریلنسری.
‫یک روز از مردی که نمی‌شناختم تلفن شد به من
‫و گفتم: "چه خبر؟" ‫گفت: "یه فاجعه وحشتناک ...
‫... توی ویتنام هست
‫که دارن پنهانش می‌کنن."
‫خیلی مبهم بود.
‫اون توضیح داد که یه سرباز دیوانه شده
‫و خیلی‌ها رو کشته.
‫چیز زیادی دربارش نمی‌دونست،
‫اما ارتش از این قضیه وحشت کرده بود.
‫من اسم و رسمی نداشتم. هیچی نمی‌دونستم.
‫چند باری رفتم به پنتاگون،
‫و یک سرهنگ بود که خیلی ازش خوشم میومد.
‫و به طور اتفاقی با سرهنگ برخورد کردم، ‫اون الان یک ستاره داره. ‫(مترجم: ارتقاء درجه گرفته)
‫جلوش رو گرفتم و گفتم: "سلام، خب،
‫ما سال‌هاست که همدیگه رو ندیدیم."
‫گفتم: "زانوت چی شده؟"
‫گفت: "عه، یه گلوله خوردم."
‫گفتم: "اوه خدایا، به زانوت شلیک کردی که
‫ژنرال بشی و مدال بگیری، درسته؟"
‫اون خندید و گفت، ‫"برو درتو بذار."
‫به راه رفتن ادامه دادیم.
‫بهش گفتم: "خب الان چیکارا می‌کنی؟"
‫گفت: "دارم برای رئیس ستاد کار می‌کنم."
‫"وست مورلند؟" ‫گفت: "آره."
‫و ازش پرسیدم: " درباره‌ی مردی که
‫یه روستا رو به رگبار بسته چی میدونی؟"
‫و گفت: "سای، بذار بهت بگم،
‫اون مرد که اسمش کالی هست، ‫امیدوارم بره جهنم."
‫هر چی که گفتی.
‫کالی؟ اسمش رو فهمیده بودم.
‫البته داشتم اشتباه تلفظش میکردم.
‫اما در نهایت، ‫یه بریده از نیویورک تایمز پیدا کردم،
‫و یه مربع کوچیک بود
‫که یه ستوان به اسم ‫ویلیام ال. کالی جونیور
‫برای قتل غیر عمد تحت بازداشت بود.
‫و کالی، کالی، درسته؟
‫فهمیدم که یه وکیل به اسم لاتیمر داشت.
‫زنگ زدم بهش و گفتم، ‫"هی، اسم من هرش هست."
‫و گفتم: "من دارم به غرب پرواز می‌کنم
‫که توی مسیرم به سالت لیک توقف دارم.
‫اشکالی نداره اگر بیام دفترت ‫و یه سلامی بکنم؟"
‫گفت: "حتما، سر بزن."
‫میدونی، اینطور نبود.
‫فقط می‌خواستم طبیعیش کنم.
‫و رسیدم به دفترش
‫و یه کاغذ بیرون کشید.
‫اون یه فهرست اتهام داشت.
‫ستوان کالی متهم به کشتن ۱۰۹ نفر بود.
‫اون کاغذ رو برعکس جلوی خودش گذاشته بود.
‫با خودم گفتم،
‫می‌خوای به صحبت کردن ادامه بدی،
‫و وانمود کنی داری یادداشت می‌کنی،
‫و تقریباً حرف به حرف گفتگو رو
‫تا جایی که می‌تونی بنویسی.
‫در نتیجه من یه دینامیت دارم.
‫پس تصمیم گرفتم که کالی رو پیدا کنم.
‫و پرواز کردم به فورت بنینگ.
‫یه کت و شلوار گندیده پوشیده بودم، ‫احتمالاً همون کت و شلوار عروسیم!
‫همون لباس‌ها رو هر روز می‌پوشیدم.
‫صبح زود رسیدم.
‫در نهایت، همون روز نیمه شب ‫شانسی پیداش کردم.
‫کالی رو انداخته بودن توی مسکنی ‫برای سرهنگ‌ها و ژنرال‌ها.
‫آخرین جای ممکن بود که دنبالش بگردم.
‫اون خیلی متفاوت از چیزی بود که می‌خواستم.
‫می‌خواستم یه هیولا ببینم.
‫و اون شروع به گفتن یه سری دروغ‌ها کرد
‫درباره اینکه، "این یه درگیری بود، ‫و خیلی دشمن اونجا وجود داشت.
‫هیچ کس نمی‌دونست کی به کی هست.
‫و من فقط داشتم کارم رو می‌کردم ‫برای حفاظت از سربازام،
‫و بله، ‫مطمئنم که غیرنظامیانی کشته شدن،
‫اما اون‌ها می‌خواستن ما رو بکشن."
‫و گفت، "کاپیتان من، ارنست مدینا، ‫مثل منه.
‫اونم تحت بازجویی قرار داره.
‫خودش بهت خواهد گفت."
‫تلفن رو برداشت و گفت،
‫"کاپیتان، من اینجا ام ‫با یه خبرنگار از واشنگتن.
‫چرا بهش نمی‌گی که ...
‫... من فقط از دستورات پیروی می‌کردم توی این‌ داستانا؟"
‫و مدینا گفت، "نمی‌دونم ‫چی داری میگی"،
‫و تلفن رو کوبید زمین.
‫و کالی بهم یه نگاهی انداخت
‫مثل اینکه شاید... شاید من مقصر باشم.
‫سای تلاش کرده بود که این رو به چندین مجله بفروشه.
‫هیچ‌کدوم قبول نکردن.
‫بالاخره دادِش به من و گفت،
‫"گند نزنی!"
‫و من ۹ ساعت آینده‌م رو
‫صرف تماس گرفتن با همه‌ی سردبیرها
‫در تمام روزنامه‌های آمریکا کردم
‫و سفره دلم رو باز کردم.
‫سای، تو هفته پیش داستانی رو منتشر کردی
‫درباره یه ستوان ارتش
‫که متهم به قتل ۱۰۹ غیرنظامی ویتنامی شده بود.
‫کجا اولین بار در مطبوعات منتشر شد؟
‫چیکاگو سان تایمز، ساعت ۵:۳۰ تو خیابون،
‫و ساعت ۶:۳۰ به وقت واشنگتن.
‫این داستان تو بود، داستان دیسپچ.
‫درسته. درسته.
‫و بعدش تو اولین نسخه‌ی ...
‫... حدود ۳۰ روزنامه منتشر شد.
‫من فکر می‌کنم این یه رویکرد غیرموسسه‌ای نیاز داشت.
‫من با "لایف" صحبت کردم که گفته بودن ‫نه، علاقه‌مند نیستن.
‫ببین، علاقه‌مند نبودن.
‫و اون موقع بود که دیوید آبست ‫مدیر دیسپچ شد.
‫اون بهم اطمینان داد که ‫میتونه این مقاله رو
‫تو صفحه اول بدون تغییر نگه داره.
‫من الان عضو هیچ‌کدوم از کلوپ‌های طرفداران پنتاگون نیستم.
‫اونا تلاش کردن که این رو مخفی نگه دارن ‫و منم بازیشون رو خراب‌ کردم.
‫دیدگاه پنتاگون درباره این قضیه
‫اینه که کالی یه جور روانیه.
‫حس من اینه که اون روانی نیست.
‫و این یه سوال جدی رو مطرح می‌کنه،
‫آیا واقعاً دستوراتی برای شلیک به همه ‫در روستا داده شده بود؟
‫و اگر چنین بود، ‫آیا این همیشه در حال انجام بود؟
‫ما با تو هستیم، کالی!
‫چیزای بیشتری بود.
‫یعنی باید می‌بود.
‫و من نمی‌تونستم بفهمم ‫باید کجا برم.
‫ارتش قطعاً نمی‌خواست به من کمک کنه، ‫اینش واضح بود.
‫او، من تلفنم رو خاموش نکردم. ‫عذر می‌خوام.
‫نه، نه، نه. باشه.
‫بذار اینو بگم که ... ‫تنها علتی که بهت زنگ زدم این بود که،
‫گفتم هشدار از ایران اومده،
‫ولی از طریق عربستان سعودی اومده بود.
‫ولی فکر نمی‌کنم این مهم باشه.
‫تو گفتی، "احتمالاً از ایران."
‫خب، از ایران بود، ‫ولی از طریق سعودی‌ها.
‫ولی باشه. خوبه، ‫به اندازه کافی خوبه.
‫نیازی به تغییرش نیست.
‫خداحافظ، خداحافظ. ‫دارم خداحافظی می‌کنم. خداحافظ.
‫گفت، "اصلا دلت نمی‌خواد بیش از حد چیزی رو فاش کنی."
‫پس اتفاقی که افتاد، این بود ...
‫ما برگشتیم به خونه من تو خیابون مک‌کامب
‫و سای در حال خوندن واشنگتن پست بود
‫و یه داستان کوچیک دید که درونش دفن شده بود؛
‫درباره پسری به اسم ران ریدنهاور
‫که ادعا کرده بود درباره قتل‌عام به ارتش گزارش داده بوده
‫ریدنهاور، هشت ماه قبل،
‫نامه‌ای نوشته بود، و اون رو ‫به ۳۰ نفر از اعضای کنگره ارسال کرده بود؛
‫به رئیس ستاد مشترک، همه ژنرال‌ها،
‫کاخ سفید، رئیس‌جمهور،
‫هرچی درباره این کار شیطانی میدونست، اطلاع داد.
‫پس من برگشتم خونه تا چمدانم رو ببندم.
‫باید پول قرض می‌کردم،
‫و یه پرواز به کالیفرنیا گرفتم ‫تا ببینمش.
‫مخصوصاً به من گفتن که دیده بودن
‫افراد، سربازها،
‫و بعضی از افسرها
‫در حال عبور از روستا بودن،
‫و وقتی از کنار روستا عبور می‌کردن،
‫اگه کسی کنار راه می‌ایستاد،
‫یا داخل روستا بود،
‫اونا رو می‌بستن به رگبار ‫و می‌کشتنشون.
‫دیدن که این مردم کشته شدن،
‫بدون هیچ‌گونه تحریک.
‫من احساس می‌کردم که باید اقدامی کنم.
‫باید کاری می‌کردم.
‫نمی‌تونستم تا آخر عمرم
‫با دونستن این ماجرا زندگی کنم، نمی‌تونستم!
‫نمی‌تونستم با خودم کنار بیام اگه این کار رو می‌کردم.
‫ریدنهاور به من فهرستی از اعضای شرکت داد،
‫و به من اسم دو نفر رو داد که
‫با من صحبت می‌کنن.
‫یکی از اونا یه مرد جوان بود
‫که یه مروج مذهبی بود ‫که تو یوتا زندگی می‌کرد.
‫اسمش مایکل تری بود.
‫پس من رفتم اونجا و پیداش کردم، ‫شب رفتیم.
‫دیالوگش این بود که، این یه چیز نازی‌گونه بود. ‫(مترجم: به سبک نازی‌ها)
‫دومین نفری که ریدنهاور بهم گفته بود،
‫مایکل برنهارت بود.
‫من تو فور دیکس باهاش ملاقات کردم.
‫خراب کردن این داستان غیرممکن بود.
‫فقط باید از سر راه داستان کنار می‌رفتی.
‫یادداشت‌هایی از تری داشتی. ‫یادداشت‌هایی از برنهارت داشتی.
‫فقط بذار صدای اونا راوی داستان باشه.
‫دستورهایی که داشتی چی بودن؟
‫قبل از عملیات، دستور فرمانده این بود که،
‫روستا و ساکنانش رو نابود کنید.
‫آیا فکر می‌کردی مردم روستا، "ویت‌کنگ" بودن؟ ‫(مترجم: ویت‌کنگ=نیروهای نظامی و شبه نظامی تحت حمایت دولت کمونیستی ویتنام شمالی)
‫بله، بعضی از مردم روستا،
‫تو میگی بعضی از مردم روستا،
‫بعضی از مردم اون روستا
‫حتی هنوز به سن راه رفتن نرسیده بودن!
‫نمی‌تونم بفهمم چطور می‌تونستن ویت‌کنگ باشن.
‫واکنش شدیدی از سوی مردم داشت
‫که نمی‌خواستن باور کنن.
‫از ما به عنوان پیام‌رسان عصبانی بودن.
‫هیچ‌کس نمی‌خواست بدونه
‫که ایالات متحده آدم بده بوده.
‫اخیراً، چند نفر از افراد ‫مربوط به حوادث جدی
‫توی اخبار برجسته شدن.
‫برخی این حوادث رو
‫به کل ارتش نسبت می‌دن.
‫اما با این حال، اینا عملکردهای معدودی هستند.
‫ولی ارتش به عنوان یک نهاد ‫هیچ‌وقت نباید محاکمه بشه.
‫من داشتم تلاش می‌کردم بفهمم ‫که چی اتفاقی افتاده.
‫چه اتفاق مرگباری افتاده بود؟ ‫هدف من دقیقا همین بود.
‫و من ادامه دادم. ‫ادامه دادم به پیدا کردن افراد.
‫افراد زیادی رو پیدا کردم ‫که با من خیلی حرف زدن.
‫بیشتر بگو، چی میگی؟ چی اتفاقی افتاد؟
‫چطور اتفاق افتاد؟ چی-- چطور-- ‫سقوط به ورطه جنون.
‫داری منو ...
‫... به فکر کردن درباره چیزایی وادار می‌کنی ‫که نمی‌خواستم بهش فکر کنم.
‫من دنبال این بچه بودم
‫که پای خودشو از دست داده بود، ‫پل میدلو.
‫اون توی گوشه‌ای از ایندیانا زندگی می‌کرد.
‫یه مزرعه. ‫مزرعه‌ای قدیمی و متروک.
‫و یه زن جنوبی اومد بیرون،
‫و گفتم، "اومدم اینجا تا پائول رو ببینم."
‫گفتم، "من یه روزنامه‌نگارم.
‫و می‌خواستم درباره ‫اونچه که در ارتش اتفاق افتاده صحبت کنم."
‫و اون این جمله رو گفت که
‫تا آخر عمرم تو ذهنم باقی می‌مونه!
‫گفت، "من بهشون--" ‫با صدای تلخ--
‫"من یه پسر خوب بهشون دادم، و ‫اون‌ها یه قاتل برام فرستادن."
‫وقتی برگشت،
‫ به سختی حرف می‌زد و من گفتم،
‫"خب، چی باعث شد که این کار رو بکنی؟"
‫و اون گفت، ‫"مادر، من از جهنم عبور کردم."
‫من رفتم دیدن پائول.
‫گفتم، "خب، چه اتفاقی افتاد؟" ‫و بعد اون شروع کرد به...
‫کشتن، قتل، کشتن، کفاره.
‫و تا جایی که میتونید مستقیم انجامش بدید.
‫سای بهم زنگ زد، و گفت،
‫"ما داستان صفحه اول دنیا رو داریم."
‫پس من با CBS Evening News تماس گرفتم،
‫و بعد کاری رو کردم که نباید می‌کردم.
‫اما من اون موقع نمی‌دونستم تو نیستی.
‫گفتم: «ما برای این کار پول لازم داریم.»
‫گفت: «چقدر می‌خوای؟»
‫هیچ ایده‌ای نداشتم. ‫بی‌پروا گفتم: «۱۰ هزار دلار.»
‫یه مکث کرد و گفت: «قبوله.»
‫مایک والاس مأمور شد ‫تا مصاحبه رو انجام بده.
‫مایک دو دقیقه باهاش صحبت کرد و گفت:
‫«بیاید همین حالا بذاریمش تو یه اتاق.»
‫و شروع کردن به ضبط کردن.
‫چند نفر رو جمع کردید؟
‫خب، حدود ۴۰، ۴۵ نفر بودن
‫که ما جمع کردیم در ...
‫همون‌طور که گفتم، ‫تو مرکز روستا.
‫چه‌جور افرادی؟ ‫مرد، زن، بچه؟
‫مرد، زن، بچه.
‫- نوزاد هم بود؟ ‫- نوزاد هم بود.
‫و همه‌شون رو جمع کردیم، ‫و مجبورشون کردیم بشینن.
‫و، امم ...
‫ستوان کالی اومد و گفت:
‫می‌دونی باهاشون چیکار باید بکنی، نه؟
‫و من گفتم: آره.
‫و تفکرم این بود که ‫فقط می‌خواست ما مراقبشون باشیم،
‫و رفت و حدود ‫۱۰ تا ۱۵ دقیقه بعد برگشت،
‫و گفت، چرا هنوز نکشتیشون؟
‫منم بهش گفتم،
‫فکر نمی‌کردم بخوای ما اونا رو بکشیم.
‫فکر کردم می‌خوای نگهبانشون باشیم.
‫گفت: نه، می‌خواستم بمیرن.
‫پس حدود ۱۰ تا ۱۵ قدم عقب رفت،
‫و شروع کرد به شلیک،
‫و گفت منم شروع کنم.
‫منم شروع کردم به شلیک و ‫حدود چهار خشاب به گروه شلیک کردم.
‫- مرد، زن و بچه. ‫- مرد، زن و بچه.
‫- و نوزاد هم بود. ‫- و نوزاد هم بود.
‫اما چطور می‌شه به یک نوزاد شلیک کرد؟
‫نمی‌دونم، ‫یه همچین چیزی بود.
‫لعنتی، نه، نمی‌ریم! ‫لعنتی، نه، نمی‌ریم!
‫عکاس ارتش، ران هابرل،
‫دو تا دوربین داشت.
‫برای ارتش، آخرش از دوربین سیاه و سفید استفاده کرد.
‫ولی به هیچ‌کس نگفته بود که
‫یه فیلم رنگی هم داشته.
‫بعد از اینکه داستان من منتشر شد، ‫اون‌ها رو فروخت.
‫وقتی منتشر شدن، همه دنیا تماشا کردنش.
‫چند نفر از خانوادتون مردن؟
‫چهار نفر.
‫وقتی از بازار برگشتی، ‫چی دیدی؟
‫خیلی کوچیک بودم. می‌ترسیدم نگاه کنم.
‫آیا تو تنها بازمانده خانواده هستی؟
‫آره.
‫اونا اومدن و همه چیز رو سوزوندن.
‫بعضی رو کتک زدن، بعضی رو گرفتن. ‫و همه رو جنون‌آمیز به قتل رسوندن.
‫می‌دونی چرا؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم چرا.
‫همه رو جمع کردن. ‫حتی راهب رو بردن و کشتن.
‫می‌تونی حدس بزنی چند نفر مردن؟
‫- چند نفر کشته شدن؟ ‫- آره، چند نفر؟
‫نمی‌دونم، ولی همه جا مرگ بود. ‫جسدهای زیادی دیدم.
‫خواهرزاده‌ام، ‫که تازه تاتی تاتی میکرد!
‫به سر من چسبیده بود و گریه می‌کرد، ‫«مامان، مامان.»
‫و بعد «بنگ»، بهش شلیک کردن و مرد. ‫من فقط دراز کشیده بودم، اما نمی‌تونستم ببینم.
‫ما عملاً متعهد شدیم به یه برنامه
‫که تقریباً شامل قتل تصادفی، تجاوز و این چیزا بود.
‫فکر کنم همه چشمشون رو بستن،
‫حتی خبرنگارها،
‫که قطعا دربارش شنیده بودن. ‫البته بعضی‌هاشون.
‫این وحشتناکه.
‫چرا این جنون منتشر نشد؟
‫برای من، این سؤال بزرگه.
‫اینجا ۴۰۰ یا ۵۰۰ فقره قتل رخ داده،
‫که احتمالا دوجین هلیکوپتر شاهد بودن،
‫که اون روز برای پشتیبانی رزمی مأمور شده بودن.
‫ژنرال ارشد مسئول سپاه امریکال
‫اون روز در آسمون بود.
‫سرهنگ مسئول گردان اونجا بود.
‫رئیس گروه عملیاتی هم اونجا بود.
‫در عرض چند روز، ‫۳۰۰ یا ۴۰۰ نفر، سرباز، خبردار شدن،
‫و با این حال هیچ‌کس دم نزد.
‫هیچ‌کس گزارش نکرد.
‫فقط دو تا نتیجه میتونم ازش بگیرم.
‫یکی اینکه، مطمئناً، ‫اینقدر شوکه‌کننده و نابهنجار بود
‫که هیچ‌کس حتی نمی‌تونست حرفش رو پیش بکشه.
‫دوم، که منطقی‌تره، اینه که،
‫«خب، این فقط یه روز عادی در ویتنامه.»
‫کل ارتش روی شمارش اجساد کار می‌کرد.
‫موفقیت رو با تعداد کشته‌ها می‌سنجیدن.
‫وست‌مورلند به تعداد نیاز داشت.
‫پس چطور تعداد اجساد دلخواه رو به دست می‌آوردن؟
‫باید می‌رفتی جاهایی مثل می لای
‫و می‌گفتی همه اونجا ویت‌کنگ هستن
‫و همه رو می‌کشتی!!
‫اون روز مردم رو به سه روش قتل عام کردن.
‫من نمیگم همه شرکت داشتن،
‫- ولی اکثریت دستشون آلوده بود. ‫- منظورم رو نگرفتی.
‫فقط می‌خوام بگم چی کار کردن.
‫داریم درباره‌ی ... ‫بذار ففط روی اونچه اتفاق افتاده تمرکز کنیم.
‫آدم‌ها رو جمع کردن، شاید ۱۰۰ نفر
‫تو گروه‌های کوچیک، دایره‌های کوچک،
‫و بعد چندتا مرد با اسلحه خودکار شلیک کردن.
‫تو از روی تجربه شخصی خودت صحبت نمیکنی.
‫من به عنوان خبرنگار می‌دونم.
‫تو از روی تجربه شخصیت می‌دونی؟
‫می‌دونی، اگه خبرنگارها
‫فقط از دانسته‌های خودشون استفاده می‌کردن،
‫حتی از کنفرانس خبری رئیس‌جمهور هم ‫چیزی دستگیرشون نمیشد.
‫بعد از اینکه داستان من منتشر شد، ‫ارتش تحقیق و تفحص به راه انداخت.
‫من داشتم شهادت‌ها رو ‫همون لحظه که ارائه می‌شد می‌خوندم.
‫و ارتش، قطعا دیوونه شده بود
‫که بفهمه من چطور بهشون دست پیدا کردم.
‫قرار بود این محرمانه بمونه.
‫می‌تونی دوباره، ‫با استفاده از عکس هوایی بزرگ،
‫نشون بدی کجا، تا جایی که یادت میاد،
‫اون گودالی که جنازه‌ها توش بودن؟
‫بله، جناب.
‫نمی‌دونم ‫می‌خواید اینو بشنوید یا نه، قربان.
‫بسیار خوب، ما دوست داریم ‫هر چیزی داری بگی رو بشنویم.
‫خب پس، اولین گلوله
‫به سر یه نوزاد خورد،
‫و من برگشتم و حالم بد شد،
‫چون این اولین بار بود که واقعاً...
‫تا به حال آدم کشته بودم،
‫اما این‌طوری ندیده بودمش ‫که دقیقاً چه بلایی سرش میاد.
‫میشه بهمون بگی بعد از اینکه
‫به این گروه شلیک شد، ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫خب...
‫تقریباً همون موقع‌ها بود که
‫چند نفر داشتن به چند زن تجاوز می‌کردن.
‫سه نفر روی یه دختر بودن!
‫اونم همزمان!
‫یکی از مردها یکی از دخترها رو می‌گرفت،
‫و در یکی دو مورد،
‫بعد از اینکه کارشون تموم میشد، ‫بهشون شلیک کردن.
‫هر روز، انگار بار ۳۰ سال زندگی ‫روی دوشم بود.
‫احساسم همین بود.
‫هر روز بدتر و بدتر می‌شد.
‫دو سه ماه دنبال بچه‌ها گشتم،
‫و بعد فهمیدم... ‫خیلی وحشتناک بود!
‫چیزهای بیشتری فهمیدم.
‫میدونی ... چند دفعه دیگه طاقتم طاق شد.
‫شهادت‌هایی وجود داشت
‫که نشون می‌داد می لای ‫حادثه‌ای منفرد نبوده.
‫همون روز، یه قتل‌عام دوم هم بوده.
‫ارتش خیلی تلاش کرد می لای چهار رو ...
‫.. یه حادثه منفرد نشون بده.
‫اما نه تنها از نظر جنگ منفرد نبوده،
‫بلکه مختص همون روز، ‫همون صبح،
‫همون منطقه هم نبود.
‫یک و نیم مایل اون‌طرف‌تر هم، ‫همین اتفاق در حال رخ دادن بوده.
‫۱۴ افسر بودن
‫که مشخصاً تو پنهان‌کاری نقش داشتن.
‫اتهاماتی که ارتش ‫در نهایت علیه اون ۱۴ نفر مطرح کرد:
‫قصور در انجام وظیفه،
‫سرپیچی از مقررات قانونی،
‫و گزارش صحیح ندادن!
‫همه یا تو قتل نقش داشتن،
‫یا قتل رو برنامه‌ریزی کرده بودن، ‫یا داشتند لاپوشونی می‌کردن،
‫و اتهامشون شد «گزارش ندادن».
‫بعد وست‌مورلند ‫چهار ساله‌ش تموم شد،
‫و ترفیع گرفت،
‫با اینکه همه تو ارتش
‫و ستاد مشترک می‌دونستن ‫اون غیرنظامی‌ها رو به قتل می‌رسونده.
‫سلام.
‫معلومه که به هر شکلی ازت محافظت می‌کنم.
‫حتی نمی‌دونم چطور معرفیت کنم. ‫خودت بگو.
‫می‌تونی بگی:
‫«یه پژوهشگری که اخیراً از غزه برگشته».
‫وقتی درباره هدف گرفتن زنان حرف می‌زنی
‫و وقتی درباره هدف گرفتن کودکان حرف می‌زنی، ‫چه کسی این آمار رو داره؟
‫در مورد هدف‌گیری سیستماتیک کودکان
‫با کوادکوپترها،
‫من خودم ده‌ها عکس رادیولوژی دارم
‫از کودکانی که گلوله کوادکوپتر ‫به گردن و سرشون خورده،
‫که پزشکان در اختیار من گذاشتن.
‫اینا بچه‌اند.
‫یه کابوس لعنتیه.
‫و تازه داریم مرحله اولش رو می‌بینیم.
‫از نظر من، من نمی‌تونم باور نکنم که
‫کاری از دستمون بر نمیاد.
‫چون هر روز با دوستان و عزیزانم در تماسم.
‫باور نکردن یعنی رها کردنشون.
‫- قراره برگردی؟ ‫- برنامه همینه.
‫مردم نمی‌فهمن
‫که این داره یه سابقه خطرناک می‌سازه.
‫غزه، گذشته و آینده رو با هم فرو ریخته.
‫این گذشته و آینده‌ست که با هم ترکیب شدن و فرو ریختن.
‫پدرم تقریباً هیچ وقت با ما حرف نمی‌زد.
‫ارتباط یا هیچی بود یا خشم.
‫ولی این خیلی به سبک شرق اروپاییه.
‫رازهاشو خیلی دیر فهمیدم.
‫پدرم پناهجوی یهودی بود.
‫اومد آمریکا ‫در حالی که تقریباً انگلیسی بلد نبود.
‫تو کشورش ویولنیست بود.
‫ویولن فوق‌العاده‌ای می‌زد.
‫از یه روستای کوچیک به اسم شِدووا میومد.
‫تو لیتوانی اون زمان‌ها، ‫یهودی بودن یه نشونه بود.
‫به یه نحوی، زمانی که ۱۶ یا ۱۷ سالش بود،
‫۱۹۲۰ یا ۱۹۲۲،
‫از مرکز لیتوانی رسید به هامبورگ
‫و ۱۲ دلار پس‌انداز کرد
‫تا با کشتی، در قسمت ارزون، ‫بیاد به آمریکا.
‫انگلیسی بلد نبود، ‫تقریباً هیچ چیز بلد نبود.
‫سال‌ها بعد، وقتی آلمانی‌ها اومدن،
‫همه یهودی‌ها رو به جنگل بردن
‫و اعدامشون کردن.
‫همه‌شون از صحنه روزگار محو شدن.
‫و من هرگز در این مورد باهاش حرف نزدم؛
‫چون اصلاً ازش خبر نداشتم.
‫هیچ وقت، یک کلمه‌ در مورد هولوکاست نگفت.
‫این داستان بود که من دوست داشتم بشنوم.
‫و مادرت هم چیزی بهت نگفت؟
‫مادرم هیچ وقت در مورد هیچ چیزی حرف نمی‌زد.
‫و اگه هم می‌زد، حقیقت رو نمی‌گفت.
‫این رو بلافاصله فهمیدم.
‫اینطور بود. ‫مادرم به پخت و پز علاقه داشت.
‫و بعضی وقت‌ها اگر نمی‌تونست بپزه،
‫بی‌سروصدا کوکی می‌خرید ‫و می‌گفت خودم پختم، انگار که--
‫انگار ما فرقش رو نمی‌فهمیدیم.
‫منظورمو میگیری؟
‫خب، اشکالی هم نداشت. ‫اون مادرم بود.
‫من یک برادر دوقلو دارم ‫که فیزیک‌دان شاخه موج‌هاست.
‫مادرم همیشه ما رو یکسان لباس می‌پوشوند
‫تا یه روز که حدود ۱۳ ساله بودیم
‫و فهمیدیم: "این مسخره‌ست!"
‫من هیچ آموزشی در خانواده ندیدم.
‫و به همین خاطر عضو باشگاه "کتاب ماه" شدم.
‫کتاب‌ها زندگی من بودن. ‫به من یاد دادن که چطور بی‌اندیشم.
‫پدرم شغل آزاد داشت، ‫خشکشویی و لباسشویی.
‫در خیابان ۴۵ و ایندیانا، ‫در جنوب شهر.
‫و من ازش خوشم میومد. ‫از کار کردن تو اونجا خوشم میومد.
‫اونجا یه جامعه کاملاً سیاه‌پوست بود، ‫با کارگران سیاه‌پوست.
‫یک مردی به اسم استرلینگ بود،
‫که حدوداً ۲۰ ساله بود.
‫اون شلوارها رو با قیمت ۱۲ سنت اتو میکرد ‫و منو می‌برد به مسابقات.
‫من وقتی بچه بودم، بازیکنان بزرگ لیگ نگو
‫ساتچل پیچ و بقیه رو دیدم.
‫اون خیلی واضح به من گفت
‫که برای تو هیچ مشکلی پیش نخواهد اومد بچه، ‫چون میدونی ...
‫... سفید پوستی!
‫ولی من سفید ‌پوست نیستم.
‫من تمام عمرم باید شلوار اتو بزنم.
‫و من متوجه این قضیه شدم.
‫اینو درک کردم. اینطور نبود که مستقیم بگه، ‫اما من فهمیدم.
‫من دو تا خواهر بزرگتر داشتم. ‫اون‌ها هم دوقلو بودن.
‫اونا نمی‌تونستن برای بیرون رفتن از خونه صبر کنن!
‫من همیشه یه کم با عقل خودم زندگی می‌کردم،
‫چون از ۱۵ سالگی به بعد، ‫باید خانواده رو می‌چرخوندم.
‫یادمه شب‌ها سرفه‌های پدرم رو می‌شنیدم.
‫سه پاکت سیگار. ‫سرفه‌هاش رو یادمه.
‫از سرطان ریه به سرطان مغز تبدیل شد.
‫هرچی بیماریش بیشتر عود میکرد،
‫می‌تونستم حملش کنم، ‫می‌تونستم حمامش کنم،
‫همه این کارها رو می‌کردم.
‫من از گرفتن نمرات عالی به هیچ رسیدم.
‫من دیگه به مدرسه نرفتم.
‫استدلالش این بود، ‫دانشگاه رفتن رو فراموش کن.
‫اون نیاز داشت که
‫من بمونم و فروشگاه رو مدیریت کنم، ‫چون از پسش بر میومدم.
‫و آلن، برادرم، ‫اون ...
‫اون نمی‌تونست کارش رو درست انجام بده. ‫باید می‌رفت دانشگاه.
‫اما سیمور نیازی به دانشگاه نداره. ‫اون همینجوری خوبه!
‫این روشش بود، ‫چون من می‌تونستم فروشگاه رو بچرخونم.
‫و می‌تونستم، متوجهی؟
‫چه مهارت‌هایی داشتی که ‫می‌تونستی فروشگاه رو بچرخونی؟
‫صحبت کردن، جذاب بودن. ‫مردم رو دوست داشتن.
‫یک شب بعد از بستن فروشگاه ‫داشتم برمی‌گشتم،
‫و نحوی که فهمیدم اون مرده ...
‫این بود که نگاه کردم و دیدم چراغ خاموش شده.
‫حتی نمی‌دونستم ‫اون روی تخت مرگ بوده!
‫یعنی خانواده ما، واقعا بی‌فکر بود!
‫این که نتونستم خداحافظی کنم؟
‫یک کالج جوانان بود.
‫دانشگاه ایلی‌نویز یک کالج جوانان داشت،
‫و خیلی ارزون بود.
‫این برجسته‌تربن نکته‌ش بود.
‫من همیشه می‌دونستم نویسنده خوبی هستم.
‫اما فکر نمی‌کردم خیلی ارزشمند باشه.
‫من فقط نمی‌فهمیدم که...
‫وقتی که داشتم پای صندوق حساب می‌کردم و
‫لباس به مردم میدادم
‫نمی‌تونستم دلیلی برای مهم بودنش پیدا کنم.
‫یکی از اولین تکالیف این بود که
‫هر رمانی از بریتانیا که مایلی رو ‫با یک رمان آمریکایی مقایسه کنی.
‫و من یک مقاله درباره‌اش نوشتم.
‫یک روز آخر کلاس، من ردیف آخر نشسته بودم،
‫با اشتیاق می‌خواستم بزنم بیرون.
‫و استاد گفت: "آیا سیمور هرش حاضره؟"
‫"اوه، لعنتی!" با خودم گفتم: ‫"چی کار کردم؟"
‫رفتم جلو، سرم رو پایین انداختم،
‫و گفت: "آیا تو هرش هستی؟" ‫گفتم: "بله." گفت:
‫"اینجا چیکار می‌کنی؟" ‫و من فهمیدم منظورش چیه.
‫"خب، پدرم مرد..."
‫ازم پرسید: "پس فروشگاه تو کجاست؟"
‫"۴۷ و ایندیانا در جنوب شهر."
‫گفت: "آیا برنامه‌ای برای خودت داری؟
‫فردا بیا با من در دفتر پذیرش ملاقات کن."
‫حالا من اشک تو چشمام جمع میشه.
‫"در دانشگاه شیکاگو."
‫و رفتم اونجا، و ازم یه امتحان گرفتن.
‫گفتن: "بیا، ما می‌تونیم-- ‫نیازی به انگلیسی ۱ نداری."
‫گفتم: "چرا، چرا، ‫من بهش نیاز دارم، به همه‌ش نیاز دارم."
‫پس همه رو امتحان دادم.
‫و اینطور بود که زندگی من تغییر کرد.
‫باید درک کنی، ‫من می‌رسم به شیکاگو،
‫و کاملا یک دنیای متفاوت بود،
‫یه دوست‌دختر داشتم ‫که اهل واشنگتن بود،
‫و پدرش تو دولت کار می‌کرد.
‫و یه روز با یه جمله شوکه‌ام کرد... ‫من باید ۱۹، ۲۰ سالم بود...
‫گفت: «وای خدای من.
‫بابام فکر می‌کنه آیزنهاور ‫یه عوضی تمام‌عیاره.»
‫کسی این‌طوری درباره رئیس‌جمهور حرف می‌زد؟
‫«بابات اینو به خودت گفته؟ ‫در حالی که خودش توی ...
‫گفت: «آره، ‫واقعاً یه احمقِ خره.»
‫من پرسیدم...
‫«رئیس‌جمهورا می‌تونن ‫احمقِ خَر باشن؟»
‫می‌دونی... ‫من ۱۹ یا ۲۰ سالم بود،
‫دنیا رو درک نمیکردم.
‫و اصلاً فکر نمی‌کردم ‫قراره دنیا رو جای بهتری کنم.
‫هیچ توهمی نداشتم.
‫اما...
‫یه حس مبهم داشتم ‫که یه چیزی تو وجودم هست.
‫یه شب تو یه بار،
‫یه نفر شروع کرد باهام حرف زدن. ‫پرسیدم: «چیکار می‌کنی؟»
‫گفت: «خب، من خبرنگارم. ‫تو سیتی‌نیوز کار می‌کنم.»
‫گفتم: «سیتی‌نیوز یعنی چی؟» ‫گفت:
‫«هیچی ازش نمی‌دونی؟» ‫گفتم: «نه.»
‫واقعاً... ‫انگار معجزه بود!
‫یعنی واقعاً مثل ‫یه معجزه لعنتی بود
‫که راه من به روزنامه‌نگاری باز شد.
‫وقتی یه خبر می‌اومد،
‫۱۲ تا نسخه درمی‌آوردم،
‫می‌ذاشتمشون تو یه سبد، ‫لوله می‌کردم
‫و با لوله‌های بادی می‌فرستادمشون ‫برای همه روزنامه‌ها.
‫این کار من بود.
‫کمتر از یه ماه بعد،
‫ترفیع گرفتم و شدم خبرنگار جرایم.
‫عاشق خبرنگاری شدم. ‫دیوانه‌وار دوستش داشتم.
‫شیکاگو شهر مافیا بود،
‫و مافیا و پلیس ‫یه وجه اشتراک داشتن، میفهمی؟
‫من اینو فهمیدم.
‫اولین چیزی که یاد می‌گیری اینه: ‫«با پلیس در نیفت.»
‫اگه دارن می‌دزدن یا غارت می‌کنن، ‫به ما ربطی نداره.
‫پس من از نزدیک ‫یه جور استبداد رو دیدم.
‫و فهمیدم استبداده.
‫ولی در عین حال هیجان‌انگیزترین چیزی بود ‫که تا اون موقع تجربه کرده بودم.
‫داشتم چیزی می‌نوشتم ‫که از نظر عمق داستان اصلی
‫یه کم بچگانه بود،
‫ولی به اندازه کافی نزدیک بود.
‫ولی می‌دونی، مهم بود
‫چون هشدار درباره دیمونا ‫خیلی مهمه.
‫می‌دونی ... دیمونا هدف نیست...
‫اشتباه گفتی، ‫گفتی ۳۰ مایل
‫بین پایگاه هوایی و دیمونا فاصله‌ست.
‫۲۸ مایله. ‫پیر شدی، بچه!
‫خداحافظ عزیزم. ‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫اون دوست اسرائیلی من بود ‫که ۳۰ سال پیش
‫تو موضوع بمب کمکم کرده بود.
‫دیدیش؟ ‫برات فرستادم، ببین.
‫احتمالا یا برای تو فرستادم ‫یا برای مادرم که مرده!
‫شاید اون بتونه بخونه.
‫یه بار از هانوی برگشتم،
‫وسط جنگ رفتم هانوی.
‫مادرم گفت: ‫«همیشه میری جاهایی
‫که هیچ‌کس نمی‌خواد بره.»
‫«همیشه میری جاهایی ‫که هیچ‌کس نمی‌خوادت.»
‫بذار ببینم با اون چیز چیکار کردم.
‫ویزای رفتن به هانوی داشتم.
‫نیویورک تایمز زنگ زد و گفت:
‫«خیلی دوست داریم هرچی از ویتنام داری رو ‫منتشر کنیم.»
‫اینطوری بود که ‫آبه روزنتال منو استخدام کرد.
‫وقتی رفتم تایمز،
‫هنری کیسینجر ‫بلافاصله خواست منو ببینه.
‫واقعاً نگران بود ‫که اون کسی که خبر می‌لای رو درآورده
‫الان تو نیویورک تایمزه.
‫این حس خوبی براش نداشت،
‫چون همیشه عادت داشت ‫کنترل دستش باشه.
‫مشاور امنیت ملی نیکسون بود،
‫و زمان زیادی رو با خبرنگارها می‌گذروند.
‫واقعاً داشت مطبوعات و رسانه‌ها رو می‌چرخوند.
‫رفتم کاخ سفید دیدنش.
‫گفت: «خب، دوست دارم بدونم برداشتت
‫از اون هفته‌هایی که تو هانوی بودی، چی بوده؟»
‫گفتم: «می‌تونم بهت اینو بگم که
‫هیچ نشونه‌ای از افت روحیه ندیدم.»
‫بعدش ۱۰، ۱۵ دقیقه ‫همین‌جوری حرف زدیم،
‫نه درباره سیاست.
‫گفت: «یه لحظه صبر کن»، ‫و دستیار ویتنامش رو صدا کرد.
‫و بهش گفت:
‫«این مرد‌ بیشتر از سازمان سیا
‫می‌دونه تو ویتنام چه خبره.»
‫من تو دلم گفتم: ‫«این امکان نداره.»
‫یعنی باید از این چرندیات ‫خوشحال بشم؟
‫فقط ماتم برده بود.
‫اما سیستم همین بود.
‫کیسینجر زنگ می‌زد
‫و با رئیس دفتر تایمز، ‫مکس فرانکل، حرف می‌زد.
‫و برنی گوِرتزمن،
‫که مقاله اصلی سیاست خارجی رو می‌نوشت،
‫یه گزارش می‌نوشت
‫که دقیقاً بازتاب حرف‌های کیسینجر بود.
‫«مقامات آمریکایی معتقدن ‫مذاکرات به بن‌بست جدیدی رسیده.»
‫«مقامات ارشد امروز اذهان کردن...» ‫و اون فقط کیسینجر بود.
‫من شوکه شده بودم.
‫چه قدرتی که این مرد تو روزنامه داشت!
‫و قطعاً از کاری که من می‌کردم ‫خوشش نمیومد.
‫نیکسون: این هرش ‫یه حروم‌زاده‌ست!
‫نیکسون: احتمالاً مأمور کمونیست‌هاست.
‫کیسینجر: دقیقاً. دقیقاً.
‫نیکسون: واقعاً شوکه‌کننده بود که نیویورک تایمز ‫اون رو چاپ کرد.
‫کیسینجر: ‫یه آبروریزی بود.
‫نیکسون: ‫نظر تو چیه؟
‫نیکسون: ‫همه‌ش رو از خودش درآورده بود، هنری.
‫من تازه داشتم توی تایمز جا می‌افتادم
‫که یکی از سیا
‫یه داستان فوق‌محرمانه برام تعریف کرد.
‫روسیه یه زیردریایی گم کرده بود
‫که احتمالاً دفترچه کد داخلش بود.
‫سیا یه داستان پوششی ساخت
‫برای بیرون کشیدن اون زیردریایی،
‫با استفاده از یه کشتی متعلق به هاوارد هیوز،
‫به اسم گلومار اکسپلورر.
‫دیوانه‌وارترین عملیات احمقانه در دنیا بود.
‫من خبرش رو داشتم،
‫ولی روزنامه با فشار دولت قانع شد
‫که به خاطر امنیت ملی ‫چاپش نکنه.
‫دو سال نگهش داشتن.
‫استعفا ندادم، ولی بهش فکر کردم.
‫بزرگ‌ترین مشکل من مدیریت سای بود
‫ در روزنامه‌ای که از عقب موندن متنفر بود.
‫ولی در واقع اول هم نمی‌خواست باشه.
‫تایمز وحشت‌زده بود
‫از این‌که اولین رسانه باشه
‫در یه داستان جنجالی ‫که اعتبار دولت رو زیر سؤال می‌برد.
‫آخر هفته، پنج نفر دستگیر شدن
‫در مقر حزب دموکرات ‫در واشنگتن،
‫در حالی که داشتن آماده شنود ‫یا کار گذاشتن شنود می‌شدن.
‫این اتفاق آخر هفته افتاد.
‫و تایمز خبر رو از دست داد
‫چون خبرنگارهای آخر هفته،
‫می‌دونی ... رفته بودن ساحل،
‫یا باشگاه، یا تفریح.
‫واشنگتن پست، در عین حال،
‫گزارش این دزدا رو از پلیس می‌گیره،
‫و وودوارد و برنستین رو می‌فرستن ‫که برن و این قضیه رو پوشش بدن.
‫من میرم به دادگاه،
‫و اونجا، جلسه تفهیم اتهامه.
‫قاضی از جیمز مک‌کورد، ‫رئیس سارق‌ها می‌پرسه:
‫«کجا کار می‌کنی؟»
‫مک‌کورد می‌گه— «سیا.»
‫قاضی می‌گه: ‫«بلندتر بگو، بلندتر بگو.»
‫و در نهایت می‌گه، «سیا.»
‫من تو ردیف جلو نشسته بودم،
‫و از دهنم در رفت:
‫«لعنت بهش!»
‫این داستان تو رسانه‌ها
‫به عنوان یه حادثه عجیب و بی‌دلیل ‫نشون داده شد،
‫اما کارل و من این‌طور نمی‌دیدیمش.
‫هنوز هم تقریباً هیچ چیزی در مورد
‫چیزایی که توی کمپین، از نظر جاسوسی سیاسی
‫و خرابکاری اتفاق افتاد، نمیدونیم.
‫نه فقط شنود، بلکه کارهای دیگه.
‫این یه داستان بود
‫که ما به مدت هفت ماه به تنهایی کار می‌کردیم.
‫وودوارد و برنستین داستان رو داشتن، ‫و صاحبش بودن.
‫روزنتال، در نهایت، ‫اواخر سال ۱۹۷۲ ظاهر شد
‫و گفت: ‫«ما نمی‌تونیم بذاریم واشنگتن پست
‫اینطوری مارو تحت فشار بذاره.»
‫من نمی‌خواستم وارد داستان واترگیت بشم.
‫هیچ کسی رو تو کاخ سفید نمی‌شناختم.
‫اما یه جورایی خیلی به من می‌خورد، می‌فهمی؟
‫و داشتم کنجکاوی می‌کردم،
‫دارم اینور و اونور می‌چرخم ‫و آروم‌آروم چیزهایی از کمیته می‌گرفتم.
‫و در نهایت،
‫یکی از پنج نفری که وارد شده بودن رو پیدا کردم،
‫و اون داستان رو در مورد کل پوشش قضیه گفت.
‫در تاریخ ۱۴ ژانویه، طبق داستان سای هرش
‫سارق‌ها حق السکوت می‌گرفتن.
‫این یه داستان خیلی مهم بود،
‫چون یه مدرک اضافی برای پوشش قضیه بود.
‫یه ناجی بود.
‫نه فقط اینکه داستان سای هرش از می‌لای بود،
‫بلکه متعلق به نیویورک تایمز بود.
‫به همین خاطر بهش زنگ زدم و گفتم:
‫«ممنونم. خیلی تنهاست.»
‫گفت: «ما باید نیویورک تایمز رو تو داستان می‌آوردیم.
‫اصلاً نمی‌تونستیم باور کنیم ...
‫که شماها وارد این داستان نشدید!
‫نمی‌تونستیم باور کنیم چقدر احمق بودید.»
‫و گفت: ‫«ممنونم، ممنونم، ممنونم.»
‫و واقعاً از ته دل بود.
‫پس من تونستم داستان رو ادامه بدم برای تایمز.
‫رقابت خیلی خوبی ...
‫... با کارل و باب بود.
‫خیلی باحال بود.
‫آقای میچل، ‫نیویورک تایمز این‌طور نقل کرده:
‫که مقامات دولتی امروز صبح
‫گفتند شما در هماهنگی نقشه‌ای
‫برای پوشاندن واترگیت ‫بعد از حادثه دخالت داشتید.
‫من داستان نیویورک تایمز رو ‫صبح امروز دیدم،
‫و اینم تقریباً مثل
‫تمام داستان‌های دیگه‌ایه ‫که از تایمز می‌بینم،
‫بهش اعتقادی ندارم.
‫نیکسون: لعنتی، این داستان تایمز، ‫اون داستان هرش--
‫اون معمولاً سمت چیزهایی که اشتباهه نمیره!
‫منظورم اینه که این حروم‌زاده، درسته حروم‌زاده‌ست، ‫اما معمولاً راست می‌گه، نه؟
‫تا این لحظه،
‫من دارم چیزهایی دریافت میکنم ‫که هیچ‌کس دیگه‌ای نمی‌گیره.
‫افرادی تو تیم کاخ سفید ...
‫... دارن با من حرف می‌زنن.
‫افراد فوق‌العاده‌ای تو وزارت دادگستری ‫با من صحبت می‌کنن.
‫شروع کرده بودم به درک کردن
‫مقدار زیادی از رازهای کثافط پنهانی!
‫کیسینجر داشت تو سراسر دنیا، ‫پنهانی کارایی می‌کرد.
‫اون کنترل عملیات پنهانی رو تا حد زیادی در اختیار داشت.
‫این به اسم کمیته ۴۰ معروفه. ‫و کیسینجر رئیسش بود.
‫اونا هرکاری می‌کردن تا در قدرت باقی بمونن.
‫هر دروغی، هر داستانی. ‫هر کسی رو دفن می‌کردن.
‫آلنده، آلنده!
‫نیکسون از دولت آلنده متنفر بود.
‫اون‌ها چپ‌گرا بودن. ‫کمونیست بودن.
‫اونا معادن مس رو ملی کرده بودن
‫که متعلق به افرادی بود
‫که حامی‌های بزرگ مالی نیکسون بودن.
‫پس فشار زیادی روی کیسینجر
‫و سازمان سیا بود
‫که مطمئن بشن آلنده تو قدرت نمی‌مونه.
‫تو ۱۹۷۳، آلنده کشته شد ‫و کودتا اتفاق افتاد.
‫یه فاشیست به اسم پینوشت اومد.
‫هزاران نفر رو دستگیر کردن،
‫و خیلی‌هاشون کشته شدن.
‫همه این‌ها به هم وصل بود.
‫کمیته انتخابات مجدد نیکسون،
‫کاخ سفید نیکسون، ‫سازمان سیا نیکسون.
‫همه این‌ها به هم گره خورده بودن.
‫من فردا بعد از ظهر از ریاست جمهوری استعفا خواهم داد.
‫معاون رئیس‌جمهور فورد ‫در همون ساعت تو این دفتر
‫سوگند ریاست جمهوری یاد می‌کنه.
‫افرادی تو سیا شروع کردن به گفتن چیزای بیشتر به من.
‫سای، تو یه خبرنگاری هستی
‫که خیلی از اخبار رو گیر آوردی،
‫و با این حال ‫به شدت به عنوان منتقد شناخته می‌شی.
‫و با این حال، تو هنوزم داربست خبری می‌گیری.
‫این یعنی سیستم ‫به اون اندازه که فکر می‌کردی بسته نیست؟
‫قطعاً نیست. ‫نه، قطعاً نه. حتما.
‫کاری که من می‌کنم اینه که... ‫در باب اخبار لو رفته کار میکنم.
‫اگه یه خبر خوبی باشه عزیزم، ‫آب دستم باشه میذارم زمین و میرم سراغش.
‫افراد، به دلایل مختلف، حرف می‌زنن.
‫اونا با من حرف می‌زنن.
‫افراد می‌خوان از کارایی که انجام دادن،
‫که اشتباه و احمقانه بوده، حرف بزنن.
‫این همیشه به نظرم میومد.
‫باید با یک منبع خیلی صمیمی می‌شدم.
‫اسمش باب کایلی بود.
‫الان دیگه مرده، پس می‌تونم در موردش حرف بزنم.
‫کایلی توسط سیا برای جاسوسی ‫روی فعالین دانشجویی جذب شده بود.
‫اون روز به روز ناامیدتر می‌شد.
.سیا رو ترک کرد
‫من بهش زنگ زدم.
‫اون از «کی‌آس» برام گفت.
‫«عملیات کی‌آس چه کوفتی هست؟»
‫اون بهم گفت که تو اواخر دهه ۶۰،
‫دولت توسط کاخ سفید
‫برای فهمیدن اینکه
‫آیا جنبش دانشجویی ‫توسط کمونیست‌ها اداره میشه یا نه، تحت فشار قرار داشت
‫و به همین خاطر، سیا
‫شروع کرد به ارتباط با گروه‌های دانشجویی
‫و به استخدام در آوردنشون.
‫جاسوسی روی بچه‌های آمریکایی.
‫کسی که در بخش ضدجاسوسی بود
‫یه مرد به اسم جیمز آنگل‌تون بود.
‫اون یه شخصیت افسانه‌ای تو سیا بود.
‫بهش زنگ زدم و گفتم: ‫«من از کی‌آس خبر دارم.»
‫اون نه تنها چیزی رو انکار کرد،
‫بلکه درصورت منتشر نکردن اون داستان، ‫دو تا داستان دیگه بهم پیشنهاد داد!
‫فقط می‌دونستم که درسته.
‫امروز نیویورک تایمز گزارش داد
‫که سازمان سیا،
‫هرگز مقررات منشورش رو از دهه ۱۹۵۰
‫تا آخر دوران ریاست‌جمهوری نیکسون، رعایت نکرده.
‫این شامل جاسوسی از حداقل ۱۰,۰۰۰ آمریکایی می‌شد.
‫طبق قانون، CIA
‫باید فقط اطلاعات خارجی جمع‌آوری کنه.
‫اگر بخوام دوزش رو کم کنم، ‫انگل‌تون از من خیلی عصبی بود.
‫بعد از چند روز فشار شدید،
‫جیمز انگل‌تون به خبرنگارا گفت که
‫از عنوان رئیس ضدجاسوسی سیا استعفا داده.
‫جیم انگل‌تون.
‫چرا استعفا دادی؟
‫فکر می‌کنم زمانش برای هر مردی فرا میرسه
‫که دیگه نمی‌تونه به کشورش خدمت کنه.
‫خودت استعفا دادی یا انداختن بیرون؟
‫من از پنجره پرت نشدم.
‫وقتی داشتم داستان رو می‌نوشتم،
‫همه در آژانس منو تحت نظر داشتن.
‫مدت‌ها بود که منو زیر نظر داشتن.
‫کاملا هول کرده بودن،
‫چون من از یه سند مخفی خبر داشتم
‫به اسم "جواهرات".
‫بعدها شنیدم "خانواده"، ‫اما قبلش بهش می‌گفتن "جواهرات".
‫مدیر پیشین سیا
‫دستور داده بود همه اشتباهات رو جمع‌آوری کنن.
‫می‌خواست از همه کسایی که در آژانس
‫چیزی می‌دونستن که ضد قانون اساسی بود،
‫یه مجموعه بزرگ درست کنن.
‫هر عمل مجرمانه‌ای که قانون آمریکا رو زیر پا گذاشته بود.
‫ترور خارجی، ‫جاسوسی داخلی، کنترل ذهن...
‫یه کتاب خیلی بزرگ بود، ۶۰۰-۷۰۰ صفحه.
‫و من ازش خبر داشتم.
سیا همیشه تو سایه‌ها عمل کرده
‫از اول تا حالا.
‫گزارش‌گری سای باعث شد
‫کمیسیون راکفلر رو راه بندازه.
‫و این هم منجر شد به کمیته چرچ (کلیسا).
‫لطفاً جلسه رسیدگی طبق دستور برگزار بشه.
‫و در نتیجه،
‫مردم کثیف‌ترین و چرک‌ترین‌ عملیات‌هایی که
‫از یه آژانس دولتی که همیشه مخفیانه عمل کرده بود، ‫برمیومد رو دیدن.
‫تمام حقیقت و نه چیزی جز حقیقت...
‫خدا یارتون باشه، ‫منم کمکتون میکنم.
‫شما گفتید ... مگه الان نگفتید که ...
‫در سال ۱۹۷۰،
‫و مدتی طولانی از قبل می‌دونستید،
‫که سیا داشت نامه‌ها رو در نیویورک باز می‌کرد؟
‫صحیح.
‫بعضی از حقوق فردی،
‫باید فدای امنیت ملی بشه.
‫عملیات کی‌آس نوک کوه یخ بود.
‫سنای آمریکا امروز یک جلسه مخفی داره
‫برای بررسی گزارش کمیته اطلاعاتی خودش
‫در مورد دخالت سیا
‫در توطئه‌ها برای کشتن رهبران خارجی.
‫دهه‌ها توطئه قتل ‫چهار دولت مختلف رو دربر می‌گرفت،
‫از اولین تلاش برای کشتن کاسترو در ۱۹۶۰
‫تحت نظر رئیس‌جمهور آیزنهاور،
‫تا مرگ یک ژنرال شیلیایی در ۱۹۷۰
‫زیر نظر رئیس‌جمهور نیکسون،
‫و برخی توطئه‌ها هم ‫در دوران کندی و جانسون.
‫اون زمان هیچ سیاستی نبود
‫که ترور ...
‫... مقامات یا رهبران خارجی رو در بر داشته باشه.
‫هیچ توطئه‌ای نبود.
‫تا جایی که من می‌دونم،
سیا هیچ وقت مسئول
‫ترور هیچ رهبر خارجی نبوده.
‫آیا بحث‌هایی در مورد ترورهای احتمالی بود؟
‫نمی‌دونم که من دست از کتک زدن زنم برداشتم یا نه
‫یا شما دست کتک زدن زنتون برداشتید یا نه،
‫یا یه همچین بحث‌هایی__
‫اما در دولت همیشه در مورد
‫هر چیزی که زیر نور خورشیده، صحبت میشه.
‫در مورد ترورها؟
‫در مورد هر چیزی که زیر نور خورشیده.
‫خب، شما به سوال من پاسخ نمی‌دید.
‫خب، منم قصد ندارم ‫جواب سوالتون رو بدم.
‫وقتی هلمز رفت، خیلی از پرونده‌ها رو سوزوند.
‫به معنای واقعی کلمه توی دفترش سوزوندشون.
‫این رو از کیلای فهمیدم. ‫اون دستیار هلمز بود.
‫افراد عملیات مخفی، ‫افراد حقه‌باز،
‫تاریخ‌های خودشونو دارن ‫که با کسی به اشتراک نمی‌ذارن.
‫"جواهرات" که در نهایت ‫منتشر شد، سانسور شده بود.
‫واضحه که خیلی بیشتر از این بوده.
‫ما می‌دونیم که سیا در اواخر دهه ۵۰،
‫داشتن سعی می‌کردن یه "کاندیدای منچوریایی" بسازن ‫(مترجم: منچوریایی=تحت تاثیر شست و شوی مغزی)
‫با استفاده از LSD.
‫داشتن تلاش می‌کردن موجودی رو بسازن ‫تا یه قاتل بشه.
‫واقعا کارهای دیوونه‌وار بود.
‫و یکی از داخل ناراحت شده بود.
‫فرانک اولسن آماده بود که استعفا بده،
‫و اون رو خائن می‌دونستن.
‫فرانک اولسن از طبقه دهم ‫هتل استاتلر
‫در نیویورک به پایین پرت شد.
‫به خانواده‌ش گفته شد ‫که خودکشی کرده.
‫من کلی دلیل دارم که باورم بشه
‫که این یه قتل سازمان‌یافته توسط سیا بوده.
‫در این قسمت از برنامه‌مون، داستان سیا.
سینمافریک
‫AP قبلاً یه کنفرانس سالانه برگزار می‌کرد.
‫تمام سردبیر اجرایی روزنامه‌ها اونجا بودن.
‫خیلی متشکرم.
‫منم به یه نحوی یه سردبیر اجرایی هستم.
‫حدود ساعت ۶ بعد از ظهر میرم ‫و یه جلسه تحریریه دارم
‫با آدم‌های مختلفی که نشریات‌مون رو منتشر می‌کنن.
‫مجلۀ رئیس‌جمهور،
‫نشریه‌ای که برای
‫گروه وسیعی از واشنگتنی‌ها منتشر می‌کنیم.
‫با مشکلات اعتباری که
‫مردم ما در مورد دولت داشتن،
‫کاملاً طبیعیه که اونا انتظار داشته باشن
‫که فساد، پنهان‌کاری،
‫و همه چیزای دیگه رو در کار اطلاعاتی پیدا کنن.
‫بنابراین، وقتی که پرده از راز برداشته میشه، حتی کمی
‫خیلی توجه و هیجان وجود خواهد داشت.
‫حالا این برام قابل فهم شده،
‫اما ازتون می‌خوام که یه مقدار تناسب داشته باشین ‫در طرز برخوردتون،
‫مخصوصاً شما، ‫خانم‌ها و آقایان،
‫در کارهاتون.
‫فکر می‌کنم داستانی که آقای کلبی ‫درباره‌ش صحبت می‌کنه، قطعاً
‫درباره جاسوسی داخلی هست.
‫ببینید، اونا چیزی حدود ۶۵۰ صفحه
‫مدرک دارن از فساد داخلی
‫یا اتهام فساد داخلی،
‫که پنهان شد،
‫تا وقتی که اون مقاله از روزنامه منتشر شد.
‫و فکر می‌کنم چیزی که واقعاً لازمه، ‫صادقانه و بی شیله پیله،
‫به عنوان یک شهروند آمریکایی،
‫پاک‌سازی در رده بالاست.
‫باید افراد جدیدی بیارید.
‫و اینطوریه. ‫من این طوری می‌بینمش.
‫پس خداحافظ.
‫خیلی‌خوب، متشکرم.
‫مرگ ناگهانی وزیر دفاع شلسینگر
‫و رئیس سیا، کلبی
‫باعث شوک در جامعه اطلاعاتی آمریکا شد.
‫رئیس‌جمهور فورد جورج بوش رو
‫برای جانشینی کلبی به عنوان رئیس سیا معرفی کرد.
‫یه چیزی در مورد سای هست که اونو
‫خیلی پیچیده و غیرقابل پیش‌بینی میکنه.
‫و بنابراین، ‫بسته به موقعیت،
‫ممکنه ساکت و مهربون باشه،
‫یا ممکنه از دیوار بپره.
‫واقعاً هیچ شخص دیگه‌ای مثل سای هرش نیست که
‫چنین یادداشت‌های غیرقابل فهمی بنویسه.
‫من تو نیویورک بودم،
‫و می‌خواستم یه کار متفاوت انجام بدم.
‫شروع کردم به نوشتن در مورد شرکت‌ها.
‫یه دنیای کاملاً متفاوت بود،
‫و من هیچ چیزی دربارش نمی‌دونستم.
‫در مورد یه نفر شنیدم، ‫جف گرت.
‫اون یه نویسنده فریلنسر بود
‫که برای یه روزنامه زیرزمینی می‌نوشت،
‫و خیلی چیزا می‌دونست.
‫ما تبدیل به یک تیم شدیم.
‫همکاری با یکی دیگه باحال بود.
‫من مدت‌ها تنها بودم.
‫سای یه جور جذابیت داشت،
‫نمیدونم چطور توضیحش بدم،
‫اما خیلی از مردم می‌دونستن کیه
‫و تقریباً برات جذاب می‌شد که بخوای...
‫"اوه، سای هرش داره اینو بررسی می‌کنه!
‫می‌خوام باهاش حرف بزنم."
‫حتی اگه می‌دونستن
‫که قراره سوال‌های سختی باشن
‫و ممکنه از توش چیزی در نیاد که جالب باشه
‫نیویورک تایمز هرگز یه تحقیق گسترده
‫در مورد یه شرکت نکرده بود.
‫ویراستارا استرس داشتن.
‫این شروع پایان کار من،
‫توی نیویورک تایمز بود
‫وقتی شروع کردم به نوشتن در مورد شرکت‌ها،
‫دیگه هیچ سوالی مطرح نبود، ‫فقط خیلی وحشتناک بود.
‫قبل از اون می‌تونستم بگم، ‫"دارم این کارو می‌کنم،"
‫و، "برو جلو، موفق باشی، برو به چنگش بیار"
‫ولی وقتی به شرکت‌ها رسید،
‫"چرا این کارو می‌کنی؟ چی؟ چرا؟"
‫پس مجبور شدم ‫یه یادداشت مزخرف مثل این به سردبیر ملی
‫در مورد اینکه چرا می‌خواستم اینو انجام بدم، بنویسیم!
‫حالا این رو می‌بینم که نوشتم.
‫"قسمتی از داستان ادامه‌دار سای هرش
‫در مورد اینکه ساز و کار دنیا چطوریه،
‫یا در این مورد، ‫بیشتر از اون چیزی که تا به حال می‌خواستی بدونی
‫در مورد گالف اند وسترن."
‫گالف اند وسترن ‫یه شرکت خوشه‌ای بلند پرواز بود
‫که به عنوان یه شرکت صنعتی شروع کرده بود
‫و بعد ادامه داد به خریدن ...
‫... تمام این شرکت‌های صنعتی بی‌نام
‫و بعد وارد صنعت سینما شد
‫و سیمون اند شاستر
‫و به نوعی به جایگاه سلبریتی‌ها
‫ارتقاء یافت.
‫این یه نوع جدید از شرکت‌ها بود،
‫که بخش‌هایی داشت
‫که هیچ ربطی به کسب‌وکار اصلی نداشت.
‫و اینا آزادی زیادی برای بازی‌کردن داشتن.
‫میتونن پول رو پنهان کنن، ‫میتونن سود رو پنهان کنن.
‫من رفته بودم مدرسه بازرگانی،
‫و من کسی بودم ‫که اظهارات وکالتی رو می‌خوندم
‫و همچنین 10-K ها رو و حتی ‫خیلی از دعاوی قضائی رو.
‫ما تقلب و فساد پیدا کردیم.
‫این داستان دوستانه نخواهد بود،
‫و روزنامه نمی‌خواست اون رو چاپ کنه.
‫چیزایی می‌گفت در مورد شرکت‌های آمریکایی
‫که نیویورک تایمز، ‫به عنوان بخشی از شرکت‌های آمریکایی،
‫میدونی ... دوست نداشت.
‫و بعد گرت، ‫به دلایلی که فقط خودش میدونست،
‫تصمیم گرفت که تمام پرونده‌های شرکت ...
‫... نیویورک تایمز رو بخونه،
‫و گفت، "اوه، خدا،
‫آبه، رفیقت، آبه ‫یه پنت‌هاوس جدید خرید،
‫و هیئت مدیره بهش وام داده
‫با نصف نرخ بهره اصلی، یا چیزی مثل این."
‫و من گفتم، خب، ‫ما اینجا یه مشکلی داریم.
‫داریم در مورد وام‌های بانکی مطلوب ‫به یه مدیر اجرایی صحبت می‌کنیم،
‫و یه موقعیت مشابه داریم
‫با نیویورک تایمز.
‫به همین خاطر من از کوره در رفتم! خیلی عصبانی بودم!
‫و رفتم جیغ کشیدم سر آبه،
‫"دیوونه‌ شدی؟ ‫از هیئت مدیره پول گرفتی؟
‫تو باید مستقل از هیئت مدیره باشی!"
‫و آبه گفت، ‫"وکیلم گفته این کار اشکالی نداره."
‫و منم گفتم، ‫"این حرفیه که
‫هر کلاهبرداری که توی زندگیم باهاش صحبت کردم ‫به من می‌گه!"
‫سای راهی پیدا کرده بود
‫برای جلب توجه مردم،
‫و... جیغ زدن ‫قطعا یکی از راه‌هاش بود.
‫این تنها ابزارش نیست،
‫اما قطعاً در برخی از مواقع زود از کوره در میره.
‫من نمیگم که مردم رو تهدید می‌کنه،
‫ولی قطعاً تنش رو بالا می‌بره.
‫خب، یعنی ... ‫گالف اند وسترن می‌گفتن که تهدید کرده بود.
‫در مکالماتش ‫با یکی از مدیران ارشدش،
‫سای اون رو عصبی کرده بود.
‫و اون نامه‌ای خیلی تهدیدآمیز ‫به روزنامه نوشته بود.
‫ویراستاران ما رو از سد‌های زیادی
‫برای چاپ این داستان عبور دادن.
‫اونا هر کاری که می‌تونستن کردن.
‫گفتن، ‫"ما به یه منبع اضافی نیاز داریم در لحظه آخر،
‫بعد از ویرایشش، برای هرچیزی."
‫بازم نمی‌خواستن چاپش کنن.
‫می‌خوای بدونی چرا من استعفا دادم؟
‫چرا رفتم؟ این یکی از عوامل مهمه.
‫بذار اینطوری بگم.
‫وقتی از روزنامه رفتم،
‫هیچ مهمانی خداحافظی برام صورت نگرفت.
‫آیا وقتی کسی ...
‫واقعا، می‌دونی، ‫ما صبح امروز تماس‌هایی خواهیم داشت.
‫بهت تضمین میدم که مردم از تو خوششون نمیاد.
‫آیا این برات آزار دهنده‌ست ‫یا فکر می‌کنی بخشی از بازیه؟
‫من دوست ندارم، من دوست ندارم... ‫گریه و زاری می‌کنم و همه چی...
‫بعضا نقدهای فوق‌العاده‌ زننده‌ای دریافت می‌کنم.
‫برخی خیلی خنده‌دارن.
‫اولین تماس از بویس، امروز صبح ‫از آیداهوست.
‫صبح بخیر.
‫- شما روی آنتن هستید ‫- صبح بخیر برایان. من بیل هستم.
‫بله، بیل.
‫فقط می‌خواستم یه نظری بدم.
‫شنیدم آقای هرش یه بیانیه‌ای صادر کرده.
‫فقط می‌خواستم بدونه که مردایی مثل او
‫باید از اینجا بیرون فرستاده بشن.
‫وقتی می‌گی "بیرون فرستاده بشن،" ‫منظورت چیه؟
‫خب، فکر می‌کنم هاوانا ‫برای شروع، برای اولین ایستگاه خوب باشه.
‫ولی چی رو بیشتر از همه ‫در آقای هرش قبول نداری؟
‫چی؟
‫چی رو بیشتر از همه درمورد آقای هرش قبول نداری؟
‫فکر کنم از دستش دادیم. ‫خب، اون حرفش رو زد.
‫- هاوانا. ‫- هاوانا.
‫چه جوابی به آدم‌هایی مثل اون میدی؟
‫بهت می‌گم که چطور فکر می‌کنم، آقا. ‫مجدد، با کمال احترام،
‫من به همون اندازه‌ای حق دارم که اینجا باشم ‫که شما داری، رفیق.
‫من حد و مرزهای روزنامه‌نگاری روزمره رو دیدم. ‫یه حدی وجود داره.
‫اگر چیزی رو بنویسی و روز بعدش چاپ بشه،
‫کار زیادی از دستت بر نمیاد.
‫یه چیزی در مورد کتاب‌ها هست،
‫که دلت نمی‌خواد همه چیز رو فوری بگی،
‫و براش خیلی بیشتر فکر می‌کنی ‫و طولانی‌تر روش کار می‌کنی.
‫هر کتابی که نوشتم، مردم رو عصبانی کرده.
‫خصوصاً اون یکی که در مورد جان اف. کندی بود.
‫این کتاب شما توصیف شده ...
‫... به عنوان چیزی از شرورانه گرفته تا خیالی.
‫به چه علتی مورخان و روزنامه‌نگاران
‫کار شما رو اینقدر بد و ناخوشایند می‌دونن؟
‫ببین، حملات فقط برای این نیست که شما
‫یه کار بی‌کیفیت نوشتید،
‫بلکه برای اینه که درگیر پول‌درآوردن هستید.
‫خب، من می‌تونم حدس‌هایی بزنم.
‫ببین، اگه شما عضو گروه مطبوعاتی بودید
‫که توی دهه‌ی 60 تا 63 اونجا بودید،
‫چی دارم که در مورد کار شما بگم؟
‫اینکه چطور انجامش دادید، قطعا یه چیز منفی میگم.
‫این کتابی بود که اگه من درست می‌نوشتم،
‫قطعا قرار بود یک کار برجسته بشه.
‫سر حال و قبراقی مارک؟
‫بله.
‫تو در خانه لاوفورد کار کردی؟
‫توی خونه‌ی ساحلی؟
‫- مرلین مونرو رو دیدی اونجا؟ ‫- بله.
‫و می‌دونستی که او و رئیس‌جمهور با هم بودن؟
‫ما به خونه دسترسی نداشتیم،
‫پس اونچه توی خونه اتفاق می‌افتاد رو ندیدیم.
‫ولی اینطور فرض می‌شد که
‫اون با مرلین مونرو رابطه نامشروع داشت.
‫بسیار خوب، میشه خارج از ضبط حرف بزنیم؟
‫حتماً. هرطور که مایلید.
‫وقتی داشتم به سای برای کتاب کندی، ‫کمک می‌کردم
‫اومد و گفت، ‫"اصلا اینو باور نمی‌کنی!"
‫و واقعا برخی نامه‌های قدیمی از کندی و مرلین مونرو.
‫به دست آورده بود!
‫این طلا بود.
‫اونا توی مجموعه‌ی مردی به نام لکس کیوساک بودن.
‫ولی کاشف به عمل اومد،
‫طلا تقلبی بوده، ‫چون کیوساک یه جاعل بود.
‫و این نامه‌ها رو درست کرده بود.
‫سای گول خورده بود.
‫شاید با افراد زیادی در مورد
‫این اوراقی که پیدا کرده بود صحبت کرده بود،
‫اما هنوز منتشرش نکرده بود.
‫این تقریباً تخریب یک حرفه‌ بود.
‫خب، احساست چیه؟
‫مثل یه احمق، یه ابله.
‫و دوم اینکه، بسیار راحت شدم،
‫چون میدونی ‌‌... به این معنا بود که
‫تمام مسائل غیرقابل انطباق رو
‫برای ما روشن کرد.
‫البته باید تایید می‌شد،
‫و اینکه اونا حقیقی نبودند
‫فقط بخشی از فرایند بود.
‫لکس کیوساک نُه سال به زندان رفت.
‫در جایگاه من، می‌خواستم به حداقل برسونمش
‫ولی همیشه فکر می‌کردم
‫که روزی که دیگه داستان‌هایی مثل این رو دنبال نکنم
‫روزی هست که دیگه جونی در بدن ندارم.
‫من در نیویورکر وقتی سای رو ملاقات کردم، ‫مسئول بررسی صحت اطلاعات بودم.
‫در اون موقع بود که باهاش آشنا شدم،
‫که فکر می‌کنم یه کم آسیب‌پذیر بود
‫و خیلی درباره‌ی روندش حرف می‌زد.
‫سای موضوع یه داستان شد
‫در مورد کتاب کندیش.
‫یه قطعه‌ای بود که غیرانتقادی نبود.
‫گفته شده که
‫شما از واقعیت‌هایی که شما رو هدایت میکرد، ‫پیروی نکردید؛
‫که شما یه داستان داشتید ‫و می‌خواستید واقعیت‌ها رو مطابق اون بچینید.
‫آیا قبل از اینکه کتاب رو شروع کنید،
‫داستانی در ذهن داشتید؟
‫قطعاً یه داستان کاملاً متفاوت، البته.
‫سای، شما قرار بود از این کتاب پول زیادی دربیارید.
‫کتاب بزرگیه. ‫یه ویژه‌نامه از ABC هم داره میاد.
‫آیا احتمال پول زیاد، در هر صورتی
‫فشاری به شما وارد کرد
‫که شاید شواهد رو بیش از حد از واقعیت دور کنید؟
‫- این کاریه که شما می‌کنید؟ ‫- خب...
‫واقعا درسته؟ یعنی،
‫آیا این کاریه که شما به عنوان ‫یه روزنامه‌نگار حرفه‌ای می‌کنید؟
‫سوالم اینه که آیا وسوسه‌ای در کاره؟!
‫آیا این وسوسه رو داشتید؟
‫چرا باید می‌داشتم، ‫وقتی که خودتون هم احتمالش رو انکار میکنید؟
‫به طور واضح، این یه داستان محتاطانه برای روزنامه‌نگاریه،
‫اما همچنین برای سای و نقاط قوتش
‫و چیزایی که شاید لزوما نقطه‌قوت نباشه.
‫اگه کسی بخواد بدونه، ‫باید بگم که این خیلی کمتر برای من خوشاینده.
‫شروع کردم به نوشتن برای ساب‌استک.
‫ممکنه سوالات زیادی پیش بیاد که بگن،
‫«آیا سای هرش توی این کار افتاده؟» ‫یا هرچی که می‌خواید اسمش رو بذارید.
‫ولی من برای اونا خیلی مناسبم. ‫من یه آدم بیرونی هستم.
‫چه کسی پشت بمب‌گذاری
‫در خطوط لوله نورد استریم بوده؟
‫یکی از بزرگترین معماهای سال گذشته.
‫سای هرش به منبعی بی‌نام اشاره می‌کنه
‫که می‌گه خرابکاری توسط نیروی دریایی آمریکا انجام شده.
‫هرش گزارش می‌ده که دولت بایدن
‫برنامه‌ریزی خرابکاری رو
‫از دسامبر 2021 شروع کرده بود،
‫دو ماه قبل از حمله روسیه به اوکراین.
‫مطمئناً شما از گزارش جدید ...
‫... سای هرش مطلع هستید،
‫«چطور آمریکا خط لوله نورد استریم رو از کار انداخت»
‫- آیا مقاله رو خوندید؟ ‫- بله، باهاش آشنا هستم.
‫فراتر از این که واقعاً اطلاعاتش اشتباه بوده
‫همونطور که قبلاً در موارد بسیار برجسته‌ای بوده،
‫این یه سوءتفاهم اساسی هست که بگیم
‫جامعه اطلاعاتی ما تحت نظارت نیست!
‫حمله... یه منبع واحده.
‫درسته. که نقدش همین بوده.
‫پس چی؟
‫پس، چی؟ این یه نقد مشروعه، قطعا.
‫درسته؟
‫- بیشتر بگو. ‫- بله. چیزی که دارم میگم، من...
‫منظورم اینه یه نقد مشروعه...
‫تنها نکته‌ای که می‌گم اینه که
‫البته، قبلا ... ‫قراره چیکار کنم؟
‫نمی‌تونم بگم که کی دیگه تو این داستان بوده
‫که از ارتش، از نیروی هوایی آورده شدن
‫چون دارم اون‌ها رو افشا می‌کنم.
‫حتی اگه نه تا منبع داشته باشیم،
‫بعضا خیلی بهتره که فقط یکی بشه.
‫متاسفم که این رو بهت می‌گم.
‫خب، چون نمی‌خوای حرف بزنی...
‫نمی‌خوای بگی، ‫«منابعی در وزارت خارجه و سیا
‫درباره این موضوع موافقند...»
‫اگه منبع اشتباه بگه چی؟
‫و آیا این یه منبع واحده؟ ‫چی کار می‌کنی؟
‫بعد از بیست سال کار با یه نفر،
‫که بهم گفته شده که اشتباه بوده.
‫بارها و بارها بهم گفته شده که چیزی که می‌گم درسته.
‫بله.
‫این همونه، درسته؟ یا یکی از اون‌ها.
‫دو سه نفر هستن.
‫مشکل این قضایا همینجاست.
‫توی یه صفحه، سه نفر داری
‫که منابع کاملاً خصوصی و محرمانه هستند.
‫اینا افرادی هستن که
‫من هرگز اسم‌شون رو نمیارم.
‫نمی‌تونم.
‫پس نمی‌دونم چی بهت بگم.
‫اگه اسم‌شون رو بگم ‫همه‌شون کشته می‌شن.
‫اینو ببین!
‫نمی‌دونم این چطور اومده توی پرونده‌ات،
‫ولی اینا رو داری.
‫این قضیه خیلی فراتر از اون چیزی رفته ‫که من فکر می‌کردم.
‫و این برای من خوب نیست. ‫برای همکارام خوب نیست.
‫این تو دستای تو چه غلطی میکنه؟! ‫می‌دونی.
‫دارم نگاهش می‌کنم و با خودم میگم ‫این دیگه چیه؟ این چیه اصلاً؟
‫بعد می‌رم خونه، می‌شینم اینا رو نگاه می‌کنم و،
‫این یارو از اف‌بی‌آیه، ‫ولی بیشترشون مال سیا هستن.
‫فکر می‌کنم یه شناختی از بعضی از این آدم‌ها دارم،
‫و اصلاً فکر نمی‌کنم ما تو هیچ مقطعی
‫یا هیچ‌وقت قصد داشته باشیم
‫جون هیچ‌کدوم از این آدم‌ها رو به خطر بندازیم.
‫خب، من می‌خوام کنار بکشم. می‌خوام استعفا بدم.
‫ببین، من با شما قرارداد بستم.
‫دارم انجامش می‌دم. خیلی هم پایبند بودم. ‫کارم رو خیلی خوب انجام دادم.
‫سای، صبر کن.
‫شاید اصلاً نباید از تو شروع می‌کردم،
‫ولی تو بیست سال پیش اومدی سراغ من،
‫و من به همه‌تون گفتم وقتی آماده بشم، انجامش می‌دم.
‫بعد دوباره ازم خواستی، و من با خودم گفتم، چرا که نه؟
‫ولی راستش دو دلم.
‫شماها خیلی زیاد از کارهای من مطلعید.
‫افراد زیادی دارید.
‫افرادی اونجا هستن که حتی نمی‌دونید کی‌ هستن،
‫بعضی‌هاشون، ولی توی این ماجرا هستن، و من...
‫الان تو موقعیتی‌ام که دیگه بهتون چیزی نمی‌گم.
‫پس می‌خوام کنار بکشم.
‫شاید باید ... قطعش کنیم؟
‫چی؟ نه، بیاین کلاً تمومش کنیم.
‫لطفاً فقط دوربین‌ها رو قطع کنید.
‫ما فقط می‌خوایم دوربین‌ها قطع بشه.
‫این برای تو راحت نیست.
‫من خیلی خوشحال بودم که درباره خودم حرف نمی‌زدم.
‫واقعاً خوشحال!
‫و الان دارم این کار رو می‌کنم، پس...
‫بعضی روزها واقعاً از خودم کلافه می‌شم،
‫ولی وقتی کاری رو شروع می‌کنی، ‫باید تا تهش بری.
‫نباید دو دلی وجود داشته باشه.
‫آره، همیشه دو دلی هست.
‫ولی بی‌خیال دو دلی.
‫می‌دونی، من دفترچه‌هام رو بهت دادم.
‫و الان کارمون به اینجا رسیده.
‫بذار رکورد رو درست کنیم.
‫من هیچ چیز رو ول نمی‌کنم.
‫می‌دونی، من ۶۰ ساله ازدواج کردم.
‫پس بذار این روشن باشه. ‫این‌طوری نیست که چیزی رو قراره رها کنم.
‫یه چیزهایی هست که بهشون وفادارم.
‫ما خیلی کم از تو ...
‫... درباره الیزابت چیزی شنیدیم.
‫موضوع پیچیده‌ست چون اون روانکاوه.
‫تعهد خیلی جدی‌ای به محرمانگی ...
‫... مطبش داره.
‫پس چی می‌تونیم بگیم؟
‫اون شخص خیلی خاصیه.
‫بذار همین‌قدر بگیم.
‫و صبر کرد تا من بالغ بشم.
‫فکر می‌کنم منصفانه‌ست.
‫من همیشه یه‌کم تو عالم هپروت بودم.
‫دیوونه نیستم. خانواده دارم، فرزند دارم.
‫ازدواج بهتر از این واقعاً نمی‌تونستم بکنم،
‫چون همیشه یه نفر بود که کمک کنه
‫همه‌چیز سر جاش قرار بگیره.
‫واضحه که من آدم پرانرژی‌ای هستم.
‫و خب، قطعاً با آدم درستی ازدواج کردم
‫که می‌تونه منو آروم کنه
‫و نذاره به ناامیدی مطلق برسم.
‫خیلی وقت‌ها همه‌چیز خیلی غم‌انگیز بود.
‫داشتم چیزای وحشتناکی می‌نوشتم.
‫یه وقت‌هایی که داشتم گزارش می‌لای رو کار می‌کردم،
‫می‌شنیدم که بچه‌های دو ساله رو پرت می‌کردن بالا
‫و با سرنیزه می‌گرفتنشون!
‫و من خودم یه بچه دو ساله داشتم...
‫اون اولین باری بود که دیگه نتونستم تحمل کنم.
‫پس با لیز تماس گرفتم،
‫و گفتم: «نمی‌دونم. فکر نکنم دیگه بتونم ادامه بدم.»
‫و اون گفت: «این هیچ ربطی به
‫پسر تو یا من یا...
‫هیچ ربطی به اینا نداره.»
‫«ربطی به بچه‌های تو نداره.»
‫این خیلی امیدبخش بود.
‫اون وقتی که توی باجه تلفن زار می‌زدم
‫کمکم می‌کرد ازش گذر کنم.
‫خیلی وقت‌ها ناامید می‌شم. و خب...
‫واقعاً خوش‌شانس بودم که باهاش ازدواج کردم.
‫من تایمز رو برمی‌دارم.
‫پست رو می‌ذارم برای اون.
‫درباره سوریه می‌نوشتم چون، خب،
‫واقعاً شوکه شده بودم که انقدر سریع سقوط کرد.
‫الان که اینا رو می‌خونم، به خودم می‌گم،
‫واقعاً بد قضاوتش کرده بودم.
‫خیلی وقت گذشته، سال‌ها بود این مقاله رو ندیده بودم.
‫من برای لندن ریویو مطلب می‌نوشتم.
‫گزارش‌هایی بود که اسد مردم خودش رو با گاز اعصاب کشته.
‫من دو یا سه یا چهار بار دیدمش،
‫و فکر نمی‌کردم قادر به انجام ...
‫... همچین کاری باشه.
‫نقطه.
‫و بگیم که اشتباه بود.
‫بگیم که کاملاً غلط بوده.
‫ولی آیا این نمونه‌ایه از زیادی نزدیک شدن به قدرته؟
‫معلومه. دیگه چی می‌تونه باشه؟
‫فعالان حقوق بشر همه ریخته بودن سرش.
‫میدونستم که مادر ترزا نیست،
‫ولی فکر نمی‌کردم آدم بدی هم باشه.
‫ولی اگه تو مصاحبه‌های قبلی
‫ادعا کردم که بی‌نقصم،
‫الان پسش می‌گیرم، همین. بی‌نقص نبودم.
‫الان حدود پنج روزه
‫که نیروهای زمینی اصلی وارد عراق شدن.
‫تقریباً چهار روز و نیم پیش
‫جنگ هوایی شروع شد.
‫بدون شک هنوز
‫خیلی به شروع نزدیک‌تریم تا پایان.
‫من کاملاً مخالف اون جنگ بودم
‫چون هیچ منطقی نداشت.
‫ولی نیویورکر بیشتر حاضر بود
‫مطالب نرم و تبلیغاتی دربارش چاپ کنه،
‫و در عین حال کاملاً حاضر بود
‫مطالب تند و سخت من رو هم چاپ کنه.
‫در یک مقطعی، وقتی سای برای نیویورکر می‌نوشت
‫من سردبیر اصلیش شدم.
‫درست قبل از حمله به عراق.
‫یه روز زنگ زد و کاملاً سای‌وار ‫داشت سر ما داد می‌زد.
‫فکر می‌کنم یه بخشی از وجودش این سؤال رو داشت که چرا
‫همه‌مون با هم جلوی ماشین نپریدیم
‫و جلوش رو نگرفتیم!
‫می‌دونی، می‌گفت:
‫«این مسئله اخلاقی دوره‌ی ماست.»
‫و فکر می‌کرد یه اشتباه محضه.
‫واقعاً فکر می‌کرد یه اشتباه محضه.
‫این همون یاروئه.
‫صادق همونه که داستان رو بهم گفت.
‫صادق یه ژنرال دو یا سه ستاره
‫توی نیروی هوایی عراق بود.
‫ازم پرسید: «در مورد زندان ابوغریب چیزی می‌دونی؟»
‫گفت: «دارن همه رو دستگیر می‌کنن
‫و می‌فرستن ابوغریب.»
‫آدم‌هایی که هیچ ربطی به هیچ چیزی نداشتن.
‫تجاوز جنسی در کار بود،
‫به بچه‌ها هم تجاوز می‌شد.
‫سوءاستفاده‌های وحشتناک.
‫چند ماه بعد، یه تماس گرفتم
‫از طرف یه افسر سابق اطلاعات تفنگداران دریایی
‫به اسم راجر چارلز.
‫بازنشسته شده بود و با "۶۰ دقیقه" کار می‌کرد.
‫اومد پیشم و گفت: «یه مشکلی داریم.»
‫در مورد ابوغریب گفت، و من گفتم: «آه!»
‫CBS عکس‌ها رو داشت.
‫عکسا رو از یکی گرفته بودن،
‫عکس‌های شکنجه،
‫ولی نمی‌تونستن پخشش کنن.
‫دولت داشت چی کار می‌کرد؟
‫خب، دولت داشت دست به هر کاری میزد
‫که گزارش رو متوقف کنه، با زنگ زدن ‫به مدیر CBS
‫و گفتن اینکه: ‫«شما نباید این گزارش رو پخش کنید،
‫چون به جنگ آمریکا ضربه می‌زنه.»
‫من چندتا تماس گرفتم.
‫فهمیدم یکی از سربازهایی که متهم شده بود،
‫وکیلش همون وکیلی بود
‫که از یکی از بچه‌های می‌لای رو دفاع کرده بود.
‫رفتم نیوهمپشایر دیدنش،
‫و بهم گفت:
‫«می‌دونی یه گزارشی تهیه شده.»
‫گفتم: «چی داری می‌گی؟»
‫بعد اینو داد دستم.
‫یعنی می‌بینی، این همونیه که بهم داد.
‫مصاحبه همون‌جا تموم شد. ‫گزارش رو گرفتم،
‫شروع کردم خوندنش، ‫و گفتم: «من دیگه می‌رم.»
‫نویسنده‌ی گزارش
‫یه ژنرال دو ستاره به اسم تونی تاگوبا بود.
‫باورم نمی‌شد چه جرأتی داشت!
‫اون ژنرال‌های رده‌بالا رو
‫به سوءرفتار فاحش متهم کرده بود.
‫ماجرا از یه سرباز جوون شروع شده بود، به اسم داربی.
‫رفته بود اداره تحقیقات جنایی ارتش
‫و عکس‌ها رو تحویل داده بود.
‫هزاران عکس!
‫داشتم تا دیر وقت کار می‌کردم، سای زنگ زد،
‫و یه چیزی گفت تو این مایه‌ها: «تازگی…
‫ویران‌کننده‌ترین گزارش ارتش رو خوندم.»
‫خود گزارش به‌قدر کافی بد بود،
‫ولی بعد عکس‌ها رو دیدم.
‫وحشتناک بودن!
‫سیا یه زندانی رو تا حد مرگ کتک زده بود.
‫حس کردم باید به ۶۰ دقیقه خبر بدیم.
‫پس به تهیه‌کننده زنگ زدم.
‫گفتم: «اگه پنج‌شنبه پخشش نکنید،
‫یکشنبه ما گزارش رو با عکس‌ها چاپ می‌کنیم
‫و می‌گیم داستان دست ماست
‫چون یه شبکه بزرگ به اسم CBS
‫به وظیفه‌ش عمل نکرده.
‫این می‌شه پاراگراف دوم.»
‫دو هفته پیش،
‫درخواستی از وزارت دفاع
‫و بعدش از رئیس ستاد مشترک ارتش،
‫ژنرال ریچارد مایرز،
‫دریافت کردیم برای تعویق این پخش،
‫با توجه به خطر و تنش‌های موجود در عراق.
‫تصمیم گرفتیم به این درخواست احترام بذاریم،
‫در حالی که فشار می‌آوردیم
‫تا وزارت دفاع دیدگاه خودش رو
‫درباره اتفاقات زندان ابوغریب اضافه کنه.
‫این هفته، با پخش شدن عکس‌ها
‫در جاهای دیگه،
‫و وقتی خبرنگارهای دیگه در آستانه انتشار
‫نسخه‌های خودشون بودن،
‫وزارت دفاع با گزارش ما همکاری کرد.
‫پس انجامش دادن.
‫و جمعه، داستان من منتشر شد.
‫حدود ۱۸ روز طول کشید.
‫هر روزش یکی بود؟
‫هر روز برنامه‌م ۲۳ ساعت شکنجه بود ‫و یک ساعت استراحت.
‫و انواع شکنجه وجود داشت.
‫مثل همین عکس‌ها—
‫یادم میاد مجبورم کردن این‌طوری بایستم.
‫با بقیه مردم.
‫یادم میاد مجبورم کردن این‌طوری بایستم.
‫سعی می‌کردن بازجوییم کنن.
‫و یکی از چیزایی که می‌گفتن… تهدیدم می‌کردن…
‫اگه حرف نزنی، اگه اعتراف نکنی، ‫سربازها رو ول می‌کنیم که
‫بهت تجاوز کنن.
‫اگه اجازه بدید ادامه بدم، آقای وزیر،
‫با توجه به پیامدهای
‫نه فقط محتوای این گزارش،
‫بلکه یافته‌ها،
‫و همین‌طور عکس‌ها
‫که شما از چند هفته پیش می‌دونستید
‫قراره پخش بشن،
‫چرا اون موقع احساس وظیفه نکردید
‫که گزارش‌ها رو بخواید،
‫یا حداقل یه نگاهی به عکس‌ها بندازید
‫تا شاید آماده باشید؟
‫فکر می‌کنم درباره عکس‌ها پرس‌وجو کردم
‫و بهم گفته شد نسخه‌ای نداریم.
‫خب این درسته یا نه؟
‫اینجا نداشتیمشون.
‫من نداشتمشون.
‫آقای وزیر،
‫شما بارها از این تریبون گفتید
‫نیروهای آمریکایی کسی رو شکنجه نمی‌کنن.
‫آیا این گزارش برداشت شما رو نقض نمی‌کنه
‫که آمریکا شکنجه نمی‌کنه؟
‫من وکیل نیستم.
‫برداشت من اینه که
‫آنچه تا الان مطرح شده سوءاستفاده‌ست،
‫که به‌طور فنی با شکنجه فرق داره.
‫یه لحظه صبر کنید.
‫نمی‌دونم چیزی که الان گفتید، صحیحه یا نه
‫اینکه شکنجه اتفاق افتاده،
‫و بنابراین من از کلمه شکنجه استفاده نمی‌کنم.
‫شما دارید به برنامه ...
‫... دایان ریم گوش می‌دید.
‫روی خط هستید.
‫اول از همه می‌خوام بگم،
‫به‌خصوص به آقای هرش،
‫که با این همه تقدس‌نمایی و حق‌به‌جانبی،
‫دارید بیشتر از هر چیزی
‫به شورشی‌ها و حملات تروریستی ‫علیه آمریکایی‌ها کمک می‌کنید.
‫آقای هرش واضحاً جناحی برخورد می‌کنه. ‫بیاید قبول کنیم.
‫این تبلیغات سیاسیه،
‫چه درست باشه چه اغراق‌شده،
‫و شما مستقیماً مسئول
‫هر واکنشی هستید که از داغ‌تر شدن
‫این داستان به وجود بیاد.
‫سای هرش.
‫آره، خب، هیچ‌کس پیام‌رسان رو دوست نداره.
‫من فقط از شکنجه کردن آدم‌ها ‫توسط سربازهای آمریکایی خوشم نمیاد.
‫ما چیزی که دیدیم رو دیدیم، ‫چیزی که شنیدیم رو نوشتیم.
‫نمی‌دونستم چطور واکنش نشون بدم،
‫جز اینکه عصبانی بشم.
‫و رامسفلد منو متهم کرد به درز دادن.
‫خیلی خشمگین شدم. زُل زدم تو صورتش.
‫بعد شروع کردیم به صحبت درباره‌ی گزارش.
‫می‌دونی، چرا اتفاق افتاد؟ ‫که چی کار کردید؟
‫منم مدام تکرارش می‌کردم، با گذشت زمان.
‫بعد یکی پرسید: این شکنجه‌ست یا سوءاستفاده؟
‫گفتم، خب ...
‫در بازجویی دو تا مفهوم جدا داریم.
‫سوءاستفاده یعنی سیلی زدن،
‫یا غذا ندادن یا از این جور چیزها.
‫شکنجه یعنی وارد کردن آسیب جدی بدنی.
‫بعد یه مثال براش زدم.
‫یه بازداشتی رو تصور کن که لخت بازجویی می‌شه،
‫لباس‌هاش رو ازش گرفتن،
‫روی زمین خوابوندنش
‫و یه دسته جارو تو مقعدش فرو می‌کنن
‫و دو بازجوی غیرنظامی دارن لگدش می‌زنن.
‫این شکنجه‌ست.
‫مهم نیست من چی باور دارم.
‫مهم اینه چی می‌تونی ثابت کنی.
‫یه جایی تو مصاحبه با رادیوی عمومی،
‫گفتم: «این شماره منه. بهم زنگ بزنید.»
‫با من تماس بگیرید.
‫202 872-0703، ‫فقط زنگ بزنید.
‫شماره بذارید. ‫خودم تماس می‌گیرم.
‫و واقعاً هم چند ساعت بعد زنگ خورد.
‫یه زن بود که گفت: بهتره بیای با من حرف بزنی.
‫یه روز جمعه همدیگه رو دیدیم.
‫یه تایم کوتاهی صحبت کردیم
‫بعد گفتم: «خب لپ‌تاپم همراهمه.
‫می‌تونم عکس‌ها رو نشونت بدم.»
‫توی یه غرفه بودیم نسبتاً خصوصی.
‫پس لپ‌تاپ رو باز کردم
‫و بعضی از عکس‌ها رو بهش نشون دادم.
‫من لپ‌تاپم رو به عروس سابقم قرض داده بودم
‫وقتی اعزام شد به عراق.
‫وقتی برگشت،
‫لپ‌تاپ رو پس داد
‫و متوجه شدم که کلی عکس روش هست.
‫اون درگیر ماجرا نبود،
‫ولی در بین خیلیایی بود
‫که این عکسا بینشون پخش شده بود.
‫عکس‌هایی که بیشتر از همه یادمه
‫مردی بود که یه سگ تهدیدش می‌کرد.
‫ترس تو صورتش موج می‌زد.
‫فقط یادمه سای بهم گفت:
‫«می‌دونی، این چیزا خیلی مهمه.»
‫و گفت: «حاضری یه کپی ازشون بهم بدی؟»
‫مردد بودم، چون می‌ترسیدم.
‫ولی می‌خواستم واقعیت فاش بشه.
‫می‌خواستم حقیقت بیاد بیرون.
‫اگه عکسی در کار نبود،
‫چی می‌شد؟
‫اگه عکس‌ها نبود؟
‫هیچ داستانی در کار نبود.
‫من برات
‫نزدیک به سه دوجین تصویر فرستادم.
‫ده‌هزار تصویر دارم.
‫از شمال تا جنوب غزه.
‫دوست دارم بپرسم چطوری اینا رو گرفتی،
‫ولی نمی‌پرسم.
‫پس بگو دارم چی می‌بینم.
‫اینا سربازهای اسرائیلی‌اند،
‫نیروهای اشغالگر، داخل خونه‌های مردم،
‫که اساساً دارن به واحدهاشون
‫دستور می‌دن.
‫کاملاً از فضاهای غیرنظامی،
‫قبل از اینکه بمبارون کنن، آگاهن.
‫ولی این تصاویر— یعنی به معنای واقعی کلمه
‫اسم‌هاشون روی دیوارهاست،
‫قراره استفاده بشن برای کنار هم گذاشتن اتفاقات
‫تا بفهمیم کی کجا بوده.
‫مثلاً تصویر 3A رو داری.
‫3A. بذار پیداش کنم. ‫- جایی که…
‫جایی که کل غزه رو علامت‌گذاری کردن.
‫اینکه کدوم گردان‌ها از کجا وارد شدن،
‫از این ناحیه، از این ناحیه
‫این، به اضافه سوابق کشتارها.
‫می‌تونیم دقیقاً ردش رو برسونیم
‫به واحدی که جنایت جنگی رو انجام داده.
‫افراد همین الان هم دارن پیگیریشون می‌کنن،
‫و به همین خاطره ارتش دچار وحشت شده.
‫باشه. و الان اینا، همه‌ش پس‌زمینه‌ست.
‫من اجازه ندارم هیچ‌کدوم از اینا رو بنویسم.
‫فعلاً نه،
‫ولی تو کسی هستی که وقتی آماده شدیم میام سراغش.
‫امروز بعدازظهر،
‫وقتی سرهنگ کلیفورد فورد حکم رو خوند.
‫ویلیام کَلی به حالت خبردار ایستاد
‫هیئت منصفه او رو مجرم شناخت
‫در سه فقره قتل عمد با سبق تصمیم،
‫و یک فقره تجاوز با قصد قتل.
‫کَلی را آزاد کنید، کَلی را آزاد کنید.
‫و همزمان با تجمع در حمایت از کَلی،
‫صدها تلگرام
‫به دفتر وسترن یونیون سرازیر شد.
‫اکثرشون در اعتراض به محکومیت کَلی
‫و اعلام حمایت از او بود.
‫اسمش هست «سرود نبرد ستوان کَلی».
‫اسم من ویلیام کَلیه
‫من سرباز این سرزمینم
‫دارم سعی می‌کنم وظیفه‌مو انجام بدم
‫و دست بالا رو بگیرم
‫ولی منو تبدیل کردن به یه آدم بد
‫مُهر ننگ زدن روم
‫و ما به راهپیمایی ادامه می‌دیم
‫روزی که حکم محکومیت کَلی اعلام شد،
‫ایستگاه‌های رادیویی شروع کردن به زنگ زدن به ما ‫برای نسخه‌های اضافی.
‫دیشب ۱۶ تا پنج اینچی فرستادی،
‫امروز چندتا می‌تونی بدی؟
‫من فقط یه سربازم ...
‫... از سواحل آمریکا
‫فراموش‌شده توی یه میدان جنگ
‫ده هزار مایل دورتر
‫در حالی که زندگی عادی ادامه داره
‫از نیویورک تا سانتافه
‫و ما به راهپیمایی ادامه می‌دیم
‫اواخر بعدازظهر،
‫رئیس‌جمهور دستور داد کَلی از زندان آزاد بشه.
‫در نهایت فقط سه یا چهار ماه زندان کشید.
‫و بعدش تموم شد.
‫ما فرهنگ خشونت عظیمی داریم.
‫خیلی بی‌رحمانه‌ست.
‫یه حدی هست که دیگه نمی‌تونی تحمل کنی.
‫پس چرا هنوز به این کار ادامه میدی؟
‫نمی‌تونی کشوری داشته باشی که این کارها رو بکنه.
‫به‌خاطر همینه که من این‌همه سال ‫توی حالت جنگ بودم.
‫"نمی‌تونی کشوری داشته باشی ‫که این کارها رو بکنه،
‫و روش رو برگردونه." ‫(مترجم: چشم‌پوشی کنه)
‫اگه قراره یه شعار برای کاری که می‌کنم باشه، ‫همینه.
‫تقدیم به تمام کشته‌شدگان و محرومان از عدالت، ‫و همه کسانی که در گذشته و آینده مقاومت می‌کنند.
« ارائه شده توسط وبسایت سينمافريک » [ CinemaFreak.Net ]