« « سینمافریک با افتخار تقدیم می کند » » [ CinemaFreak.Net ]
و حالا، کمدیِ «استیلر و میرا»
ممنونم
خانم‌ها و آقایان، ما داریم توی عصرِ پیش‌بینی‌ناپذیری زندگی می‌کنیم
هر اتفاقی ممکنه بیفته
من و جری دوست داریم بهتون نشون بدیم وقتی دو نفرِ آخری که روی زمین باقی موندن برای اولین بار همدیگه رو می‌بینن، چی ممکنه پیش بیاد
وقتی آخرین زن و مردِ روی زمین برای اولین بار با هم ملاقات می‌کنن
سلام! سلام
پسر، چقدر از دیدنت خوشحالم! واقعاً خوشحالم که می‌بینمت
پسر، عجب وضعی بودا
آره، همه‌جا رو گشتم. هیچ‌کس نیست
فکر کردم فقط خودم موندم. منم همین‌طور
پسر، چقدر شانس آوردیم! واقعاً راست می‌گی
اصلاً انتظارش رو نداشتم. آره
خب، طالع‌بینیِ من که گفته بود: «هیچ برنامه‌ای نریز.»
دیدی چه بلایی سرِ خیابون ششم اومده؟
آره، تازه آسفالتش رو تموم کرده بودن
خب، فکر کنم دیگه همه‌چیز به ما بستگی داره
گفتم، فکر کنم دیگه همه‌چیز دستِ ماست
منظورت چیه؟
خب، فکر کنم الان فشارِ واقعاً زیادی روی ماست
می‌دونی، برای اینکه همه‌چیز رو دوباره شروع کنیم
اوه، آره! راست می‌گی. کارهای زیادی داریم که باید انجام بدیم
منظورم اینه که باید دوباره بسازیم، تمیزکاری کنیم، سبزیجات بکاریم
آره. اونم هست
اما داشتم فکر می‌کردم تو که آخرین زنی
و منم که آخرین مَردم
یه کارِ حتی مهم‌تر از این‌ها داریم که باید انجام بدیم
اون کار
باید چیزهایی بسازیم
می‌دونی، چیزهای کوچولو
منظورت صنایع‌دستی و این‌جور چیزاست؟ نه، نه، نه. منظورم
آدم‌هاست. باید آدم‌های کوچولو بسازیم
بزرگ شدن توی همچین خانواده‌ای که اهلِ نمایش و سینما بودن چطوری بود؟
پدر و مادرت چطور آدم‌هایی بودن؟
ما اینجا توی این برنامه، واقعاً عاشقِ پدر و مادرت هستیم
«استیلر و میرای» بزرگ. استیلر و میرا
والدینِ این پسرِ جوون
اوه، آن و جری! استیلر و میرا. تو پسرِ کوچولوی اونایی
پدرت بامزه‌ترین شخصیتِ سریالِ «ساینفلد»ـه
- بدون شک. من، خب... موافقم
یه ضربه می‌زنه فرقِ سرش؛ واقعاً خنده‌داره
قصد نداری هیچ‌وقت پدر و مادرت رو بیاری؟
- اوه، خب... توی چی؟ توی مثلاً... هر چیزی
بهم بگو پدر و مادرت به عنوان یه هنرمند چه چیزهایی بهت یاد دادن؟
سلام، چطوری؟ سلام
سلام. داری... داری ضبط می‌کنی؟
می‌دونستم این اتفاق می‌افته. واسه همین بهت میکروفون وصل کردم. آره
این از اون فیلم‌های «سینما-حقیقت»ـه؟ بله
ایمی و بنجی
تقریباً... سلام
اوه، خدای من
ببین موهای فرفری بابا به کی رسیده؟
درسته، و موهای اون طبیعیه
به مامان و بابا می‌خندی؟ آره
به نظرت اونا بامزه‌ان؟
این مثلِ... این آن و جریه. عاشقِ این عکسم
توی خونه هم تمرین می‌کنن؟
چقدر عکس‌های عالی‌ای هست
تمرینات‌شون رو روی شما بچه‌ها امتحان می‌کنن؟
چطور جرئت می‌کنی از بچه‌هام سوءاستفاده کنی؟ تو فقط می‌خوای توی زندگی خصوصی من سرک بکشی
نه، فقط برام سوال بود که تا حالا نمایشِ کوتاهی اجرا کردین یا نه
ایده‌ای داری که واردِ این حرفه بشی؟
کدوم‌تون اهلِ موسیقی هستین؟
یا کارهای بامزه مثل مامان و باباتون انجام می‌دین؟
ایمی؟
خب، منظورم اینه که شروعِ فیلم فقط یه جورایی وارد شدن به آپارتمانه و
آره. ولی هیچ زمینه و محتوای واقعی‌ای براش نیست
و دارم فکر می‌کنم که شروعِ فیلم چی می‌تونه باشه
شاید، از اونجایی که داریم آپارتمان رو می‌فروشیم، صحنه این باشه که داریم همه‌چیز رو زیر و رو می‌کنیم
یا
شاید ایده‌ی این سوال باشه. شاید اول شروعِ فیلم رو می‌بینی
و بعدش، انگار ما اینجاییم. و بعد
اون سوال، مثلاً اینکه: «اصلاً چرا داری این فیلم رو می‌سازی؟»
آره، مثلاً اینکه
- من از تو بپرسم؟ آره
باشه
آره. آره
ما... الان جلوی دوربینیم، پس الان انجامش بدم؟
حتماً
بلا بلا بلا
خب، بن
ساکت لطفا
پنج، چهار، سه، دو
اگه درباره‌ی ماست
استیلر و میرا
اینکه چطور دو نفر که با هم هستن
فقط این نیست که با هم کار می‌کنن
بلکه می‌خوایم نشون بدیم وقتی با هم کار می‌کنن، چه اتفاقی می‌افته
بیزار می‌شن از هم
فقط برو بیرون. برو بیرون! برو بیرون؟
برو بیرون؟ بله
البته. چرا زودتر به فکرم نرسیده بود؟ تو می‌خوای من برم بیرون
فکر کنم از اونجا به بعد می‌تونه به هر سمتی بره. می‌تونه هر کدوم
فکر کنم باید روی «آن و جری، جری و آن» تمرکز کنیم
اونا فوق‌ستاره نیستن
اونا فقط هنرمندهایی هستن که مردم از طریق تلویزیون می‌شناسن‌شون
و با هم ازدواج کردن و بچه دارن
و سعی می‌کنن توی هر دو دنیا بهترینِ خودشون باشن
وقتی پدرم سال ۲۰۲۰ فوت کرد
حدود پنج سال بود که مادرم رفته بود
و با اینکه مدت زیادی بود که حرفه‌ام رو دنبال می‌کردم
اما اوضاع توی زندگی شخصی‌ام اصلاً خوب نبود
احساس می‌کردم تعادلم رو از دست دادم، ناراحت بودم و انگار پیوندم قطع شده بود
از خانواده‌ام
از بچه‌هام، و یه جورایی یه ذره گم شده بودم
واو، این واقعاً قشنگه
نه، از من فیلم نگیر
و شروع کردم به فکر کردن درباره‌ی پدر و مادرم، و
تمام اون استرس و تنشی که یادمه بچه بودم و می‌دیدم
و فشاری که موقعِ کار کردن با هم تحمل می‌کردن
و اینکه چطور با وجودِ تمامِ این‌ها، کنارِ هم موندن
ما با هم می‌مونیم
فکر کنم تو... الان این رو می‌دونم
یه زمانی بود که نمی‌دونستم، اما الان می‌دونم
فکر کنم می‌خواستم یه جورایی بفهمم چطور این کار رو کردن
اوه، واو
همه‌اش نوارِ کاسته. آره
جری، همون‌طور که می‌دونی، از همه‌چیز نوار ضبط می‌کرد. واو
منظورم اینه که، این تمامِ حقیقتِ زندگیِ ماست
فوق‌العاده‌ست
منظورت در طولِ سالیانِ درازه؟
این دیوانه‌کننده‌ست. «حرف زدنِ ایمی و بنجی.» «حرف زدنِ بنجی و ایمی.»
بذار یه چیزی ازت بپرسم، بنجی. بیشتر از همه دوست داری با ایمی چه کاری انجام بدی؟
باورم نمی‌شه از همه‌چیز نوار ضبط کرده
بازیِ «صورتِ خندان»
بازیِ صورتِ خندان چیه، بنجی؟ یه بازیه
همیشه باید ضبط می‌کرد، می‌دونی، چه مسائل شخصی بود و چه چیزای دیگه
ولی اون موقع واقعاً روی اعصابم بود، شک ندارم
فکر کنم روی اعصابِ «آن» هم بود
بهش می‌گفت: «جری، داری این نوارها رو پر می‌کنی که هیچ‌کس قرار نیست گوش بده.»
«وقتی بمیری، اینا فقط روی هم انبار می‌شن.»
خب، اشتباه هم نمی‌گفت
دقیقاً کجای نیویورک زندگی می‌کنین؟
ما توی «ریورساید درایو» زندگی می‌کنیم، مایک
- و... بله
سه دقیقه فیلمِ خونگی داریم
بلدی این کار رو انجام بدی عزیزم؟
روی حالتِ معمولیه، باید بذارمش روی کم. اول چراغ‌ها رو خاموش می‌کنی؟
یا نشون بدیم... نگرانِ چراغ‌ها نباش
می‌دونستم که باید آپارتمانی رو که توش بزرگ شده بودیم بفروشیم
و اولین غریزه‌ام این بود که ازش فیلم بگیرم
نمی‌دونم این عجیبه یا نه
این دقیقاً همون کاریه که پدرم همیشه انجام می‌داد
می‌دونی، من دارم الان سینما می‌خونم. یعنی دارم یاد می‌گیرم فیلم‌ها چطور ساخته می‌شن
و این شاملِ تدوین و فیلم‌برداری هم می‌شه
ساختنِ تصاویر و اینکه چطور کنارِ هم قرارشون بدیم. مثلاً، فقط
اون یه پرنده روی میزه. یه کبوتره
فیلم‌های خونگیِ واقعی، دوستان
نمی‌خوایم چیزی بهتون نشون بدیم که توی خونه‌ی خودتون نبینید
اوه، دوباره قطع شد. دوباره خراب شد. نگهش دار
من همیشه احساس می‌کردم خانواده‌ی شما یه پدیده‌ی استثنائیه
چون همه‌چیز ثبت و ضبط شده
نمی‌خواستم هیچ عکسی باشه. هیچ عکسی
بدونِ عکس
یه چیزی توی وجودش بود که نمی‌خواست از هیچ‌چیزی دل بکنه
فکر کنم جری نیاز داشت
که اسمش رو زنده نگه داره. و به دلایلی فکر می‌کرد
که وقتی ما غزلِ خداحافظی رو خوندیم و رفتیم اون دنیا
مؤسسه‌ی «اسمیتسونین» قراره یادگاری‌هاش رو بخواد
وقتی بفهمیم شما بچه‌ها چی رو می‌خواید نگه دارید
عکس‌ها، لباس‌ها... آره
می‌فهمیم چی رو می‌تونیم اهدا کنیم
به «مرکز ملی کمدی» برای کلکسیون‌شون
منظورم اینه که، چیزهایی که نگه داشته واقعاً عجیبه
فرمِ عضویتِ روزِ خانواده‌ی مرکزِ "Y" توی خیابون شصت و سوم
یه ماسکِ غواصی
با خودم می‌گم
آخ، پسر
حتی این مقاله رو هم نگه داشته که چطور یه فیلمی که قرار بود بمبِ تابستون بشه، شکست خورده
«منتقدها فیلم رو به شکلِ ناامیدکننده‌ای بی‌مزه دونستن.»
آخ، درد داشت
این جالبه. پس اینجاست
از هتل «ویندرمیر» توی بینگهمتونِ نیویورک
به خانم آن میرا
۱۱ خیابون کورنلیا، پلاک
«سه‌شنبه. آنزیِ عزیزترینم...»
«شروع کردنِ این نامه واقعاً سخته.»
«روی پله‌های ایوون نشستم و دارم به جزیره‌ی چارلز نگاه می‌کنم.»
«هوا مه‌آلوده و خیلی دلتنگتم عزیزم.»
«خب، بالاخره یه چیزی گفتم.»
ما سال ۱۹۵۳ با هم آشنا شدیم و سپتامبرِ ۵۳ ازدواج کردیم
بهش گفتم: «دیگه نمی‌تونی شب‌ها اینجا بمونی، مگه اینکه باهام ازدواج کنی.»
اونم قبول کرد، چون فکر کنم دوست داشت شب‌ها پیشم بمونه
«به کید میرا، دلم برات تنگ شده عزیزم. دلم برات تنگه، تنگه، تنگه.»
«اوه، چقدر دوستت دارم.»
«عزیزم، باید من رو به خاطرِ زنگ نزدنم ببخشی.»
«می‌دونم احتمالاً ساعت‌ها منتظر موندی.»
«دارم می‌میرم واسه اینکه لمست کنم، حست کنم، عشقِ من.»
«آن، تازه چیزهایی رو که تا الان نوشتم خوندم.»
«به نظر می‌رسه اگه فقط همین‌طوری از روش بخونی، هیچ‌وقت نمی‌فهمی منظورِ واقعیِ من چیه.»
«پس عزیزم، می‌خوام دقیقاً بهت بگم شروعِ این نامه رو چطور بخونی.»
«بعد از تماسِ تلفنیِ صبحِ سه‌شنبه. با لحنِ شوخی.»
«به کید میرا. با احساس. دلم برات تنگ شده. با تملک.»
«عزیزم. دلم برات تنگه، تنگه. روی "س"ها تأکید کن.»
«دلم برات تنگه.» انگار کلِ نامه یه سناریو بوده
خیلی عجیبه
یه جورایی شگفت‌انگیزه. هیچ‌وقت این‌ها رو نمی‌دونستم
می‌دونم، و عاشقِ اون «عزیزم، عزیزم» گفتن‌هاشم
ما فقط دو نفر بودیم که سعی می‌کردیم توی تئاتر به جایی برسیم
و یه جورایی واردِ زندگیِ همدیگه شدیم
چون هیچ‌کسِ دیگه ای به ما باور نداشت
«جری، تو یه دیوونه‌ی فوق‌العاده‌ای.»
«لازم نبود قسمتِ اولِ نامه‌ات رو برام توضیح بدی.»
«باور کن، گرفتم چی گفتی.»
«اما عزیزم، خوشحالم که توضیح دادی.»
«چون راهنمایی‌های صحنه‌ات عالی بودن.»
«جری، گفتی که داری می‌میری واسه اینکه لمسم کنی.»
«واسه اینکه حسم کنی.»
«خب، مردِ عزیزِ من، منم دارم می‌میرم واسه اینکه لمس بشم. حس بشم.»
«واسه اینکه توسطِ تو... [جای خالی] بشم.»
این خیلی خوبه
بذار ببینم... صبر کن، بذار یه نگاه بهش بندازم
اوه
ازدواجِ ما تیکه‌تیکه بود. همدیگه رو نمی‌دیدیم
نمی‌دونستیم کی هستیم. کلی پول خرجِ تلفن می‌کردیم
«خیلی دوستت دارم عزیزم. جری.»
«خیلی دلم برات تنگ شده. آن.»
واو
این باعث شد که واقعاً خودمون رو مجبور کنیم تا با هم کاری انجام بدیم
عالیه
جری همیشه می‌خواست یه اجرای کمدی داشته باشه
و من همیشه نسبت به این موضوع خیلی متکبر بودم
با نگاهِ تحقیرآمیز به کمدی نگاه می‌کردم
توی اون مقطع از زندگی‌ام، یه دانشجوی بازیگریِ خیلی جدی بودم
زندگی‌نامه‌ی «الونورا دوزه» زیر یه بغلم بود
و کتاب «آماده‌سازیِ بازیگر»ِ استانیلاوسکی هم زیر اون یکی بغلم
حتی بعدها، وقتی سنش بالاتر رفت
همیشه از من می‌خواست که کارهای جدی‌تری انجام بدم، می‌دونی
من مثلاً کاری مثل «شب در موزه» یا «دوج‌بال» رو انجام می‌دادم
تا حالا رزومه‌ای کاملاً شبیهِ رزومه‌ی تو ندیده بودم
بسیار خب
این تعریف نبود
اون می‌گفت: «آره، ولی من فیلمِ "نیمه‌شبِ ابدی" یا "گرینبرگ" رو دوست دارم.»
واقعاً «گرینبرگ» رو دوست داشت. انگار اون بقیه کارهای تجاری و الکی بودن؟
یه جورایی. برای من که این حس رو داشت. آره
طنزِ ماجرا اینجا بود که مادرت توی کمدی فوق‌العاده بود
آره، و می‌تونست بداهه بگه
ذاتاً توی اجرای زنده عالی بود
آره
یه جوری که پدرت باید خیلی بیشتر براش زحمت می‌کشید
ما می‌خواستیم کمدی کار کنیم
من همیشه بازیگری رو بیشتر دوست داشتم، اما اون همیشه فکر می‌کرد من بامزه‌ام
خودم همیشه احساس می‌کردم که «آن»
خب، بذار بگم که اون نقطه‌ی قوتِ اجرا بود
پدرم بچه که بود، با تماشای نمایش‌های وودویل بزرگ شد
«ادی کانتور» یا «جک بنی»
و با اینکه خودش خیلی دلش می‌خواست، می‌دونی، آدمِ بامزه‌ی داستان باشه
اما می‌دید که «آن» چقدر به صورتِ خدادادی بااستعداده
اون به عنوان یه هنرمند خیلی تحسینش می‌کرد
می‌دونی، واقعاً یه جورایی بهش نیاز داشت
واقعاً اون بود که کشوندش سمت کمدی. آره
و اون موقع این فکر به سرمون زد که
می‌تونیم یه چیزی با هم ردیف کنیم و واسه خودمون اسم و رسمی به هم بزنیم و خرج‌مون رو دربیاریم
بــه جــمـع مـیلـیـونـی سـیـنـمـافـریـک در ایـنـسـتـاگـرام بـپـیـونـدیـد Instagram: Cinema.Freak
ببین ایمی، به این می‌گیم دستگاه ضبط صوت
پس اگه دلت می‌خواد یه آواز بخونی، می‌تونیم روی نوار ضبطش کنیم
می‌خوای یه آواز بخونی؟ آره
اینو ببین: «ساعت ۳ بعدازظهر رفتم بیمارستان...»
«...و ساعت ۷:۴۸ شب دخترم به دنیا اومد.»
«ایمی بل سویر استیلر امروز متولد شد.»
واو
عجیبه‌ها، همون روزی که به دنیا اومدی اینو نوشته؟
آهنگ «تورا لورا لورال» رو بخون
تورا لورا لورال
«خیلی زیباست. جری با قطار اومد...»
«ساعت ۱۰ صبح اینجا بود. خیلی خوشحاله.»
«مجبور شد ساعت ۱ بره تا به اجرای ساعت ۵:۳۰ برسه.»
وقتی بچه‌دار شدیم
نیاز به موفقیت توی زندگی‌مون خیلی خیلی پررنگ شد
خیلی می‌ترسیدم که نتونم به اندازه‌ی کافی پول دربیارم و یه خانواده رو اداره کنم
فکر می‌کنم نیاز به موفقیت برای اون
همون‌قدر که به خلاقیتش مربوط می‌شد، به تأمین امنیت خانواده هم ربط داشت
آدم خیلی مهربونی بود
و اون... دلش می‌خواست بقیه هم دوستش داشته باشن
چون فکر نمی‌کنم تو بچگی اون‌جور که باید بهش محبت شده بود
پدرم، وقتی بهش گفتم می‌خوام بازیگر بشم، گفت:
«چرا نمی‌ری پشت صحنه کار کنی؟»
«تو رو چه به اینکه بخوای بشی ادی کانتور...»
«یا جک بنی یا جورج برنز؟ حق نداری همچین کاری کنی.»
من با چشم خودم دیدم که پدر و مادرم چطور سعی می‌کردن دوران «رکود بزرگ» رو از سر بگذرونن
پدرم اول راننده تاکسی بود و بعدش راننده اتوبوس شد
اسم شرکت چی بود؟
اسمش یادت میاد؟
- شرکت اتوبوسرانی نیویورک. آره درسته
- برای شهرداری کار می‌کردم. آره
من ول کردم. می‌تونستم بازیگر بشم یا هر چی، ولی هیچ‌وقت نشدم
دلم می‌خواست بازیگر شم
خب چیکار کردی؟ رفتی روی صحنه
که یه امتحانی بکنی؟
فکر کنم یه بار امتحان کردم. یه بار یا دو بار. یادم نیست
آره. استعداد داشتم. استعداد دارم. آره
چی شد؟ چی باعث شد بیخیال شی؟
نمی‌دونم. حس نمی‌کردم از پسش بربیام
- به هر حال با همون زندگی ساختم. - شکم‌تون رو سیر می‌کردی، درسته؟
درسته، آره. هر کاری بود انجام می‌دادم. همین
شکایت کردن چه فایده‌ای داشت؟
پدر و مادرم دعواهای خیلی بدی با هم داشتن
همیشه سرِ پول بود
همیشه سرِ پول
خیلی وقت‌ها زیر تخت قایم می‌شدم
چون خیلی می‌ترسیدم و جری سریع منو از اون فضا دور می‌کرد
جری با من خیلی خوب بود
اون برای هر سه‌تای ما نقش پدر رو داشت
جری اون موقع از من و آرنولد محافظت می‌کرد
خیلی حامی بود
بله، همیشه. همیشه. آره
جری فقط می‌خواست از اون وضعیت فرار کنه. درسته
و اون زمان تنها راه فرار، رفتن به سربازی بود
کاپشن دوران سربازی بابام
کدوم یکی؟
و وقتی برگشت، رفت دانشگاه سیراکیوز
اونجا بود که حسابی درگیر بازیگری شد
فکر می‌کنم بازیگرهای کمدی‌ای که تو بچگی عاشق‌شون بود
براش مثل یه راه فرار بودن، هم واسه خودش، هم خواهر و برادرش
و توی تئاتر، اون خونه‌ی واقعی‌ش رو پیدا کرد
قبل از اینکه مادرش فوت کنه، بردش تا تابلوی نمایش «سیب طلایی» رو ببینه
همون نمایشی که توی برادوی بازی می‌کرد
مادرش هیچی نگفت
ولی یه بار گفته بود «گند زدی»
موقعی که بازیش رو توی یه تئاتر مدرسه‌ای یا همچین چیزی دیده بود؟
واقعاً وحشتناک
به «آن» گفتم:
«می‌دونی وقتی ازم می‌پرسن که آیا پدر و مادرت هیچ‌وقت تشویقت کردن یا نه،»
«می‌گم: چیزی واسه تشویق کردن وجود نداشت.»
«واقعیت اینه که پدرم هرگز حرفی نزد که تشویقم کنه.»
«همه کار رو خودم تنهایی انجام دادم.»
درسته
«آن» گفت: «شاید اونا می‌ترسیدن.»
«نمی‌خواستن صدمه دیدنت رو ببینن.»
یهو حقیقت رو حس کردم. «آن» راست می‌گفت
اونا نمی‌خواستن آسیب ببینم یا تحقیر بشم
مامان... امشب بهت خوش گذشت؟ منظورم اینه که
بهت خوش گذشت؟ یعنی واقعاً
جوئل، می‌پرسی بهم خوش گذشت؟ من واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم
آخه می‌دونی، خیلی وقت بود که خبری ازت نبود. دیروز که تلفنی زنگ زدی
با خودم گفتم: «جوئل دیگه کیه؟» می‌دونی؟
ما شروع کردیم به اجرا توی «ویلج» و کافه‌های کوچیک
و جاهایی مثل اون
می‌تونی تصور کنی چه حسی داشتم
وقتی یهو و بی‌مقدمه، منو بردی شام و بعدش هم نمایش
آره. با خودم گفتم: «چه خبر شده؟»
اونا توی پذیرایی خونه‌شون یه طرح کمدی نوشتن
بیست تا بلوک بالاتر از خیابون برادوی
که قرار بود بیان همین‌جا روی صحنه اجراش کنن
و برای کل دنیا پخش بشه
هماهنگ‌کننده‌ی برنامه اومد و ما رو دید
ازمون خوشش اومد و برای یه اجرا استخدام‌مون کردن
یه اجرای کوتاه توی برنامه «اد سالیوان»
به اون تابلوی تبلیغاتی که داره میاد بالا نگاه کن. واو، تصورش رو بکن
که روش نوشته شده: «تئاتر اد سالیوان؛ استیلر و میا، رولینگ استونز.»
و حالا، پخش زنده از نیویورک، این شما و این اد سالیوان
فکر کردن بهش هم بغض به گلوی آدم میاره
اون زمانی که برنامه اد سالیوان پخش می‌شد
نسل‌های مختلف، از پدربزرگ و مادربزرگ‌ها گرفته تا پدر و مادرها و بچه‌ها
همگی می‌نشستن و یه برنامه رو تماشا می‌کردن
برنامه «اد سالیوان» رو
هر هفته حدود ۲۰ یا ۳۰ میلیون نفر تماشا می‌کردن
این به نظرت طبیعی و راحت میاد؟
خوبه؟ طبق همون برنامه‌ای که ریخته بودیم پیش می‌ره؟
سلام. از دیدنت خوشحالم. اوضاع چطوره پسر؟
می‌دونی، اون برنامه به صورت زنده از نیویورک پخش می‌شد
سال‌ها قبل از اینکه «ساتردی نایت لایو» بیاد
اولش بهشون گفتن: «می‌خواید بیاید توی تئاتر اد سالیوان؟»
جواب من این بود: «آیا بودن توی تئاتر اد سالیوان ترسناکه؟»
و حالا خانم‌ها و آقایان، گروه «د سوپریمز»
بله، درسته، الویس پریسلی
بیتلز
منظورم اینه که اونجا قله‌ی دنیای نمایش بود
بله
مادرم همیشه می‌گفت چقدر استرس می‌گرفت
وقتی از اون اتاق گریم طبقه بالا می‌اومد بیرون
اون مسیری که تا آسانسور می‌رفت
و باهاش می‌رفت پایین سمت صحنه؛ می‌گفت اون لحظه دلش می‌خواست بالا بیاره
همه اون پشت‌صحنه داشتن از استرس بالا می‌آوردن
بهت بگم، اگه باهوش بودیم یه دارویی چیزی می‌خوردیم که آروم شیم
فشار خیلی زیادی رو آدمه
کنجکاوم بدونم چطور... اصلاً بهش فکر می‌کنی؟ چون
من همیشه با خودم می‌گم: «فقط یه بار فرصت داری این شوخی‌ها رو اجرا کنی، پس گند نزن بهش.»
درسته. یعنی مثلاً
دو بار محکم می‌زنم توی گوش خودم
جدی می‌گی؟
اینجوری. آماده‌ای؟ آره
اوه، همین بود؟ آره، همین
آره
این همه چیزشون بود
و اگه کارت خوب بود، اون دوباره واسه هفته بعد دعوتت می‌کرد
ممنونم
این گروهی که قراره باهاشون آشنا بشید، کاملاً نوظهور هستن
رویکردشون به کمدی کاملاً جدید و متفاوته
اون الان فصل دوم سریال «جداسازی» رو کارگردانی و تهیه‌کنندگی می‌کنه
لطفاً دوباره با تشویق‌هاتون به «لیت شو» خوش‌آمد بگید به
جری استیلر، اون جوونه
و اون دختر هم «آن میا» است. پس بیاید یه استقبال گرم ازشون بکنیم
جری استیلر و
ما داریم شاهد
یکی از جذاب‌ترین داستان‌های انسانی تمام دوران‌ها هستیم
این مرد به مدت ۲۴ ساعت زنده در گور حبس شده بود
در حفره‌ی شکمیِ یه نهنگ غول‌پیکر
اسم شما چیه؟
یونس
طنز عجیبیه که این مردی که روبروی ما نشسته
هم‌اسم کسیه که سال‌ها پیش به سرنوشت مشابهی دچار شده بود
بفرمایید آقای یونس
قبل از من هم واسه کس دیگه‌ای همچین اتفاقی افتاده؟
خیلی وقت پیش، قربان
عجب جاییه این کالیفرنیا
مال خیلی وقت پیش بود، آقای یونس
اگه قبلاً اتفاق افتاده، باز هم اتفاق می‌افته
فکر کنم متوجه منظورم نشدید قربان؛ باید اونجا رو طناب‌کشی کنن و ببندن
مطمئنم که باید این کار رو بکنن. نباید بذارید یه همچین جایی باز بمونه
اونا اجرای برنامه اد سالیوان رو از سال ۶۳ شروع کردن
و بعد، اون دوباره دعوت‌شون کرد و اونا هم مدام برمی‌گشتن
من تازه به دنیا اومده بودم و اونا تازه به این آپارتمان جدید توی «ریورساید درایو» نقل مکان کرده بودن
فکر کنم ۱۱ هزار دلار بابتش پول داده بودن
سایه‌ی برنامه سالیوان همیشه بالای سرمون بود
باید شش دقیقه محتوا آماده می‌کردیم و حتماً هم باید خنده‌دار می‌بودن
و همه‌ش رو خودتون می‌نوشتید؟ اوه، بله
یهو به یه ثبات و امنیت مالی رسیدیم
اما روی دیگه‌ی سکه این بود که هر دفعه باید این کار رو تکرار می‌کردن
چون هر بار که قرارِ اجرای برنامه اد سالیوان نزدیک می‌شد
دو هفته وقت داشتیم تا مطالب جدید آماده کنیم
خانم کریسمس... خانم کریسمس
خب، دیگه ایده‌هامون ته کشیده بود، می‌دونی؟
یه مرد و یه دختر قدبلند داشتیم، نقش رئیس و همسرش رو هم داشتیم
«آن» رو هم داشتیم که نقش زنِ بابا نوئل رو بازی می‌کرد
اوه، اون کوتوله چقدر بددهن بود. عجب
«مشوگنه» سرش نمی‌شد. چی، خانم کریسمس؟
این یه کلمه اسکیمویی بود که توی محله یاد گرفتم
متوجه‌ام
این‌ها شدن طرح‌های کمدی مشهور و امضای کارشون
مثل «قرار ملاقات کامپیوتری». درسته. واو
ایده‌ی اینکه نقش خودمون رو با توجه به پیشینه‌های قومی‌مون بازی کنیم
تا اون موقع اصلاً به ذهن کسی نرسیده بود
اونا این نمایشِ قرار ملاقات کامپیوتری رو اجرا کردن
که اون موقع تازه اختراع شده بود. و داستان نمایش این بود که
یه پسر یهودی و یه دختر کاتولیک ایرلندی با هم جفت می‌شن
و این ایده‌ی جری بود
واسه همین رفتیم خونه و شخصیت‌های «هرشی هوروویتس» و «مری الیزابت دویل» رو خلق کردیم
این هم یه گروه فوق‌العاده
که یه... یه برنامه‌ای دارن که همین الان براتون اجرا می‌کنن
فکر کنم این اجرا به یه اثر کلاسیک موندگار تبدیل بشه
گروه استیلر و میا با همین روحیه
حالت چطوره؟ چطوری؟
من هرشی هوروویتس هستم
منم مری الیزابت دویل هستم
دویل؟
هوروویتس؟
هوروویتس
هـ-ـو-ر-و-و-ی-ت-س
اوه. هرشی
آدم‌هایی که تمرینات اولیه ما رو دیده بودن، می‌گفتن:
«خب، این هیچ‌وقت جواب نمی‌ده، چون کلِ مردم کشور نمی‌تونن باهاش ارتباط برقرار کنن.»
و قبلاً هیچ‌کس همچین کاری انجام نداده بود
برادر و خواهر داری؟
سه تا برادر. اوه
باخ، بوزی و سائول
باخ؟ باخ
باخ. نه، باخ
باخ. ببخشید
حدس می‌زنم این همون موردی بود که به دلِ مردم نشست
و قطعاً به دلِ اد سالیوان، چون خودش ایرلندی بود
و همسرش سیلویا هم یهودی بود
وقتی اون نمایش تموم شد، اون گوشه ایستاده بود
و چشم‌های آبی زیباش خیسِ اشک بود؛ داشت گریه می‌کرد
نمی‌تونست باور کنه که
و در نهایت، این تبدیل شد به مشهورترین نمایش اون‌ها
ما واقعاً رسیدیم به یه
اوج؟
آره، کلمه‌ی خوبیه
برنامه اد سالیوان برای ما
باعث شد خیلی راحت‌تر بتونیم بریم توی کلوب‌های شبانه اجرا کنیم
و دستمزد خیلی خوبی بگیریم
این سبک خاص خودشونه؛ جری استیلر و آن میا
بفرمایید، این هم از اونا
برای اجرا توی کلیولند و دیترویت دعوت‌مون کردن
میلواکی و شیکاگو
کمدیِ آن میا و جری استیلر
این بهترین متن کمدی‌ایه که
توی این مدت طولانی شنیدم
اونا توی زندگی واقعی با هم زن و شوهرن. شوهرش یهودیه و خودش ایرلندی
اونا واقعاً معرکه‌ان
اونا خیلی پرکار شده بودن
مردم می‌شناختنشون، مشهور شده بودن
و جری عاشق این وضعیت بود
دوست داشت مردم تو خیابون بشناسنش
با کمال میل امضا می‌داد
و از تعریف و تمجیدها لذت می‌برد
جری، چی بیشتر اذیتت می‌کنه؟
وقتی کسی از اجرات انتقاد می‌کنه در حالی که خودت فکر می‌کردی عالیه
یا وقتی کسی کلی از اجرات تعریف می‌کنه
در حالی که خودت فکر می‌کردی افتضاح بوده؟ - وقتی کسی ازم انتقاد می‌کنه
گرفتم. همینه. همه فهمیدن
این موفقیت واقعاً واسش خیلی مهم بود
مادرم به کارش اهمیت می‌داد، ولی کارش همه‌ی هویتش نبود
دلت می‌خواد وقتی از صحنه میای بیرون بدونی بقیه چی فکر می‌کنن؟
فقط کنجکاوم. نه، واقعاً فکر می‌کنم
من... من دنبالش نمی‌گردم
اون خودش رو در معرض توجه قرار می‌داد
فکر کنم گاهی وقت‌ها این کارش مادرم رو کلافه می‌کرد
عاشق ارتباط برقرار کردن با طرفدارها بود، مگه نه؟
داشتن با هم حرف می‌زدن که یهو یکی می‌اومد سمت‌شون
«جری، عاشقتم!»
و مادرم یه جوری می‌گفت که «داریم حرف می‌زنیم.»
و بابام هم می‌گفت «از بچه‌هات برام بگو.»
درسته. آره دیگه
یادمه یه بار قشنگ وسط خیابون بودم
و داشتم باهاش در مورد این حرف می‌زدم
که احساس می‌کردم اون‌قدری که باید به ما توجه نمی‌کنه
و همون‌طور که داشتیم حرف می‌زدیم، یه نفر تو خیابون
اومد جلو و گفت: «جری، عاشق کاراتم.»
اونم شروع کرد با اون یارو حرف زدن
واقعاً خنده‌داره چون همین چند هفته پیش
همگی رفته بودیم رستوران و منم کلی استرسِ کارهای دانشگاه رو داشتم
و آدم‌های اونجا می‌خواستن مثلاً با تو عکس بگیرن
و یادمه خیلی کلافه شده بودم
که مثلاً دنیا باید وایسته تا این عکس گرفته بشه
منظورمو می‌فهمی؟ فکر کنم من بیشتر شبیه بابامم
تا مامانم. درسته. تا مامانت. دقیقاً
می‌تونم یه خواهشی ازت بکنم؟ آره
می‌تونم به ایمی و بنجی شب‌بخیر بگم؟ بهتره که بگی
شب‌بخیر، ایمی و بنجی
وقتی مامان و بابا می‌رفتن لس‌آنجلس
تا توی یه مسابقه‌ی تلویزیونی یا تاک‌شو شرکت کنن
اول از همه که وقتی نبودن دلمون براشون تنگ می‌شد
ولی یادمه که خیلی هم خوش می‌گذشت
چون تا دیروقت بیدار می‌موندیم... آره
و مثلاً از اون ضربه زدن‌های مخفیانه به دیوار داشتیم
آره
بزن بریم
شب‌بخیر
بالاخره، شب‌بخیر
با-با-با! ب-ب-ب-ب
بعد منم مثلاً می‌گفتم «بوم!»
- انگار دنیای کوچیک خودمون رو داشتیم. آره
ساختمونمون واسه خودش یه اکوسیستم بود، چون خیلی بزرگ بود
مدام یه جورایی در حال رفت‌وآمد بودیم
بین آپارتمان‌های بقیه
هی با آسانسور یا پله‌ها بالا و پایین می‌رفتی
و می‌دونی، دهه‌ی ۷۰ بود
پس قطعاً محله خلوت‌تر و امنیتش هم کمتر بود
و یه حس صمیمیت و همسایگی واقعی وجود داشت
واسه همین همه‌ی دوستام توی همون ساختمون بودن
آدام مکس؛ باباش پیتر مکسِ هنرمند بود
می‌رفتیم اونجا و پیتر کلی آدم‌های واقعاً جالب رو دعوت می‌کرد
مثل سوامی ساتچیداناندا
و کلی از این آدم‌های باحال و باکلاس دهه‌ی هفتادی
کلی انرژی خلاقانه توی اون ساختمون بود و
منم مثل بابام شروع کردم به دوربین دست گرفتن
و فیلم‌های خودمو می‌ساختم
عصر بخیر. اینجا «ساعتِ بنجامین استیلر» است
میان‌برنامه
بابام برام یه دوربین «سوپر ۸» گرفت
وسایل تدوین هم برام گرفت
واسه من، این کار یه جورایی شد پناهگاه امن
وقتایی که اونا نبودن یا داشتن دعوا می‌کردن
یا چون خیلی کار می‌کردن به ما توجهی نداشتن
یه چیزی بود که توش غرق بشم
تصورش سخته که این آپارتمان دیگه قراره وجود نداشته باشه
اصلاً هر وقت که تصمیم بگیری که «خب، این وسیله‌ها رو بردیم بیرون»
بنگاهی‌ها میان و می‌گن
«خب، بیاین اینجا رو خالی کنیم و دکورش رو بچینیم.»
این یه واقعیت نیست... الان هنوز باهاش کنار نیومدم
آره. و واسه من... راستش رو بخوای
چیزی که واقعاً قراره همه چیز رو واقعی جلوه بده
دقیقاً. همینه که این مکان دیگه اینجا نباشه
آدم‌های خیلی کمی اون‌قدر خوش‌شانس هستن که بتونن با هم پیدا کنن
چیزی رو که تو بچگی رویاش رو داشتن
رک بگم، منظورم اینه که ما خیلی خوش‌بختیم
که عشق و خوشحالی‌مون رو توی کاری که انجام می‌دیم پیدا کردیم
و از به سرانجام رسوندنش کلی انرژی می‌گیریم
یادمه یه درِ آکاردئونی سفید و تاشو بود
اوه، من باید از پسِ همه‌ی کارها برمی‌اومدم
همسر، معشوقه، عزیزِ دل، رفیق، آشپز. بعد تو می‌گی: «خب، آشپزی با من.»
و وقتی اون در بسته بود، یعنی اونا داشتن کار می‌کردن
و اون موقع نباید مزاحمشون می‌شدیم
گاهی صدای خنده می‌اومد، گاهی هم صدای داد و بیداد
هیچ‌وقت نمی‌فهمیدیم اینا واقعیه یا دارن چیزی رو تمرین می‌کنن
اون بامزه‌ترین زن دنیاست، چه روی صحنه و چه پشت صحنه
حالا نکته اینجاست که وقتی اون این کارهای خنده‌دار رو می‌کنه، من
من یه آدم سوءاستفاده‌گر و فرصت‌طلب می‌شم
یه مداد برمی‌دارم و شروع می‌کنم به نوشتن. همون لحظه‌ای که این کارو می‌کنم
اون می‌گه: «می‌تونیم از این توی نمایش استفاده کنیم.» و منم همون موقع دلم می‌خواد بکشمش
گفتم... باز هم می‌گم، مرزِ بین نمایش و زندگی مشترک کجاست؟
ازت متنفرم
تو از من متنفری؟ من ازت متنفرم
تو اصلاً نمی‌دونی تنفر چیه، اون تنفری که من به تو دارم
تنفر من نسبت به تو یه جوریه که
یه تنفر داغ و سوزان
با تمام وجود و با نفرتِ تمام ازت متنفرم
ما یه قطعه‌ی نمایشی داریم که اسمش رو گذاشتیم «نفرت»
حرارتِ نفرتِ داغِ تو
من به آن می‌گم: «ازت متنفرم.» و اونم می‌گه: «تو از من متنفری؟ من ازت متنفرم.»
و یه روز، ایمی که شش سالش بود اومد توی اتاق
و شنید که داریم این‌ها رو به هم می‌گیم، ما هم یه لحظه نگاهش کردیم
و نمی‌دونستیم چی بگیم، واسه همین گفتیم:
«ایمی، مامان و بابا دارن تمرین می‌کنن. مامان و بابا تمرین می‌کنن.»
و ایمی نگاهمون کرد و شروع کرد به لبخند زدن
خب، حدود دو هفته بعد داشتیم دعوا می‌کردیم
ایمی اومد تو و گفت:
«مامان و بابا تمرین می‌کنن؟» «نه، مامان و بابا دعوا می‌کنن.»
«بزن به چاک!» قضیه یکم پیچیده می‌شه
من قبل از اینکه ببینمت ازت متنفر بودم. قبل از اینکه به دنیا بیای ازت متنفر بودم
واسه من، این یکی از چیزاییه که بهش فکر می‌کنم
که چطور اون قضیه یه جورایی تبدیل شد به
«آره، خنده‌ش همینه. شوخیِ بامزه‌ش همینه.»
ولی واقعیتِ اون داستان چیه واقعاً؟
نمی‌دونیم، بن
واسه همینه که ما این‌قدر داغونیم. واسه همینه
واسه همینه که داریم این مستند رو می‌سازیم؟
قراره با بررسیِ این چیزها، ته و توی قضیه رو دربیاریم
«آن و جری توی یه آپارتمان بزرگ در "وست ساید" زندگی می‌کنن...»
«به همراه دخترشون ایمی و پسرشون بنجی.»
«بیشترِ سوژه‌های کمدیِ اونا از خونه شروع می‌شه.»
«ظاهراً این از اون ازدواج‌هاییه که هیچ مشکل ارتباطی توش نیست.»
من... اون حتی لباس زیرهاش رو هم از روی زمین
جمع نمی‌کنه. اصلاً جمع نمی‌کنه
این‌طوری حرف می‌زنی
جلوی این همه آدم اینجا توی نیویورک؟
یعنی کجا بزرگ شدی که
اگه هنرمند باشی، نگران لباس زیر نیستی
نگران این چیزا نیستی... مگه من چغندرم؟
«اما چیزی که مهمه اینه که آن و جری...»
«زندگی خانوادگی رو در اولویت اول و دنیای نمایش رو در اولویت دوم قرار می‌دن.»
«سال ۱۹۷۶ هست و دارم از پسرم بنجی که داره از تپه میاد پایین فیلم می‌گیرم.»
«با سرعتِ حدود سه مایل در ساعت در این جنونِ زندگی.»
«هیچ‌وقت آرزویی برای بودن توی تئاتر یا... داشتی؟»
«این دیگه چه کوفتیه اینجا؟»
من بن استیلرم، و دارم روی کل این برنامه نریشن می‌گم
«چه بلایی سرِ آلیسِ کوچولویِ مهربونِ قدیمی اومد...»
«که یه زمانی توی سرزمین عجایب می‌شناختیم؟»
خیلی زوده. ساعت ۶:۳۰ صبحه
من می‌رم بخوابم. خداحافظ
می‌دونی، تو کنار این آدم‌های تئاتریِ خیلی خاص بزرگ می‌شی
آره
همیشه پایه‌ی کارهای عجیب و بداهه‌گویی و این‌جور چیزا بودن
«ورزشِ ای‌بی‌سی، مصاحبه با شیرجه‌زنِ بزرگِ ایتالیایی.»
می‌دونم که برنده می‌شم چون پیرهنِ شانسم تنمه
بـ-بیا شیرجه زدنِت رو ببینیم. شوخی می‌کنی؟
آگهیِ بازرگانی! سریع. کات! کات
وقتی بچه بودیم، اون نقشِ آدم‌های دیوونه رو بازی می‌کرد
احساس می‌کنم تو هم همین‌طوری هستی
عاشق اینم که این کارو می‌کنیم. منم همین‌طور. شخصیتِ ما همینه
خب، بهتره دیگه برم
اوه، ما دوستت داریم، آقای اپل
اوه، یه چیز دیگه. اسمم آقای آناراگریناپوپو هست
بابا، می‌تونی یه بار دیگه بگی، ولی بلندتر؟
آناراگریناپوپو
بنجی، مادرت می‌گه
که دوست داره شاید بزرگ شدی یه تهیه‌کننده‌ی بزرگ بشی
و اون‌وقت بتونی نقش‌های اصلی رو به اون و بابات بدی
این دوتا رو استخدام می‌کنی؟
نه. نمی‌کنی؟ بنجی
این چیه؟ چیه؟ آره
پسر، چقدر زود فراموش می‌کنن
خب، من یکی دیگه رو استخدام می‌کردم
چرا؟ چرا؟
آخه کار کردن با شما سخته
خب بنجی، تو به پدر و مادرت توی... توی فیلم‌هات نقش می‌دی؟
خب، نه
- چرا نه؟ خب، فکر نکنم بهشون نقش بدم
چون فکر کنم کار کردن باهاشون یه جورایی سخت باشه
فکر کنم یکی دیگه رو انتخاب می‌کردم
من که صدام اون‌جوری نبود
آخه ببین، اونا به دردِ فیلمی که می‌خواستم بسازم نمی‌خوردن
اون... جور درنمی‌اومد
دوست داری توی وزارت امور خارجه کار کنی؟
نه، چرا؟ موضوع فیلم چیه؟
من فیلم‌های ماجراجویی یا جنایی یا این‌جور چیزا می‌سازم، ولی هیچ‌وقت کمدی نه
از کمدی خوشم نمیاد. از کمدی خوشم نمیاد
من بنم، من بنم. این برنامه‌ی منه، یو
«برنامه‌ی جدید یکشنبه شبِ فاکس، "برنامه‌ی بن استیلر"...»
«که فردا شب ساعت ۷:۳۰ از کانال ۵ پخش می‌شه...»
«یه مجموعه‌ی ضعیف از آیتم‌های کوتاهِ فیلمبرداری‌شده‌ است...»
«با بازیِ کمدینی که مشخصاً برای ساعاتِ پربیننده آماده نیست.»
«احتمالاً شما هم اگه از یه خانواده‌ی هنرمند باشین...»
«می‌تونین مثل بن استیلر برنامه‌ی تلویزیونیِ خودتون رو داشته باشین.»
«والدین اون، کمدین‌های دوست‌داشتنی، آن میرا و جری استیلر هستن.»
«فرزندِ یک نسلِ کمدی.»
می‌دونی، واسه من، تلاش برای داشتنِ شغلِ مستقلِ خودم
خیلی زیاد به پدر و مادرم گره خورده بود
اونا واقعاً سایه‌ی خیلی بزرگی داشتن
هم به عنوان هنرمند، بازیگر و کمدین، و هم صرفاً به عنوان یک انسان
و فکر کنم برای مدت طولانی احساس می‌کردم انتظارات از من خیلی بالاست
یه بخشی از وجودم واقعاً می‌خواست
که فقط ازشون فاصله بگیرم. آره
اوه، آقای مانستر
دارم به حرفت می‌خندم
چون داری حرفِ خودت رو نقض می‌کنی
چون همیشه یکی‌شون یا جفتشون توی کارهایی که می‌کردی حضور داشتن
چون احمق نبودم. اونا بامزه بودن
حتی توی ویدیویِ تستم واسه «پخش زنده‌ی شنبه‌شب»
ببین مامان، یه لطف بزرگ، یه لطف بزرگ
یه نویسنده اونجا دارم که ذهنش کاملاً خشک شده
کلی مطلب لازم دارم
خیلی تند حرف زدی. دوباره شروع کن
این چیه؟ اینا که مال قدیمه
من و بابات خیلی وقت پیش... کارهایِ «استیلر و میرا»؟
آره، توی «شوِ سالیوان»، عزیزم. این خوبه
نه، نیست. یه لحظه صبر کن
این مال ۳۰ سال پیشه. الان دیگه به درد نمی‌خوره
من داشتم کاملاً از اونا استفاده می‌کردم
اگه تازه به ما ملحق شدین، داریم یه روز از زندگیِ من رو تماشا می‌کنیم
یکی از آیتم‌هایی که توی برنامه اجرا کردیم
این بود که همگی با هم رفتیم خانواده‌درمانی
من از یه خانواده‌ی هنرمند میام
ما واقعاً هم رفتیم تراپی
این زندگیِ منه
خب، می‌خوام در این باره حرف بزنم
که بقیه‌ی خانواده چقدر از موفقیت من احساس خطر می‌کنن
جری، خواهش می‌کنم
نه، یعنی، می‌دونی... به نظرم واضحه
تو نمی‌تونی با این حقیقت که من ازت موفق‌ترم کنار بیای
داره در مورد چی حرف می‌زنه؟
حالم از اینکه بن کلِ بحث رو قبضه می‌کنه به هم می‌خوره
هر دفعه همینه. خیلی خب
اینم خواهرم ایمیه. نه! واقعاً. تو میای اینجا
و بچه‌ننه‌ترین آدمِ دنیایی که تا حالا دیدم
تو فقط از زندگیِ ما به عنوان سوژه واسه اون برنامه‌ی کوچولوت استفاده می‌کنی. حالمو به هم می‌زنی
برنامه‌ی کوچولو؟ آره، برنامه‌ی کوچولو، بنجی
چرا به همه نمی‌گی
اون دفعه‌ای رو که وقتی پیش دوست‌دخترت بودی، خودت رو خیس کردی؟
خفه شو ایمی! این واسه اینه که حقیقته
تمومش کن! خفه شو! ازت متنفرم
و خنده‌دار بود چون اون موقع هیچ‌کس نمی‌دونست من کی‌ام
لعنت به خودت و اون سگِ کوچولوت
مواظب باش! تخم‌مرغ دستشه
ولی مرزِ بین واقعیت و نمایش همیشه توی خانواده‌ی ما تار بود
یعنی ما کنارِ اونا بزرگ شدیم در حالی که داشتن با هم کار می‌کردن
و واسه ساختنِ نمایششون بداهه‌پردازی می‌کردن
و ما هم تو بچگی همون کارو می‌کردیم، چون اونا می‌کردن و واسشون جواب می‌داد
لب و لوچه‌ت رو برات میارم پایین
یه زن به نظر می‌رسه که... این مامانه که داره باهات حرف می‌زنه عزیزم
این کار اون‌قدر خوب جواب داد که قشنگ شد هویتشون
و منبع درآمدشون
من همیشه اتفاقی بامزه بودم. جری بود که منو کشوند سمت کمدی
می‌دونی، اتفاقی بامزه بودن خیلی راحت‌تر از اینه که بخوای
و من... شبی دو بار توی کلابِ شبانه اجرا می‌کردم
اون همیشه، می‌دونی، انگار داشت از وجودش استخراج می‌کرد و می‌کشید بیرون
چون خیلی تحسینش می‌کرد
ولی خب این موضوع به زندگی‌شون استرس... و به اون فشار می‌آورد
تو فکر می‌کنی هر کدوم از این صحنه‌ها قراره عالی از آب دربیاد
ولی وقتی تو تعریفش می‌کنی، خنده‌دار نیست
- و اگه من بگم، خنده‌دار می‌شه. آره. آره
بعد از مجبور شدن به انجامِ این اجراهای به‌شدت پرفشار
فقط واسه اینکه یکم خودش رو خالی کنه
می‌رفت به رستورانِ «پتسی» و نوشیدنیش رو می‌خورد
سخت بود
این تابستون، یکم عصبی بودم
توی یه کاروان بودیم. بنجی اومد پیشم. گفتم: «چی شده؟»
و ایمی اومد پیش بنجی و گفت: «مامان رو تنها بذار...»
«نمی‌بینی تحت فشارِ زیادیه؟»
ماجرا اینطوری بود. اون سرشون داد می‌زد
بعد اونا یه جوری عجیبی نگام می‌کردن
«منظورش از این حرف چیه؟»
می‌گفتم: «می‌دونی که فردا شب اجرا داره
یکم بابت کاری که باید انجام بده نگرانه. به دل نگیر.»
چرا دارین پچ‌پچ می‌کنین؟ مگه قضیه واترگیته؟
این چیه؟ فقط توی میکروفون حرف بزن
سلام کن بن. سلام
نمی‌دونم داری چیکار می‌کنی. داری دیوونه می‌شی
این بچه
واسه این مراسم اجاره شده
سلام. اسمت چیه؟
گفتم که اسمش بنجیه. اسم تو چیه؟
ما این دختر کوچولو رو اجاره کردیم. ایمی
ای خدای من
ایمی منتظر پدر مادرشه
خب، ما یه
اما فکر نمی‌کنی کودکی پرماجرایی داشتیم؟
آره. من فقط مامان رو می‌بینم... واسه من اونجوریه که
بهش فکر می‌کنم، آره البته که پرماجرا بود
اما اینم می‌بینم که، مامان قطعاً... مسته
فکر می‌کنی مسته؟ من که اینطور فکر نمی‌کنم
شوخی می‌کنی؟
و حس می‌کنم که... می‌دونم چرا منم اونطوری واکنش نشون می‌دم
می‌تونم ببینم
«چرا اینقدر... عجیب رفتار می‌کنی؟»
نمی‌دونم مست بود یا نه
یا فقط داشتن شوخی می‌کردن. آخه بابا هم همچین نرمال نبود
خوشحال می‌بینمش. آره، اونا قطعاً
نمی‌دونم اونم بود یا نه، اما
ما این دختر کوچولو رو اجاره کردیم. ایمی. ایمی
در مورد جری، می‌دونی، اگه پیک دوم رو بخوری می‌گه: «بسه دیگه
دیگه نمی‌فهمی داری چیکار می‌کنی.»
بعد از دوتا پیک... لوس و بامزه می‌شه؟
اون می‌گه: «نکن این کارو. هر کاری کنی به پای من نوشته می‌شه.»
آن معمولاً وقتی اینطوری می‌شه، روی کت‌ها خوابش می‌بره
همینطوره. من معمولاً یه اتاق پیدا می‌کنم، همون‌جا که کت‌ها رو می‌ذارن
و آخرش آب دهنم راه می‌افته روی پالتوی پوست یه بنده خدایی
نه... کاملاً بی‌خطره. مال من نیست. من پالتوی پوست ندارم خانوم
من نه. می‌دونی، امروز
وقتی مامان می‌نوشید، بابام واقعاً نمی‌دونست چطوری باهاش برخورد کنه
فکر می‌کنی می‌ترسید باهاش در این مورد حرف بزنه؟
فکر کنم اونقدر عاشقش بود
و اونقدر بهش تعهد داشت. درسته
همین‌طور، نمایش و کاری که با هم انجام می‌دادن
خیلی مهم بود که خوب پیش بره... بله. آره
که مجبور بود خودش یه راهی برای کنار اومدن باهاش پیدا کنه
اما فکر کنم از دستش دلخور بودم چون جلوی ما به روی خودش نمی‌آورد
اون ما رو بیشتر از هر چیزی دوست داشت، اما فکر کنم فقط داشت تلاش می‌کرد
بفهمه چطوری باید این اوضاع رو مدیریت کنه. درسته
و من خیلی از دستش عصبانی بودم که کنارمون نبود
اما فکر نکنم اون موقع اصلاً این رو می‌فهمیدم
آره. برای مدتی
باید خودم رو سرزنش کنم
خب
دارم از احساس گناه دیوونه می‌شم
من بدترین زن و مادرِ روی زمینم
الان دارم خودم رو تحقیر می‌کنم
فقط به این امید که بعد از گفتنش حالم بهتر شه. می‌فهمی؟
منظورت جلوی بقیه‌ست؟
که بچه‌ها بگن: «نه مامانی، اینطوری نیست.»
آره، هر چیزی. چون به اندازه کافی خونه نیستم
اگه از پسش برمی‌اومدم برام مهم نبود، اما حس خیلی بدی دارم
حس می‌کنم مادرت همیشه یه جورایی نقاط ضعفش رو قبول می‌کرد
آره، در مورد همه‌شون خیلی رک بود
خیلی با صراحت
و واقعاً دوست داشت در مورد تمام کارهایی که نکرده بود حرف بزنه
مثل وظایف والدین و مادری‌ش
و اینکه چطوری گند زد و می‌گفت: «سر کار بودیم، فلان اتفاق رو از دست دادیم.»
اون من رو به چشم یه تازه مادر می‌دید
و توی اون لحظاتی که
همه چی آشفته و سرسام‌آور بود، مادرت فقط می‌گفت که
چقدر دارم کارم رو عالی انجام می‌دم
یه جوری بود که باعث می‌شد نسبت به کاری که می‌کنم حس خیلی خوبی پیدا کنم
اما در عین حال اعتراف می‌کرد به کارهایی که خودش نتونسته بود بکنه
«و لحظه‌ای که قلبش دیگه اونقدرها هم فشرده نمی‌شد...»
اما فکر کنم بخش زیادیش برای اون
از این بود که زیر بارِ مسئولیت مادری کم آورده بود
چون واقعاً حس می‌کرد... برای مادر شدن آماده نیست
درسته
می‌دونی چقدر ضربه بزرگی بود
که مامانش رو توی سن به این کمی از دست بده
و بعد وقتی من و ایمی رو به دنیا آورد و زیر اون فشار موند
و فشارِ رفتن و اجرا کردن توی برنامه «اد سالیوان»
و اجرای این نمایش‌ها. واقعاً سخت بود
توی خانواده شما چطور؟ تو بچه کوچیکه بودی؟
من... فکر کنم مثل توام. فکر کنم... تو تک‌فرزندی؟
نه، نه. فقط مثل تک‌فرزندها رفتار می‌کنم
می‌دونی یعنی چی؟ یعنی احتمالا یکم لوسم
نه خب، من بهترین و بدترینم، چون تک‌فرزند بودم
اوه، تک‌فرزند بودی... به مادرت نزدیک‌تر بودی یا پدرت؟
من... فکر کنم... مادرم وقتی جوون بودم فوت کرد
من دخترِ بابا بودم
یه پرنسس ایرلندی از لانگ‌آیلند بودم
مادرم عاشق فیلم بود
منم چون اون دوست داشت، عاشق فیلم شدم
می‌خواستم اونطوری باشم. می‌خواستم، می‌دونی، روی پرده سینما باشم
این... این رو واسه مامانش نوشته
«تقدیم به مامانم. حالا وقتی نوبت به شعر می‌رسه، فکر کنم افتضاحم
اما تنها چیزی که می‌تونم بگم اینه که: تو بهترینی.»
با عشق، آن.» این شبیه خط منه
واو
«یه هدیه کوچیک برای خوشحال کردنت در روز مادر. با عشق، آن.»
اوه، خدای من
فقط من بودم و پدرم. و می‌دونی
می‌تونستم پدرم رو مثل موم توی دستم بگیرم
چون از وقتی مادرم مرد، اون آشفته و عصبی بود
«۱۵ اکتبر ۱۹۴۰ است
و من روی یه جعبه شیر کنار یه خونه ویلایی که اجاره کردیم نشستم
خیلی دورتر از خونه قدیمی‌مون توی خیابون بیکر هیل
و مادرم هنوز ناراحت بود
خیلی از همسایه‌ها توی حیاط جلویی جمع شده بودن
و یه آمبولانس کنار جدول ایستاده بود
پدرم با پارامدیک‌ها توی خونه بود که داشتن سعی می‌کردن مادرم رو احیا کنن
کسی که گاز رو باز کرده بود و ابدیت رو نفس کشیده بود.»
می‌دونی، اون در مورد خودکشی مادرش به من گفت
که شوکه‌ام کرد
مادرش مشخصاً از افسردگی رنج می‌برد
اما اونا می‌گفتن که دلش می‌گیره
هیچ‌وقت نمی‌گفتن افسرده‌ست. نه، فقط دلش می‌گرفت
دلش می‌گرفت. آره
و فکر کنم نبوغ کمدیِ «آن» از همین‌جا اومده
از تلاشش برای خوشحال کردنِ «مِی»
فکر کنم مادرش، مِی، همیشه یه قدم از تماشاچی‌ها عقب‌تره
و واسه همین اونجاست تا مادرش رو زنده نگه داره
هر دوی «آن» و «جری» از یه جای خیلی تاریک اومده بودن
زندگی‌شون همیشه تلاشی برای رسیدن به روشنایی بود
من عاشق کار کردن با آن هستم
و وقتی با آن هستم حس‌هایی دارم که با هیچ‌کس دیگه‌ای ندارم
حالا چرا اینطوری می‌شه، نمی‌تونم توضیح بدم
شاید یه جور نیاز وحشتناکه
که یه نفر به نفر دیگه داره. خیلی قوی حسش می‌کنم
واسه من که با دیدن کار کردنِ اونا بزرگ شدم
نمایش‌شون چیزی بود که اونا رو به جلو می‌برد
اما اون تنش توی ازدواج‌شون هم وجود داشت
که از خواسته‌های متفاوت‌شون سرچشمه می‌گرفت
با این حال، توی کار به هم گره خورده بودن
وقتی دعوامون می‌شه چیکار می‌کنیم؟ کلی گریه می‌کنیم، همدیگه رو می‌زنیم
مگه بقیه چیکار می‌کنن؟
خب، من و آن یه راهی برای حل کردن تمام دعواهای زن و شوهری داریم
بدترین اتفاقی که می‌تونه واسه کسی بیفته
بی‌تفاوتیه. نبودِ توجهه
من هیچ‌وقت نسبت به تو بی‌تفاوت نبودم جری. همیشه بهت حس داشتم و برام مهم بودی
هیچ‌وقت بی‌تفاوت نبودم. می‌دونی، من
بهم بگو چه حسی داشتی. نه، هیچ‌وقت نبودی
خب من همیشه حس می‌کردم وقتی چیزی برای گفتن داشتی
با احساسات واقعی درونت ارتباط برقرار کن
خب... واقعیتش اینه که وقتی با کسی ازدواج کردی
اونا می‌خوان احساسات خودت رو بشنون
اساسِ کلِ اون سبکِ طنزشون این بود که:
«جری، خفه شو. این اصلاً جالب نیست.»
نمی‌دونم منظورت چیه جری
حالا نوبت منه که بگم «خفه شو»
تا حالا هیچ‌وقت اینقدر طولانی و پشت‌سرهم حرف نزده بودی
بدون اینکه وسط حرفت بپرم
چرا گذاشتم این کارو بکنی؟
وقتی از همکاری حرف می‌زنی، شامل هر دوی ما می‌شه
نمی‌خوام مردم فکر کنن
که من جلوی هر ایده‌ای که توی مغزته رو می‌گیرم
پس جری، اگه می‌خوای، حرفت رو بزن
توی زندگی‌شون هم همین شکلی بودن
که می‌دونستن واسه نمایش‌شون جواب می‌ده
فکر کنم هر زنی بین تماشاچی‌ها درک کنه
اگه ۲۴ ساعته با هم باشین، بهت می‌گم لی‌لی، آدم دیوونه می‌شه
یعنی واقعاً، اول از همه اون گند می‌زنه... من خیلی کم می‌بینمش
یکی دو بار توی آخر هفته. آره، همین حدودا
می‌خواستم باهات حرف بزنم
فقط گاهی با خودم فکر می‌کنم
که این قضیه چه آسیبی به رابطه واقعی‌شون زد
درک، همه چی روبراهه؟ یه هفته‌ست دارم سعی می‌کنم باهات تماس بگیرم
یه هفته؟
توی رابطه خودمون، حس می‌کنم این همون چیزیه که تو از طرف من حس می‌کردی
وقتی با هم آشنا شدیم و بعدش شروع کردیم به کار کردن با هم
اون اوایل
یه جور بیزاریِ غریزی داشتم
آره. تو هم حسش کردی؟
منظورم اینه که، حس می‌کنم یه سابقه‌ای پشتش بود
و فکر کنم بخش زیادیش به خاطر تجربه تو بود
از اینکه این کار در نهایت چه معنایی برای یه رابطه داره
که می‌تونه فشار مضاعفی وارد کنه
وقتی اونطوری با هم می‌خورین، می‌خوابین و نفس می‌کشین
بفهم که دنیا دور تو نمی‌چرخه
خوبه
همچنین حس کردم یه ترسی برای تو، و برای من وجود داشت
که مثلاً، این از نگاه دنیای بیرون چطوری به نظر میاد
یعنی خیلی پیچیده بود. آره
حس می‌کردم که: «یه لحظه صبر کن، من نمی‌خوام مثل پدر مادرم بشم.»
این اتاق بابام بود
اتاق مامانم طبقه بغلیه
و... نمی‌دونم کی به این نقطه رسیدن
که اتاق‌ خواب‌های جداگونه داشته باشن، اما داشتن
دیوار به دیوار. یه سوئیت قشنگ. اما فکر کنم خودشون اینطوری می‌خواستن
اونا ۶۲ سال با هم زندگی کردن
رابطه‌شون چطوری بود؟
قراردادشون با هم چی بود که تونستن، می‌دونی
این همه مدت دووم بیارن؟
من از دیدِ میزان صمیمیت‌شون بهش نگاه نمی‌کنم
چون حس می‌کنم اونا خیلی بهم نزدیک بودن
اما در عین حال، خیلی خیلی هم با هم فرق داشتن
مارگارت مریِ من ۱۵ سالشه
انیشتین که نیست
تفاوت لوله‌های هادسن رو با لوله‌های فالوپ نمی‌دونه
متوجهم. خب، خانوم مولکاهی
اگه بخواد بره جرسی، بدجوری به دردسر می‌افته
خانوم مولکاهی
این رو حس می‌کنی؟
وقتی به اجراشون نگاه می‌کنم، می‌بینم بابا چقدر سخت تلاش می‌کنه
اون بارها و بارها تمرین کرده و نمی‌خواد گند بزنه
و مامان فقط می‌ذاره همه چی خودش پیش بره
یادمه مامان می‌گفت که
«بابایی تا ساعت پنج صبح بیدار موند تا دیالوگ‌هاش رو حفظ کنه.»
یعنی یه جور کمال‌گرایی وجود داره که فکر کنم من و تو به ارث بردیم
بخشیش خوبه
اما بخشیش
بخشیش خوبه. اما بخشیش
لذت بردن از چیزها رو ازمون می‌گیره
دقیقاً همینطوره
جری خیلی جدی بود و صبح و ظهر و شب تمرین می‌کرد
خیلی خب، گرفتم چی شد
باشه جری
اون روی تک‌تک کلمات و جمله‌ها وسواس به خرج می‌داد
اوه، آره
اون قطعاً وجدان کاری داشت و فکر کنم همین سر پا نگهش داشت
اینطوری بود که به اینجا رسید
اما واسش غیرممکن بود که... سخت نگیره
خب، تو کارهای عجیب زیادی می‌کنی عزیزم
همینطوره
واقعاً همینطوره
تو هم کارهای عجیبی می‌کنی. لازم نیست بحث رو شخصی کنی
خب آخه چرا باید به یقه‌ای آهار بزنم که روش نوشته «آهار نزنید»؟
واسه اینکه سرت رو بالا نگه داری
چونه‌ت ضعیفه. چونه من ضعیفه؟
مامانت هم همینطوره
یه جورایی، مامان بدون بابا کجا می‌بود؟ می‌دونی؟
من اینطوری نگاه می‌کنم که: «بابا بدون مامان کجا می‌بود؟»
نمی‌دونم اگه مامان نبود، بابا اصلاً توی کمدی موفق می‌شد یا نه
اون اونقدر بهش متعهد بود که نیاز داشت
با اون کار کنه. فکر کنم خیلی زیاد دوستش داشت
نمی‌خواست ریسکِ از دست دادن احتمالیِ اون رو بپذیره
یا ریسکِ نبودنش در کنار خودش و نمایش‌شون
اپلیکیشن اندروید سینمافریک, حرفه ای ترین اپ دانلود و پخش آنلاین فیلم و سریال با زیرنویس فارسی چسبیده و بدون سانسور, دریافت اپ از سایت و کانال تلگرامwww.cinemafreak.net
من همیشه به مادرم فکر می‌کردم
و اینکه چقدر با کریستین صمیمی بود
یه جورایی می‌تونستم صدای مادرم رو توی سرم بشنوم
وقت‌هایی که خیلی بیش از حد روی کار تمرکز می‌کردم
یادمه مادرم بهم می‌گفت:
«تو واقعاً باید در کنار خانواده‌ت باشی.»
خب، ۸ پوند و ۲ اونس. این مالِ یه هفته قبل‌تر بود
حس می‌کنم یه دوره‌ای بود
که کار اولویت خیلی بزرگی بود
و می‌دونی، همون‌طور که داریم حرف می‌زنیم، حالا اون شباهت رو با بابات می‌بینم
وقتی یه کار خیلی خوب ارائه می‌دی
باز هم فقط همون یه موردی رو می‌بینی که خوب از آب درنیومده
آره. شکست. یه جورایی، شکستِ مطلق
و پشت‌صحنه‌ی اینکه چطوری اون شرایط رو برات مدیریت می‌کردیم
یه جورایی شد رسمِ خانواده، مثلاً می‌گفتیم: «خب، اگه فلان بشه چی؟» می‌دونی؟
مثلاً: «اگه کار نگیره و فلان و بهمان...»
«اگه کار بگیره...» می‌دونی؟ آره
و فکر کنم... یعنی می‌دونی
فکر کنم واژه‌ش اینه... افتضاحه
آره، اینم هست که می‌دونی
انگار که «سعی نکن وانمود کنی روت تأثیر نذاشته
فقط بتون به زبونش بیار.» درسته
می‌دونی، چه خوب چه بد
یادمه «آن» منو می‌کشید کنار و می‌گفت
«هوای خودتو داشته باش.»
انگار که هوامو داشت. آره
و تو پسرش بودی
آره
همین و بس
مدام با این جمله روبرو می‌شم که: «تو پسرِ پدر مادرت هستی.»
و وقتی خودت بچه‌دار می‌شی
فکر می‌کنی قرار نیست اشتباهات والدینت رو تکرار کنی
ولی آخرش... همیشه همون کارها رو می‌کنی
اشتباهات متفاوتی می‌کنی یا همون اشتباهات قبلی رو تکرار می‌کنی
«الا» چند وقت پیش بهم گفت
«واقعاً اصلاً یادم نمیاد وقتی داشتم بزرگ می‌شدم پیشم بوده باشی.»
آره
بریم سراغ کارهایی که این هفته‌ی گذشته انجام دادی
خب، همش مشغول کار بودم. می‌دونی، خانواده‌م لس‌آنجلس بودن
واسه همین واقعاً تمام‌وقت کار می‌کردم
این هفته فقط یه روز تعطیل بودم
خلاصه اینطوری... خب
اما با تمام اشتباهاتی که به عنوان والد مرتکب شدم... آره، چندتایی سوتی دادم
می‌دونم برات شوکه‌کننده‌ست
و همچنین... آره، سکانست حذف شد
سکانس تو رو از فیلم «زندگی پنهان والتر میتی» حذف کردم
احتمالاً بدترین تصمیمی بود که تو کل زندگیم گرفتم
چی؟ تو اون لباس خیلی بامزه شده بودی
این برای... من کار می‌کنم
والتر، همه چی که به تو ختم نمی‌شه. چی؟
آخی، چقدر نازی. واقعاً ترسیده بودم
یادمه خیلی خیلی ترسیده بودم. اون صحنه به فیلم نمی‌خورد
نه، نه، من... این برمی‌گرده به مشکلات خودم و وسواسی که روی کارم دارم
یا همون «کمال‌گرایی». آره
برات آشناست؟
شاید. آره، به نظرم همینطوره. برای من؟
فکر کنم یه وقتایی هست، مثلاً بعد از یه روز سخت
یا وقتی یه چیزی درست پیش نمی‌ره
خیلی می‌ری تو فکر. می‌فهمی چی می‌گم؟
و فکر کنم وقتی می‌ری تو اون حال و هوا
دیگه سخت می‌شه ازش بیای بیرون
واسه همین این موضوع، یه جورایی حالِ... می‌دونی، بخشِ خوشگذرونیِ
تعطیلات رو می‌گرفت. متوجهی چی می‌گم؟
تو این همه نقش مختلف داری که سعی می‌کنی بینشون تعادل برقرار کنی، می‌دونی؟
کارگردان بودن، بازیگر بودن، تهیه‌کننده و نویسنده بودن
ولی در عین حال، پدر هم هستی. مگه نه؟
و گاهی حس می‌کردم که این نقش، بعد از اون کارهای دیگه قرار می‌گیره
سینمافریک
یه بار
با «کویین» تو آشپزخونه نشسته بودیم، اون موقع کوچیک بود
و داشتم بهش می‌گفتم که قراره تو «شب در موزه ۳» بازی کنم
و باید برای چند ماه برم کانادا
یهو دیدم وا رفت و گفت
«کاش می‌شد خونه بمونی.»
و یادمه با درماندگی گفتم
«اما تو که عاشقِ شب در موزه‌ای.» ولی براش فرقی نمی‌کرد
طنز ماجرا اینجاست که فکر می‌کردم خیلی بهتر از والدینم عمل می‌کنم
فکر می‌کردم از پسش براومدم. آخر هفته‌ها با هواپیما برمی‌گشتم خونه
و جاهای مخصوصی برای بچه‌ها درست می‌کردم تا وقتی میان سرِ صحنه بازی کنن
اما در واقعیت، وقتی می‌شنوم اونا چطوری در موردش حرف می‌زنن
می‌فهمم برای اونا هم دقیقاً همون حسی بود که من بچه بودم داشتم
و اون موقع اصلاً نمی‌تونستم اینو ببینم
وقتی جدا شدیم... آره
حسم این بود که «آخ، من تو این کار شکست خوردم.» و پیش خودم می‌گفتم «والدینم رو ببین.»
اونا بیش از ۵۰ سال زندگی مشترکِ فوق‌العاده داشتن
آره. و من نمی‌تونم، می‌دونی، در اون حد باشم
ازدواج با تو اونقدرها هم آسون نیست. می‌فهمی چی می‌گم؟
دوستم داری؟ چی؟
دوستم داری؟
چی کار می‌کنم؟
دوستم داری؟
من دوستت دارم؟
حالا که بچه‌ها دارن بزرگ می‌شن و مادرت هم برگشته به شهر
ناراحتی و می‌خوای بری؟ برو داخل، برو دراز بکش
کلوپ‌های شبانه دیوونه‌م کردن
اون نیاز به اینکه بری اونجا
و هر دقیقه خنده‌دار باشی، شبی دوتا اجرا
جلوی کلی آدم که اصلاً براشون مهم نبود من کی هستم
می‌دونی؟
به جری گفتم: «نمی‌دونم مرز بین نمایش و زندگی مشترکمون کجاست.»
دارم ازت یه سؤال می‌پرسم
هویتِ «استیلر و میرا» براشون... سنگین و آزاردهنده شده بود
فکر کنم حس می‌کردن توش گیر افتادن
همسرم، «آنی»، علاوه بر کمدین بودن
یه بازیگرِ درام هم هست
اما وقتی کمدین بودیم کسی اینو نمی‌دونست
و این چیزی بود که همیشه می‌خواست
اون زمان به عنوان کمدین، نمی‌شد همزمان دو تا تصویرِ متفاوت از خودت نشون بدی
یه روز گفت: «می‌خوام این کار رو انجام بدم
می‌خوام اینطوری پیش بره.» و منم گفتم: «اجازه می‌دم انجامش بدی.»
بعد از گذشتِ چند سال
خوبه که بدونی
دوستت دارم
مجبور شدیم اجرای این نمایش رو متوقف کنیم
که ریسک بزرگی بود، چون یه جورایی داشتیم اوج می‌گرفتیم
کارِ من با این لودگی‌ها
و پوچی‌ها و رسوایی‌ها تمومه. با همه‌شون
خدایا، چه سال‌هایی رو پای اون کارهای سخیف هدر دادم
من نمایشنامه‌ی «خانه‌ی برگ‌های آبی» رو نوشته بودم
شخصیتی داشت به اسم «بانی»، دوست‌دخترِ قهرمان داستان
و برای اون نقش از همه تست گرفتیم
تا اینکه یه روز تهیه‌کننده بهم زنگ زد و گفت
«دارم تو رستوران "راشن تی روم" ناهار می‌خورم و همین الان بانی رو دیدم
میزِ کناری نشسته و دارم به حرفاش گوش می‌دم
اون "آن میرا" است.»
و من گفتم: «اما مگه اون با استیلر و میرا کار نمی‌کنه؟
مگه تنهایی کار می‌کنه؟» گفت: «خب، فقط یه راه برای فهمیدنش هست.»
وقتی «آن» رو دیدم، از فهمیدنِ اینکه خدای من
اون تو نسخه‌ی اصلیِ "اولیس در نایت‌تاون" بازی کرده، به وجد اومدم
و می‌دونی، یه بازیگر جدی بود
مدیر برنامه‌هاش نمی‌خواست اون تو یه تئاتر آف-برادوی بازی کنه
اون زمان آف-برادوی اعتبارِ چندانی نداشت
واقعاً یه تئاترِ حاشیه‌ای بود
مدیر برنامه‌هاش حس می‌کرد به سوابق کاریش لطمه می‌زنه
ولی اون اهمیتی نداد و قرارداد رو امضا کرد
و یه چیزی هست که امیدوارم بتونی پیداش کنی
جایی که «آن»، پسرِ کوچیکش رو آورده بود
«بن»
جلوی تئاتر «تراک اند وِرهوس» ایستادیم
تو یه نسخه از فیلمنامه‌ی من رو دستت گرفتی و داری ورقش می‌زنی
تغییرش می‌دی، صفحه‌ها رو پاره می‌کنی
و منم همش تعظیم و تکریم می‌کنم که: «بله ممنون، متشکرم آقای استیلر.»
بله
به نظر من چیزی که شگفت‌انگیزه، اینه که بعد از سال‌ها کار کمدی
تونست به نقش‌های جدی رو بیاره
نمایشنامه‌هایی از «یوجین اونیل»
و «ریچارد گرینبرگ» و نمایشنامه‌نویس‌های معتبر
اینکه «آنی» داره این کار رو می‌کنه
باعث می‌شه احساسِ خیلی خیلی مهمی داشته باشم و حس کنم بخشی از رؤیایی هستم که داره محقق می‌شه
چطور می‌شه با وجود رقابت‌های خانوادگی، زندگی مشترک رو حفظ کرد؟
منظورم اینه که همه‌تون بازیگرین
به نظرم یه رقابت طبیعی
بین زن و شوهر وجود داره
خب، در مورد ما، فعلاً «آنی» همه‌ی کارها رو انجام می‌ده
از نظرِ حضور در صحنه
اون تو نمایشنامه‌ای به اسم «خانه‌ی برگ‌های آبی» بازی می‌کنه
که همش سرش رو شلوغ نگه می‌داره
فکر کنم ایده‌ی تنهایی کار کردن هم چیزی بود که می‌خواست
و هم احتمالاً بعد از اون همه موفقیت، براش ترسناک بود
که فکر کنه آیا می‌تونه به تنهایی از پسش بربیاد یا نه
چیزی که مردم متوجهش نمی‌شن اینه که پدرم آدم خیلی معنوی‌ای بود
یه جور انرژی خاصی داشت
مثلاً اگه آرنجت یا جای دیگه‌ت آسیب می‌دید
انگار فقط با انرژی دادنش اون رو برات خوب می‌کرد. یه همچین چیزهایی
کلاً آدم خیلی عمیقی بود
ایمانِ واقعی به خودش داشت
یادمه یه زمانی همگی برای تعطیلات رفته بودیم اسپانیا و
از مردم دعوت کردن که برن پایین. یه گاوبازیِ بدونِ خونریزی بود
و اون رفت تو رینگ با یه گاو
اون... این کار رو کرد
یه چیزی در وجودش داشت
که حاضر بود بپره تو میدون و دل رو بزنه به دریا
حس می‌کنم همیشه دارم سعی می‌کنم شبیه به آدمی باشم که اون بود
ببین، پدرت یه جورایی مثل یه قدیس بود، می‌دونی؟
یه ویژگی‌ای داشت که مثل یه بچه‌ی نه ساله بود
آره. می‌دونی؟
همونطوری می‌مونه. آره
اینم یه یادداشت از طرف پدرت. اوه، واو
«کریس عزیزم، یادداشتِ آینه‌ت روی آینه‌ی منه
به باد دادنِ شکمت ادامه بده
از لابلای اون شورت‌های ابریشمیِ ظریفِ هرودز.»
آره
واقعاً همه‌ی اینا فوق‌العاده‌ست
آره. «هیاهو»
منظورم اینه که، این نمایشنامه رو خیلی خوب یادمه
چون شماها اجراش کردین و «مایک نیکولز» کارگردانش بود
اونجا بود که-- اونجا بود که تو و «جری» یه جورایی صمیمی شدین؟
نه، جری رو از خیلی قبل‌تر می‌شناختم
سال پیش. درسته ۶۰
«جو پاپ» داشت تئاتر «دلاکورت» رو راه می‌انداخت
تئاتر «شکسپیر در پارک». آره. و جری براش اجرا می‌کرد
آره. و شاید «آن» هم همینطور
اون اوایل، آره. و همون موقع بود که باهاشون آشنا شدم
مادرت یه جورایی یکم منو می‌ترسوند
آره
اون... مادرت طوری بهم نگاه می‌کرد
که می‌فهمیدم دستم رو خونده
مگه نه؟ آره
بهم نگاه می‌کرد و می‌فهمیدم که پیش خودش می‌گه: «می‌دونه یه ریگی به کفشته.»
آره
ولی از طرفی، با «جری» هم کار کردم
و وقتی با آدما کار می‌کنی، یه رابطه‌ی خیلی صمیمی شکل می‌گیره
درسته
من اینطوری بهش نگاه می‌کنم، مثل بندبازی تو سیرک
می‌دونی، همون جایی که پشتک می‌زنی
و باید مطمئن باشی که دست‌های یکی اونجاست
که می‌تونی بگیریشون
جری هم اونطوری بود، واقعاً پشتت بهش گرم بود
چه خبر «زد»؟
باورت نمی‌شه. - منو که می‌شناسی، هر چیزی رو باور می‌کنم
یه قطار رو ربودن
باورم نمی‌شه
من تو یه فیلم بازی کردم
ازم خواستن تو فیلمی به اسم «توقف ناگهانی پلهام یک دو سه» بازی کنم
چه فیلم معرکه‌ای
اینجا «پلهام»ـه. چه بلایی سرِ «گاربر» آمده؟
حتی مردان بزرگ هم دستشویی دارن
فقط از این خوشم میاد که همه‌مون رو به هیجان میاره، می‌دونی؟
می‌دونی، و می‌تونم بگم که تو رو هم سرِ ذوق میاره
چون تو هم مجبور بودی... آره، مجبور بودم
برای یکی از سکانس‌ها صندلی عقبِ یه ماشین باشم
سازمان حمل و نقل
هنوز باید پول بدی
وقتی داشتن این سکانس رو می‌گرفتن
من تمام مدت اون پشت روی صندلیِ عقب نشسته بودم
این اولین بار بود که سرِ صحنه‌ی یه فیلم می‌رفتم
هی، آقای «لاتیمر»، می‌تونی بگی امروز کجا بودی؟
یادت میاد موقع فیلمبرداری با خودت فکر می‌کردی: «چقدر باحاله
پدرم داره با "والتر ماتائو" بازی می‌کنه.»
یه چیزی در درونم جرقه زد، اینکه این همون کاریه که می‌خوام انجام بدم
مطمئنی؟ مطمئن؟ از هر کسی بخوای بپرس
این مثل یکی از اون پایان‌بندی‌های کلاسیکِ سینماست
ببخشید اگه مزاحمتون شدیم آقای «لانگمن». بیا بریم «ریکو»
عطسه می‌کنه. کات می‌خوره به در، در باز می‌شه
و بعد «والتر ماتائو» سرش رو اونطوری میاره تو
بعدش، موسیقی شروع می‌شه. دا-دا-دا
اگه لازم می‌شد
فکر کنم فردا تو یه کلوپ اجرا می‌کردیم. اگه لازم می‌شد
اما من خیلی بیشتر لذت می‌برم، و فکر کنم تو هم همینطوری
اگه می‌خوای بگو دهنم رو ببندم
خفه شو «آن». بذار من در موردِ خودمون بگم. باشه
باهاش موافقی؟ عاشقِ وقتایی‌ام که مقتدرانه حرف می‌زنه
اینجا در تئاتر «پارامونت»، نمایشِ «ریتز» اجرا می‌شه
با نقش‌آفرینیِ «ریتامورنو» و «جری استیلر»
کارِ موفقش چیه؟ «ریتز»
آره. اوه، گوش کنین رفقا، اگه گذرتون به نیویورک افتاد
حتماً باید برین کارِ شوهرم رو ببینین چون معرکه‌ست
«جک وستون» و «ریتا مورنو» هم تو این نمایش بازی می‌کنن
اسمش «ریتز»ـه
موضوعش چیه؟
خب، داستانش تو یه حمام بخارِ همجنس‌گراها می‌گذره
و خیلی خنده‌داره
اون زمان وقتی بود که در اوج محبوبیت بودن
از نظر پیشنهادهایی که می‌گرفتن و کارهایی که می‌ساختن
این فیلمنامه‌ی «فرودگاه ۷۵»ـه
کالیفرنیا، من دارم میام
من در واقع «فرودگاه ۷۶» رو ساختم، که بازسازیِ «فرودگاه ۷۵» بود
با بازیِ «ایمی» و «لیبرا مکس»، خواهرِ آدام و «هالی مایکلز» از طبقه‌ی پایین
خودشه. تسبیح‌هاتون رو بشمرین رفقا
داریم بیشتر واردِ این بحثِ جدایی می‌شیم
یه جور تعادل
بین دور بودن از هم و با هم بودن هست که واقعاً خوبه
این اواخر هم رو زیاد دیدین؟
خب، نه زیاد، ولی من از کار کردن لذت می‌برم و از تماشای کار اون هم همین‌طور
تجدید دیدارها عالی هستن
ما نقل‌ مکان کردیم به کالیفرنیا
تو یه آپارتمان به اسم "وست‌ویو تاور" زندگی می‌کردیم
درست در جنوب خیابان "سان‌ست"
می‌رفتیم دیزنی‌لند
و مزرعه ناتز بری و گشت‌ و گذار در یونیورسال استودیوز
سر صحنه می‌نشستم و فیلم‌برداری برنامه مامانم رو تماشا می‌کردم
مهمان ویژه امروز من، آنی میرا
آن داره تو یه پیش‌نمایش ویژه جهانی از شبکه سی‌بی‌اس بازی می‌کنه
به اسم "کیت مک‌شین"
- خیلی ممنون. و قراره این بار آن جدی باشه
بله، کیت مک‌شین آدم جدی‌ایه
درسته، اون یه وکیله. شوخی‌بردار هم نیست
چطور شدم؟ خوبم؟ - به نظر مضطرب میای
اوه، عجب رفیقی هستی تو
اون بچه رو با خونسردی نزن، فقط وقتی از کوره در میری بزن
متاسفم بچه، ببخشید
اولین کاری که انجام دادم تو سریال تلویزیونی مامانم بود
نقش پسرِ یکی از موکل‌هاش رو بهم دادن
تو پارامونت استودیوز بود و منتظر بودم برم جلوی دوربین
یه چراغ قرمز بود که بهش می‌گفتن چراغِ فرمان
گفتن "هر وقت چراغ روشن شد، بیا بیرون"
و موقع بیرون اومدن خیلی استرس داشتم
می‌دونم
تو از من شجاع‌تر بودی
خب، تو هشت سالت بود که تو "عاشقان و غریبه‌های دیگر" بازی کردی
می‌دونم، ولی معلومه که از ترس دارم زهره‌ترک می‌شم
خیلی خنده‌داره، دارم خارج می‌خونم و کلوریس لیچمن میاد کمکم
من واقعاً دوستت دارم
واقعاً عزیزم
اون خارج می‌خوند و... نه، خارج نمی‌خوند
اون بچه زیبا بود
هیچ‌وقت همچین بچه زیبایی ندیده بودم... ایمی استیلر
بنجی هم بچه فوق‌العاده‌ایه. محض احتیاط، اگه داره تماشا می‌کنه می‌گم
آواز هم می‌خونه؟
نه، ولی با قاشق موسیقی می‌زنه
اینجای مستنده که تدوین می‌کنیم
۱۹۷۴ و کات می‌زنیم به حضورمون در برنامه مایک داگلاس، سال
حالا فقط آروم باش. یادت باشه فقط ۳۰ میلیون نفر دارن تماشا می‌کنن
یادمه نورها خیلی زیاد بود
نمی‌خواستم گند بزنم. و اصلاً نمی‌فهمیدم صدامون چقدر بده
فکر نمی‌کنم. آره
براوو! براوو
آقای جری استیلر و همسرشون آن میرا
برنامه چطور پیش میره؟ می‌دونم آن داره سریال جدیدش رو واسه پاییز ضبط می‌کنه
و جری هم یه برنامه داره
جو و پسران. معرکه نیست؟
هر دوتون امسال سریال دارین. بله
در واقع شبکه سی‌بی‌اسه که داره ازدواج ما رو پابرجا نگه می‌داره
اگه هر دوی اون سریال‌ها موفق می‌شدن
زندگی‌مون خیلی تغییر می‌کرد
احتمالاً مجبور می‌شدن به لس‌آنجلس نقل مکان کنن یا زمان زیادی رو اونجا بگذرونن
تو چی هستی؟ درختی؟ من یه بلوط تنومندم
آن میرا. چی؟
نظرت رو درباره سال ۱۹۷۵ خلاصه بگو
من و جری سال خیلی خوبی داشتیم
منظورت از نظر احساسیه؟ یعنی هر دوتون برنامه‌هاتون کنسل شد؟
- اون خوب بود؟ آره، خب شانسش رو داشتیم که انجامش بدیم
منظورم اینه که، به هر حال. آره، دو تا سریال داشتیم که شکست خوردن
اما... چی؟ می‌دونی، بدم میاد زیادی خوش‌بین باشم
"انجام دادنش بهتر از هرگز انجام ندادنش بود"
و امسال کادوهای کریسمس خوبی خریدیم
واسه سال دیگه به خونواده هیچ قولی نمی‌دیم
به بابا نگاه کن. آره، بابا انگار داره میگه "جین!"
بابا دلش می‌خواد بخوابونه زیر گوشش. آره
مامانم می‌خواست فارغ از اجرا کردن، شاد باشه
و فکر می‌کنم واسه بابام اجرا کردن اون‌قدر مهم بود که
بخشی از شادیش محسوب می‌شد. درسته
واسه همین اون تنش بینشون وجود داشت
ولی با من دربارش حرف نمی‌زدن
خب چرا باید مشکلات کاری‌شون رو به دوش ما می‌انداختن؟
ولی باز هم آدم تو اون فضا بود
و حسش می‌کردیم. آره. اون تنش رو. آره
شرایط تو این حرفه داشت عوض می‌شد
و دوران سختی واسشون بود
تو برنامه‌های مختلف به عنوان مهمان شرکت می‌کردن
لحظاتی داشتن که موفقیت‌هایی کسب کردن
بدون همدیگه
کم‌کم اینجا و اونجا نقش‌های سینمایی گرفتن
این تراژدی‌کمدیِ انسانیه، تامی
سنگ رو هم به گریه میندازه
مامانم تو "محله آرچی بانکر" کار کرد
واسه اون سریال دو بار نامزد جایزه شد
شما بچه‌ها هیچ‌وقت به کسی جز خودتون فکر نمی‌کنین؟
اونا فقط داشتن سعی می‌کردن راهشون رو به تنهایی پیدا کنن
فکر می‌کنم این دوره واسه بابام سخت‌تر بود چون خیلی تشنه تایید شدن بود
و همون‌قدر هم وسواس کاری داشت
وقتی بزرگ‌تر شدم و با بچه‌های خودم همون اشتباهات رو تکرار کردم، فهمیدم
که... می‌دونی، واقعاً سخته
واقعاً سخته که
تعادل رو حفظ کنی. و من اشتباهات زیادی کردم
فکر می‌کنم حتی بیشتر از بابام اشتباه کردم
حالا شد یه چیزی
کت و شلوار خیلی قشنگی پوشیدی
بابای من. هی، اون حتماً آدم خاصیه
وقتی بهش فکر می‌کنم
اون کسی بود که تو لحظات بحرانی کنارمون بود
وقتی تو اردو دلتنگ خونه می‌شدم، می‌اومد بهم سر می‌زد
یا وقتی ۱۶ سالم بود و اسید زدم و ترسیده بودم
اون کسی بود که باهام مدیتیشن می‌کرد و
یعنی مامانم از پسش برنمی‌اومد. یه جورایی خودش رو می‌باخت
ولی اون وقتی بود، می‌تونست خیلی حساس و پدرانه رفتار کنه
فکر می‌کنم واقعاً می‌خواست ما رو از دردی که خودش حس می‌کرد، محافظت کنه
بن رو تشویق کردی که وارد این حرفه بشه؟
نه، فکر می‌کردم حرفه خیلی سختیه
از فکر اون همه پس زده شدن متنفر بودم
نمی‌خواستم بن یا ایمی با همچین چیزی روبرو بشن
اون از اون آدم‌هایی بود که دست خودش نبود و می‌خواست کمک کنه
و به منم نمی‌گفت. این منو دیوونه می‌کرد
مثلاً... واقعاً پیش می‌اومد که وقتی کارم رو شروع کردم، نقد بدی می‌گرفتم
و اون به منتقد نامه می‌نوشت
و می‌گفت چقدر در اشتباهه
بابا یه جور حس حمایت افراطی داشت که... منو کلافه می‌کرد
یه کارهایی می‌کرد چون اعتماد نداشت که ما بتونیم
خودمون از پسش بربیاییم
آدم باید اشتباه کنه. باید... باید زمین بخوره
و اون این رو نمی‌خواست. و بعد فکر می‌کنم
انگار فلج شده بودم
مسئله اینه که تو چیزی داشتی که بتونی تمام وجودت رو وقفش کنی
یادم نمیاد خودم نسبت به چیزی چنین حسی داشته باشم
فقط احساس ترس می‌کردم و چون بچه بزرگتر بودم، همه این توقعات ازم می‌رفت
سکوت مطلق، سکوت مطلق! نه، سکوت مطلق نیست
دیگه حالم از این وضعیت به هم می‌خوره. از دست بابا کلافه‌ام. از
از همه چی خسته‌ام. برو
این فیلما تمایل دارن منفی باشن
و دوران واقعاً سختی واسه زن‌ها بود
آره، و تازه ما گمنام هم نبودیم
پس نمی‌تونستیم تو خلوت و بی‌سرصدا شکست بخوریم
نه، و من کلی فرصت داشتم
ولی فقط نمی‌دونستم باهاشون چیکار کنم
نمی‌دونستم کی هستم
می‌دونی، وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، خیلی دردناک بود
و... من... آره. تو...؟
دلت می‌خواست چیکار کنی؟
خب... من فقط می‌خواستم
وقتی نقش پرستار رو تو رومئو و ژولیت بازی کردم، با خودم گفتم
"فقط می‌خوام مردم رو بخندونم. فقط می‌خوام همین کار رو بکنم"
واسه همینه اون همه سال که من پیشخدمت بودم و تو داشتی مشهور می‌شدی
می‌دونی چقدر واسم سخت بود؟
یعنی یه بخشیش باعث ساخته شدنِ شخصیتم شد. اما... تا یه حدی
مسلماً، بچه‌های بازیگرها هم مشکلات خودشون رو دارن
درسته. ...تو زندگی
و با اینکه تو تو این شرایط، اون والدِ بازیگری
ولی در عین حال کسی هستی که می‌تونم درک کنم چون خودت هم والدین بازیگر داشتی
درسته. آره. مثلاً با مامان نمی‌تونم تو این مورد هم‌ذات‌پنداری کنم
درسته. چون اون... خب، اون خودش یه والدِ بازیگره
اون والدین معمولی داشت. اون... معمولی
چه وحشتناک
اونا والدینِ دو تا بچه‌ان
و ازدواجشون بیش از ۲۱ ساله که با موفقیت ادامه داره
حداقل امیدواریم... بهشون گفتیم تا وقتی این برنامه پخش نشده
حق ندارن جدا بشن. و بعدش هم تا وقتی بازپخشش تموم نشده
بعد از بازپخش، هر کاری دلتون خواست بکنین
اون وقت می‌تونیم تو افق محو شیم. اون وقت می‌تونین جدا شین
وقتی شروع کردیم
حس می‌کردیم موفقیتِ اجراهای کمدی‌مون باعث می‌شه ازدواجمون هم خوب پیش بره
بعدش یه اتفاق دیگه می‌افته
- آدم باید تو زندگیش موفق باشه. فشارِ کار
و اگه اون موفقیت
بشه سدِ راهِ اون مدل زندگی مشترکی
که با هم می‌خواستین
اون وقت باید حاضر باشی از یه چیزی بگذری
می‌دونی، وقتی شروع می‌کنی، نمی‌دونی قراره این‌طوری بشه
مثلاً وقتی ازدواج می‌کنی، می‌دونی انقدر طول می‌کشه؟
به خاطر همه دلایلِ غلط شروع کردیم، مگه نه؟
درسته. و یهو به خودت میای و می‌بینی بزرگ شدی
و کاری که تو ذهنت می‌کنی اینه که دوباره درباره ازدواجت با خودت کنار میای
همین‌طور که پیش میری
ازدواجشون
اونا روش خیلی کار کردن
هم درمان انفرادی رفتن
هم زوج‌درمانی
فکر کنم هفته‌ای دو سه بار می‌رفتن
و همیشه بعدش می‌رفتن قهوه می‌خوردن و با هم حرف می‌زدن و پیوندشون رو قوی‌تر می‌کردن
چیزی که از طریق درمان یاد گرفتیم این بود
که زندگی شخصی‌مون از زندگی تئاتری‌مون مهم‌تره
و من نگاهم به زندگی‌مون واقعاً عوض شد
فکر می‌کنم خیلی از اون کینه‌ها رو دور ریختن
دیدم که به هم نزدیک‌تر شدن و هوای همدیگه رو داشتن
سریال‌های تلویزیونی‌مون کنسل شد ولی ازدواجمون برقراره
درسته
که تو حرفه‌ای مثل این، کار خیلی سختیه
واقعاً نمی‌دونستم با رفتن به کالیفرنیا
من و آن واقعاً کنار هم می‌مونیم یا نه
بعد از این همه کارِ جداگونه و با هم و این جور چیزها
و خیلی خوشحالم که این کار رو کردیم و واقعاً جواب داد
این باحاله. می‌تونم بخونمش؟ آره
می‌دونی، اونا یه قسمت آزمایشی ساخته بودن
و... آره
اینجا نوشته: "شبکه سی‌بی‌اس لیست برنامه‌هاش رو اعلام کرد..."
کی...؟ این دست‌خط باباست؟ آره
جری، الان وقت این کارها نیست
وقتِ چی؟ فقط می‌خواستم سالگردمون رو تبریک بگم
اوه، آره. سالگردمون مبارک
شاید باید از حدس و گمان درباره اینکه
سریال تایید می‌شه یا نه، دست بکشم
آن میگه: "با حرف زدن درباره سریال، لذتِ با هم بودنمون رو خراب نکن"
می‌فهمم که همین موضوع باعث ایجاد فاصله بینمون شده
نیازِ شدیدِ من به گره زدنِ کارهایی که روی صحنه می‌کنیم
با زمانی که با هم هستیم
تقلا کردنم واسه موفقیت و خواستنِ دیوانه‌وارش
متوجه چیزی درون خودم شدم که بهم میگه بیشتر از این‌ها حالم خوبه
هیچ‌کس به فرانک کاستانزا نمیگه چیکار کنه
درسته! اونا اصلاً کی هستن؟ چطور جرات می‌کنن؟
آخ! بابا
سالم بود و هیچ کاری بهم پیشنهاد نمی‌شد ۶۵
و بلاتکلیف مونده بودم
تا اینکه لری دیوید بهم زنگ زد
گفت: "می‌خوایم تو رو جایگزین نقش پدر در سریال ساینفلد کنیم"
می‌دونی، دلم نمیومد حتی یکی از اینا رو خرج کنم
یه جور
فوبیا پیدا کرده بودم
مسخره‌ست؟ نشونت می‌دم مسخره چیه. بدش به من
حس می‌کنم همه این چیزها رو درون خودش داشت و یه جورایی
فوران کرد... تو سریال ساینفلد خودش رو نشون داد
وقتی فشار خونم خیلی بالا میره، اون مردِ تو نوار بهم میگه بگم
"الان دیگه آرامش!"
با چیزی که بهش می‌گم "خشم درونی" روبرو شدم
حداقل این چیزی بود که
این چیزی بود که همسرم آن میرا همیشه می‌گفت
ما رفتیم... می‌خوای حرف بزنی جری؟ نمی‌خوام وسط حرفت بپرم
اگه حس می‌کنی باید چیزی بگی، راحت باش و بگو
چون ما این هفته مهمونِ برنامه مایک هستیم
درسته و حس می‌کنم به عنوان میزبان‌های مشترک
می‌تونیم یه نقشی ایفا کنیم
اون، می‌دونی، داشت تمامِ اون فشاری که
تو زندگیش سرکوب شده بود رو تخلیه می‌کرد
احتمالاً اون شخصیت بخشی از وجودش بود که بیرون زد
همگی با من بخونین
منو ببرین به استادیوم بیسبال
هر چقدر هم که عاشق تئاتر باشی
و هر چقدر هم که از تماشاچی انرژی بگیری
وقتی میای تو تلویزیون، کل دنیا تو رو می‌بینن
که واسه من فوق‌العاده‌ست، چون همیشه می‌خواستم همه دوستم داشته باشن
چطوری؟ برنامه‌ات رو می‌بینم، خوشم میاد
جری استیلر، درسته؟ حالِ میرا چطوره؟ آن میرا حالش خیلی خوبه
فکر می‌کنم وقتی ساینفلد واسه بابام اتفاق افتاد
مامانم هم تونست یه ذره آرامش پیدا کنه
چون دیگه واسه موفقیتِ اون، به وجود مامانم نیازی نبود
این شاید واسش یه جور تسکین بود
فکر کنم به سنی رسیدم که می‌دونی
اگه تو گذشته‌ات تامل نکنی، یه جای کارت می‌لنگه
اوضاعت خرابه. و هیچ‌وقت واسه تغییر دیر نیست. فقط همین رو می‌خوام بگم
بالاخره سیگار و الکل رو ترک کرد
و پذیرفت که... ریشه همه این قضایا از کجاست
خیلی‌ها حس می‌کنن این کار بیش از حد دردناکه
تا بعضی جنبه‌ها رو بررسی کنیم
اما به نظرم خیلی مفید اومد که با رنجش‌های گذشته روبرو بشم
همون‌هایی که اون موقع بهشون رسیدگی نشده بود
و وقتی به مسائل در زمان خودشون رسیدگی نشه
معمولاً بعداً به شکل‌های غیرسازنده‌ای خودشون رو نشون می‌دن
خیلی زیبا بود. منظورم اینه که اون واقعاً، می‌دونی
رشد کرد
اما پدرم هیچ‌وقت نمی‌خواست این رو قبول کنه، می‌دونی؟
حتی وقتی مامان به جلسات الکلی‌های گمنام می‌رفت و هر روز توی جلسات شرکت می‌کرد
و می‌گفت: «جری، می‌دونی، من یک الکلی هستم.»
اون می‌گفت: «نه، اینقدر به خودت سخت نگیر»
«می‌دونی، فشار کار زیاده و...»
می‌دونی، اون هیچ‌وقت نمی‌خواست با این دید ازش انتقاد کنه
همیشه یک عشق بی‌قید و شرط نسبت بهش داشت
- این پوشه‌ی اصلیِ نمایشنامه‌ی «بعد از بازی»ـه؟ توی وسایلش پیداش کردم
واو. چقدر باحاله
آن، ستاره و نویسنده‌ی نمایش «بعد از بازی»ـه
یه نمایشِ آف-برادوی در «تئاتر شماره چهار» نیویورک
گیج‌کننده بود. مایکی
محض رضای خدا، این یه حماسه‌ست
اون صحنه با دستکش‌ها! کدوم دستکش‌ها؟
داره درباره‌ی دو تا دختر حرف می‌زنه که فکر کنم نمادی از من و تو هستن
«سوزی و پالی؟ مگه چشونه؟ اونا فوق‌العاده‌ان.»
«اونا خیلی خشم دارن. من هیچ‌وقت پیششون نبودم»
«حتی وقتی هم که بودم، واقعاً حضور نداشتم.»
«اینقدر خودت رو ملامت نکن. تو مادر معرکه‌ای بودی.»
«هر دوی ما دنبال کارمون بودیم، محض رضای خدا.»
«هر دومون خیلی مشغول بودیم تا پولدار و مشهور بشیم.»
احساس می‌کنم اون بالا دارم با خودم حرف می‌زنم
شاید چون من... اون جمله‌هایی که آن نوشته
در واقع حرف‌هایی هستن که یه زمانی توی زندگی‌مون زدیم
«بودن با شما بچه‌ها خیلی عالیه. شاید یه نوشیدنی دیگه بخورم»
رازیل گوشواره رو بهش می‌ده
فکر کنم این از دستتون افتاد
«گوشواره‌م! فکر کردم گم شده.»
«خانم، هیچ‌چیزی گم نمی‌شه.»
احساس می‌کنم... شاید به خاطر تجربه‌ی خودم از ازدواجم باشه
اما انگار الان خیلی بیشتر باهاشون همدلی می‌کنم
چون... فکر می‌کنم به خاطر چیزهایی که در زندگی‌م از سر گذروندم
و دیدنِ اینکه انجامِ کاری که اونا کردن چقدر سخته
عاشق این بود که بیاد اینجا
پدربزرگ جری. اوه، آره
من و کریستین چند سالی بود که از هم جدا شده بودیم
و بعد وقتی کرونا اومد
تصمیم گرفتیم با بچه‌ها برگردیم به این خونه
و بعد اون درخت... و اون یکی که اونجاست
اون درخت موردعلاقه‌ش بود. اون کاج بزرگ
یهو دیدیم همه با هم توی اون خونه هستیم
و در همون زمان، ساختن فیلم رو هم شروع کردم
انگار یه جور وصال و نزدیکی دوباره بود
و اون که از کلمه‌ی «بی‌نشاط» استفاده کرد. آره
ما درباره‌ی چیزهایی که از سر گذروندیم حرف می‌زدیم، درباره‌ی مشکلاتمون
و همزمان به سختی‌هایی که والدینم هم کشیده بودن نگاه می‌کردیم
به شکلی که قبلاً هیچ‌وقت بهش نگاه نکرده بودم
اگه کسی به من می‌گفت که توی این سن
می‌دونی، خوشحال‌تر از دوران جوونی‌م می‌شم
می‌گفتم: «آخه چطور ممکنه؟»
خب، این عالیه، نه؟ که آدم بفهمه چنین چیزی ممکنه
ممنونم. خیلی لطف داری
من... دوست دارم کمی... کمی درباره‌ی زندگی‌م بگم. امیدوارم که
مدتیه که شب‌ها میرم روی صحنه
اونجا میام و زندگی‌م رو اجرا می‌کنم
من... خیلی از این کار کیف می‌کنم
این بخشی از زندگی منه که... در واقع همون کاریه که همیشه دلم می‌خواست انجام بدم
همیشه دلم می‌خواست تکی کار کنم
می‌دونم. می‌دونم. فقط
خیلی ممنون
اوه، ایناهاش. این
این همسرمه. آن میرایِ دوست‌داشتنی
خودشه، بله
خیلی جدی می‌شی
انگار عبوس می‌شی
مثل وقتی که داری توی مراسم مذهبی دعا می‌خونی
حال شما چطوره؟ اوه، حال شما چطوره؟
من هرشی هوروویتز هستم
من مری الیزابت دویل هستم
خودتی؟ واقعاً خودتی؟
خودمم. منم همین‌طور
مری الیزابت دویل. هرشی هوروویتز
اوه، از دیدنت خوشحالم... ذره‌ای عوض نشدی
اوه، تمومش کن
افتخارآمیزترین دستاوردت توی دوران کاریت چی بوده؟
افتخارآمیزترین دستاورد زندگی من
اینه که همسرم رو به شکلی واقعی شناختم
و بهش احترام گذاشتم و به کارهایی که با هم انجام دادیم احترام گذاشتم
باشه. مطمئنی نصف این رو می‌خوای؟
از این آت و آشغال‌های توفو متنفرم
اون چند تا نمایشنامه نوشت و بعد هم درباره‌ی زندگی‌ش نوشت
انگار این‌ها همه‌ش خواب و رویاست
«جری با من و بن توی نانتاکت روی تخت دراز کشیده»
«دست همدیگه رو گرفتیم، جری و من»
«دست‌هاش و پوستش رو حس می‌کنم»
«آفتاب روی پشتمه، کنار پنجره روی تخت دراز کشیدم»
«جری می‌گه: لعنتی، هواپیما هیچ‌وقت بلند نشد. واسه همین برگشتم خونه.»
ما یه خونه توی نانتاکت داشتیم
و اونجا یکی از جاهای موردعلاقه‌شون بود
الان هم هر دوشون همون‌جا کنار هم دفن شدن
بعد از اینکه مامان سکته کرد
دیگه واقعاً نمی‌تونست ارتباط برقرار کنه
اما اگه به چشماش نگاه می‌کردی، می‌فهمیدی که هوش و حواسش سر جاشه
در واقع کاملاً فلج شده بود
اما می‌تونست
وقتی حرف خنده‌داری می‌زدیم، می‌خندید
تمام کارمون این بود که کنارش باشیم و سعی کنیم بخندونیمش
ایمی تیپ می‌گرفت و منم تیپ می‌گرفتم
اگه حرفی می‌زدم که خنده‌ش می‌گرفت، حس می‌کردم کارم رو درست انجام دادم
چون اون تماشاچیِ سختگیری بود
برای چندین سال
دو سال، سه سال. هر چقدر
و بعد من
من
آیا هیچ رنجش و دلخوری‌ای باقی مونده؟
نه، واقعاً ندارم. دیگه نه. خب
خیلی دوستت دارم. می‌دونم. منم دوستت دارم. همین‌طور
دوستت دارم. خیلی زیاد دوستت دارم
خب، بابا یه چیزی بهم بگو
اینکه آدم فقط زنده باشه، از هر چیزی بهتر نیست؟
بله. زندگی همینه دیگه
آره؟ وقتی بریم، با هم می‌ریم، من و تو
آره، باشه. باشه، دست همدیگه رو می‌گیریم و بقیه‌ی چیزا
درسته. دست همدیگه رو می‌گیریم
هر جا که داریم می‌ریم، می‌تونیم با هم خوش بگذرونیم
آره. آره
وقتی رفتیم اون بالا، دوباره من رو می‌بری نمایش ببینیم؟
همیشه می‌بردمت... آره، وقتی برم، هر جایی بخوای می‌برمت
می‌خوای به بن چیزی بگی؟ هی بن. اوضاع چطوره؟
می‌خواستی به ایمی سلام کنی، درسته؟
اونم توی کار نمایشه، می‌دونی؟ دختر کوچولوی بسیار بسیار با استعدادیه
مثل یه معجزه‌ست. از یکی
از یه نفر به نفر دیگه منتقل می‌شه
اگه دلت می‌خواد، می‌تونی بهش بگی معجزه
آره. می‌تونم. آره، گاهی اوقات استعداد
یه جایی توی وجودته و به نسل‌های بعد می‌رسه
آره. آره
این چیه؟ یه دستگاه ضبط صوته
دستگاه ضبط صوت؟ اوه. آره
هر چی بگی روی این نوار ضبط می‌شه
- اینطوری صدات رو برای همیشه می‌شنون. آره
هیچ‌وقت فراموش نمی‌شی
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور » [ CinemaFreak.Net ]