‫[طبق مقررات ایمنی و بهداشت، بر گریلز و] ‫[گروهش در شرایط مرگبار، پشتیبانی می‌شوند]
‫[در برخی موارد، موقعیت‌ها به بِر ارائه] ‫[می‌شوند تا تکنیک‌های بقا را نمایش دهد]
‫[همواره پیش از ورود به محیط‌های خطرناک] ‫[باید مشاوره حرفه‌ای دریافت کرد]
...من بر گریلزم و قراره برم سراغ بعضی ...از دشوارترین چالش‌ها
،در خطرناک‌ترین جاهای زمین ...جاهایی که داشتنِ مهارت‌های بقای مناسب
می‌تونه مرگ یا زندگی رو رقم بزنه !وووو ،من در پاتاگونیام
یکی از دور افتاده‌ترین و وحشی‌ترین جاهای زمین اون رو می‌بینین؟ بهمن
...این سرزمین باستانی و افسانه‌ای
،در بعضی از نقاط ...سردترین دماهای روی زمین ...و بادهای سهمگینی
که سرعتشون می‌تونه تا ۲۴۱ کیلومتر بر ساعت برسه رو داره
به موقع شروع کردم به کندن
سرزمینی خالی از سکنه‌اس که توسط یخ و آتش، ایجاد شده
اینجا جای خوبی برای حضور انسان نیست
اینجا گیر افتادن، آدم رو وادار می‌کنه ...که بیشتر به خودش فشار بیاره
« « سینمافریک با افتخار تقدیم می کند » » [ CinemaFreak.Net ]
فقط سرسخت‌ترین‌ها می‌تونن توی این محیط خشن، دووم بیارن
...بهتون نشون میدم برای زنده موندن
در دشوارترین نقاط زمین، باید چیکار کرد
...اومدم تا یکی از وحشی‌ترین ...و بادخیزترین جاها
...روی زمین رو کاوش کنم پاتاگونیا
قراره با چتر نجات بپرم ،توی زمین یخی پاتاگونیا ...سرزمین عجایب منجمدی
که در حاشیه‌ی کوهستان آند جنوبیه ...سومین ناحیه‌ی منجمد بزرگ دنیا
...بعد از جنوبگان و گرینلنده
و از اینجا بیشتر نمیشه از تمدن فاصله گرفت
جایی نیست که بخوای توش گم بشی ...همون‌جا‌ می‌افتم ...اون پایین
درست توی قلب یکی از دشوارترین حیات‌وحش‌های دنیا ،طبق گفته‌ی خلبان
...این اولین باریه که کسی سعی کرده
با چتر نجات بپره توی زمین یخی پاتاگونیا ...هوا باید عالی باشه
...بادی نیست و آسمون صافه و زمان‌بندیم باید دقیق باشه
اپلیکیشن اندروید سینمافریک, حرفه ای ترین اپ دانلود و پخش آنلاین فیلم و سریال با زیرنویس فارسی چسبیده و بدون سانسور, دریافت اپ از سایت و کانال تلگرامwww.cinemafreak.net
،با کوچک‌ترین خطا ممکنه چند کیلومتر از نقطه‌ی فرودم ...در برهوت منجمد
فاصله بگیرم
موفق شدم، ولی به زحمت ...دما خیلی کمتر از حد انجماده
...و تا جایی که چشم می‌بینه چیزی جز برف و یخ نیست زنده‌ام
گوش‌هام انگار می‌سوزن اصلا نمی‌تونم انگشت‌هام رو حس کنم
...باشه، باید این رو جمع کنم
و باید راه بیفتم و خونم رو به جریان بندازم
...یک سری تجهیزات بقای اصولی ...و چندتا غافلگیری کوچیک دارم
و افراد تیمم باهام میان ولی آدم دلش نمی‌خواد این بالا بگرده
در معرض عناصری قرار می‌گیری که می‌تونن آدم رو بکشن
،زیر من، میدان یخی ...عمق کیلومتری داره و مساحتش هم ۱۳هزار کیلومتره
،و یه‌جورایی، توصیفش سخته ...ولی اگه جنوبگان و همالیا رو
،با هم ترکیب کنین میشه مثل اینجا
غذا پیدا نمیشه نمیشه آتیش درست کرد تنها شانس بقا اینه که پیش بری
همین‌طور ادامه بدی توقف نکنی ...کاوشگران، اوایل قرن ۱۹
...در جستجوی قله‌ی دودزای اسرارآمیزی
که از بالای برف‌ها نظاره‌گر بود، می‌اومدن اینجا
سرخپوستان ماپوچی محلی ،بهش می‌گفتن چالتن ،یا کوه دودزا
نگهبانی خاموش که امروزه با نام کوه فیتز روی شناخته میشه
قله‌اش معمولا با مه پوشیده شده ...اولین بار در سال ۱۹۵۲، فتح شد
...و در میان میدان یخی در مرز بین شیلی و آرژانتینه
به طرز خیره کننده‌ای زیباست ولی فریب نخورین اینجا ناحیه‌ی مرگ منجمده
اون رو می‌بینین که مستقیم از کوه میاد؟ بهمن
و برای همین، این ناحیه خیلی خطرناکه آدم دلش نمی‌خواد اینجا بگرده
کل اون بخش الآن افتاد بیاین ادامه بدیم
بهمن می‌تونه با سرعت ...۳۲۰کیلومتر بر ساعت، سقوط کنه
و هر چیزی که سر راهشه رو با آغوش مرگبارش ببره امیدی نداری
و بعدشم یخشکافه ،و با وجود این که اینا خیلی خوشگلن
در واقع اینجا سرشار از خطره
اگه مستقیم نگاه کنین اون یخشکاف‌ها رو می‌بینین؟
...و اونا شکاف‌های عظیمی توی یخ و یخچال‌هان
،وقتی یخچال جابه‌جا میشه ...تحت فشار، می‌شکافه
و این شکاف‌های عظیم رو ایجاد می‌کنه
و به راحتی آدم می‌تونه بیفته توی یکی از اونا و بعد، گیر می‌افتی
توی زمستون، برف، این شکاف‌ها رو ...پر می‌کنه
و نمیشه فهمید چی محکمه و چی نیست اینم از این اون پایین رو ببینین
اگه روی این راه برین ،و درباره‌اش ندونین
کافیه یه‌کم عریض‌تر باشه تا صاف برین پایین
بچه‌ها، می‌خوام اینجا با طناب به هم وصل بشیم از یخشکاف‌ها متنفرم
...توی راه اولین صعود اکتشافیم توی اورست
نزدیک بود توی یکی از اینا کشته بشم ...در ارتفاع ۵۸۰۰ متری، یخ شکافت
و زمین زیر پام، ناپدید شد ...بیهوش شدم و از ته یه طناب، آویزون شدم
اون طناب و هم‌تیمی‌هام، زندگیم رو نجات دادن
،ولی حتی اگه با طناب به هم وصل شده باشیم
رد شدن از روی یخ مثل رقص توی میدون مینه
باشه اومدم بیرون، اومدم بیرون، اومدم بیرون عجب بیا این رو ببین
همینه اون رو می‌بینی؟ برای همین با طناب به هم وصل شدیم خدای من
...و اون راه زیادی تا پایینه
آدم اصلا دلش نمی‌خواد توی یکی از اینا گیر بیفته و این خیلی بزرگه
بیا یه نگاه بهش بنداز دارمت همینه آروم ،وقتی از اورست، زنده برگشتم
قسم خوردم که دیگه ،پا توی یه یخشکاف نذارم ...ولی اون سوگند رو می‌شکنم
تا بهتون نشون بدم چطور زنده از یکی از اینا بیرون بیاین
...و این واقعا مثل بودن توی یه فریزر عمیق ترسناکه
به اون پایین نگاه کنین
دیوارهای یخی، به اندازه‌ی مرمر، محکمن
اینجا چیزی جز سکوتی ترسناک، نیست واقعا سرما رو حس می‌کنم
...زیر نور خورشید نیستی و توی یه جای عمیق، تاریک و مرعوب کننده‌ای
،کافیه این پایین گیر بیفتی تا به زودی به بخشی از منظره تبدیل بشی
...و وقتی راهنماهای آلپ درباره‌ی
وقتایی که میرن تا از یخشکاف‌ها ،جسد در بیارن، حرف می‌زنن
میگن اغلب مجبورن ...از دریل نیوماتیک استفاده کنن
تا یه جسد رو از یخ در بیارن اونا حسابی منجمد میشن
و این برای من خاطرات خیلی بدی رو برمی‌گردونه
و صادقانه بگم، خیلی با حضور در این پایین، راحت نیستم
خیلی عمیقه و چیزی نیست که بگیریش
بدون طناب، امکان نداره که بشه زنده بیرون اومد
به پوتینم روی این یخ نگاه کنین به فنا میری واقعا
و امکان نداره بشه از اینجا رفت بیرون
هیچ جایی برای گرفتن نیست اینا محکمن
،من توی زمین یخی پاتاگونیام در اعماق یه یخشکاف ...مثل همونیه
که توی همیالیا نزدیک بود زندگیم رو بگیره
...این جاها حس خیلی شومی دارن ،قبلا توی جاهای تنگ زیادی بودم
ولی تعداد اونایی که بتونن این‌قدر من رو بترسونن، خیلی کمه
...اینجا جای خوبی ...برای حضور انسان نیست
و می‌خوام از اینجا برم بیرون
و برای این کار فقط باید از گره‌ی پروسیک، استفاده کنم
...این فقط یه حلقه‌ی ساده‌اس که زندگی خیلیا رو نجات داده
فقط باید این‌جوری ،چند دور بپیچونیش ...این طرفش رو رد کنی
...‌و بعد ...کاری که باید بکنی ...اینه که پات رو بکنی توش و بلند بشی
و وقتی اومدی بالا، اون رو می‌کشونی بالا
هر چی زودتر از این جهنم منجمد بری بیرون، بهتره
ولی فکر نکنین که برگشتن ...روی زمین یخی به معنی نجات آنیه
هوای اینجا خیلی ناپایدار و خیلی وحشیه
هر سال حدود ۹ متر برف ...روی زمین یخی می‌باره
...که بادهای شدید جنوب غربی
از اقیانوس آرام جنوبی اونا رو پراکنده می‌کنن
،دیگه وضعیت خیلی بدتر از این نمیشه حتی توی قطب جنوب ...جای وحشی‌ایه
که توش قوانین معمولی بقا دیگه کاربرد ندارن
یه داستان معروف از سقوط ...یه هواپیما توی آند
درست در شمال پاتاگونیا در دهه‌ی ۷۰ هست
مسافرهاش یه سری بازیکن راگبی از اوروگوئه بودن
و یه‌جوری، ۵۰ نفر ...از سقوط اولیه ...جون سالم به در بردن
و کار درست رو کردن ،توی بقایای هواپیما پناه گرفتن
برای خودشون دیوار برفی درست کردن ،اگه این کار رو نکرده بودن
...همه‌شون همون شب اول، می‌مردن اینجا دما تا زیر ۳۰ درجه هم می‌رسه
...ولی اونا رو دو ماه بعد نجات دادن ...و اونایی که زنده مونده بودن
فقط به‌خاطر آدم‌خواری، زنده موندن
و توی همچین شرایطی ،میشه دید که واقعا اون تنها راه زنده موندنشون بود
،اگه توی کولاک گیر بیفتی پیدا کردن سرپناه باید تنها اولویتت باشه
کل این کوهستان، هیچ شکل خاصی نداره اصلا پناهگاه طبیعی نداره
...ولی چیزی که دارم ،کلی برف زیر پامه و برف یه عایق گرمای خیلی خوبه
کاری که قراره بکنم اینه که یه غار برفی خیلی ساده درست کنم
اگه از باد در نری، می‌میری
برف رانشی شل معمولا ...روی دامنه‌ی بادپناه، جمع میشه
و این، کار رو برای کندن و رفتن توی دلش، آسون می‌کنه
...حتی اگه وسط کوه باشی ،وسط باد منجمد کننده و برف
...درست کردن یه غار برفی ...باعث میشه حس رضایت خاصی پیدا کنی
پسر کوچولوم بهش میگه لونه ...ولی شک نکنین این کوه‌ها می‌تونن بکشن
حتی آماده‌ترین‌هام گیر می‌افتن ،چند سال پیش
یه گردان ارتشی شیلی ...که برای تمرین به نزدیکی اینجا اومده بودن
توی کولاک، گیر افتادن در عرض یه شب ۲۵نفر یخ زدن و مردن
انگار به موقع شروع به کندن کردم باد دوباره برگشته
،و هوای اینجا هر دقیقه عوض میشه ...و تفاوت قابل توجهی بین این پایین
و این بالاست د‌ارم برف‌ها رو بلوک می‌کنم تا ورودی رو سد کنم
،هنوزم قراره سرد باشه ولی جلوی بادهای سرکش رو می‌گیره
دارم پیشرفت خوبی می‌کنم ،احتمالا ۱۰-۱۵ دقیقه‌اس که مشغولم
ولی هنوز کمی نور روز هست ...و واقعا می‌خوام ادامه بدم
...تا بتونم درست داخلش بخوابم و کل شب، راحت باشم
و باور کنین، این حفره‌های برف، کار می‌کنن ...در سال ۱۹۹۶، ۱۲ کوهنورد
توی زمین یخی پاتاگونیای شمالی وسط یه کولاک، گیر افتادن
،۱۴روز بعد، زنده پیدا شدن فقط به لطف رفتن توی دل برف
برام حدود یک ساعت و نیم طول کشید تا این غار رو درست کنم
کارم بد نبود، با وجود این که تعریف از خوده ،ولی قبل از این که بخوابین
حواستون به قضای حاجت باشه
یکی از بهترین دوستام شاهد بود ...که یه کوهنورد توی اورست
...نصف شب از خیمه‌اش رفت بیرون تا قضای حاجت کنه
...و اون فقط پوتین داخلیش پاش بود ،و بعد لیز خورد
و ۱۵۰۰ متر سقوط کرد و مرد
و برای همین کوهنوردها تقریبا همیشه یه بطری برای کارشون دارن
،من بطری مخصوص ندارم ولی بطری آبم رو دارم ...و الآن خالیه
و باید کارم رو بکنم پس می‌تونم از اون استفاده کنم
...و این‌جوری حداقل گرم میشم و لازم نیست ادرار رو هدر بدم
I'M GONNA PUT THIS ON HERE...
...AND THEN JUST PEE INTO THIS.
AND I HAD A TERRIBLE EXPERIENCE ONCE, CLIMBING,
DOING THIS IN THE MIDDLE OF THE NIGHT,
AND THE PEE BOTTLE SLIPPED OUT OF MY HAND,
AND I HAD A SLEEPING BAG FULL OF A LITER OF PEE FOR THE NEXT WEEK.
IT WAS REALLY BAD. IT JUST STANK.
SO SINCE THEN, I'M ALWAYS REALLY CAREFUL.
PUT THE LID ON THAT.
TUCK THAT DOWN MY JACKET, AND HOPEFULLY, THAT WILL KEEP ME WARM.
BUT I'M QUITE SNUG IN HERE, و واقعا امیدوارم که شب، خوب بخوابم
،برای امشب از شر طوفان در امانم ولی کی می‌دونه فردا چی در انتظارمه؟
...در معرض کولاک بودم و شب توی یه حفره‌ی برفی ،پناه گرفتم
ولی الآن، تغییر غیر منتظره‌ای پیش اومده
وای چه منظره‌ای
و به نظر میاد طوفان دیگه رد شده هنوز باد میاد
تفاوت بین اون داخل و اینجا، فوق‌العاده‌اس ...و راستش، شب بدی نبود
...جای خوابم یه‌کم ناصاف بود و هنوزم خیلی سرد بود
ولی این واقعا سرحالم می‌کنه ...مثل یکی از وقتاییه
...که کوهستان بهت قدرت میده نه این که توانت رو بگیره زیباست
ولی نمیشه توی پاتاگونیا ...روی چیزی حساب کرد
و خیلی طول نمی‌کشه که هوا دوباره بد بشه ،بعد از یه شب خوابیدن توی یخ
باید کمی گرم کنم
آخرین چیزی که ممکنه اینجا ،انتظارش رو داشته باشیم، کم‌آبیه
ولی توی سرما، به اندازه‌ی گرما، مرگباره
در عرض یک ساعت ممکنه تا دو لیتر مایعات از دست بدین
،اگه اون آب از دست رفته رو جایگزین نکنین
بیشتر از چند روز، دووم نمیارین ...مسئله اینه که اینجا آب زیادی نیست
فقط توده‌های برفه ...ولی باید جلوی وسوسه‌ی
خوردن برف تازه، مقاومت کنین ...و این اشتباهیه
که بعضی از بازماندگان سقوط هواپیمای آند، مرتکب شدن همین جوری خوردنش
...و این باعث شد لبشون بسوزه و داخل دهنشون زخم بشه ...و تاول بزنه
و دمای بدنشون رو حسابی آورد پایین ...پس به جاش، بطری آبتون رو بردارین
و پر از برف بکنیدش بفرستینش داخل و وقتی پر شد ...بکنینش توی لباستون
بین لایه‌ها، کنار پوستتون نباشه
و بعد در حالی که حرکت می‌کنین اون به آرومی آب میشه
،ولی بچه‌ها، باد داره شدت می‌گیره و دوباره داره برف می‌باره
باید قبل از این که انگشت‌هام بی‌حس بشن، راه بیفتم
...از تجارب تلخم می‌دونم ...که یکی از دردناک‌ترین خطرات کوهستان
یخ‌زدگیه سرمای گزنده، پلاسمای سلول‌هاتون رو ،منجمد می‌کنه
...که بعد منفجر میشن و باعث ایجاد تاول‌های قرمز بزرگ عذاب‌آور میشن
،و در نهایت، در عرض چند ماه سیاه میشن ...و یا باید قطع عضو کنید
یا خودشون می‌افتن ...و راستش، یکی از دوستام
توی زمین اسکواش، انگشتش افتاد ...یکی دیگه از دوستام
مجبور شد انگشت خودش رو ببُره گفت خیلی عصبانی بود
همین‌طور بهش چاقو میزد ،ولی نمیشد پس اره‌اش کرد
...مرحله‌ی اول یخ‌زدگی، سرمازدگیه
و اون می‌تونه فقط در عرض ۶۰ثانیه، اتفاق بیفته
خودم روی گونه‌هام ،و دست‌هام دچار سرمازدگی شده بودم و خیلی دردناکه
...و وقتی بگیریش، اتفاقی که می‌افته اینه که
مقاومتت در برابر سرما بعد از اون، خیلی کمتر میشه
برای همین این روزها دست‌هام این‌‌قدر سرد میشن
...ولی راه اصلیش اینه که همیشه ،انگشت‌هات رو تکون بدی
انگشت‌های پات رو تکون بدی و صورتتم تکون بدی
وقتی چیزی یخ‌زده بشه دیگه خوب نمیشه
سلول‌های آسیب دیده دیگه رشد نمی‌کنن
کولاک‌هایی مثل این می‌تونن به معنی برف و بوران کامل باشن
به راحتی میشه حس جهت‌یابی رو ...از دست داد
و حتی ممکنه بری توی مسیر یه بهمن ،بچه‌ها، باید اینجا کمی مراقب باشین
...چون کل اینجا خیلی استعداد بهمن داره ،کلی برف تازه باریده
...شیب تندی داریم، باد شدیدی میاد و درضمن، ماشه هم هست که خودمونیم
بهمن‌ها هر سال زندگی ...بیش از ۲۰۰ نفر رو می‌گیرن
و اغلب خود اون آدم‌ها باعث میشن راه بیفتن
متوجه شدم که اگه بتونم ...از بین این برف عمیق
،بیام بالای این ستیغ ...واقعا جای خوبیه
تا ببینم که می‌تونم باعث ...ایجاد یه بهمن کوچیک بشم
و نشونتون بدم که این شرایط چقدر ترسناکه یا نه ،کار خطرناکیه
ولی ثابت می‌کنه که چقدر مرگبارن کل این ستیغ، استعداد بهمن رو داره
توی شیب بادپناهه برف نرم و عمیق این قرنیز با یه‌کم کمک، میره
و وقتی یه‌ذره بره، باقیشم می‌ریزه ،برای محکم کردن طنابم
کوله‌ام رو توی برف، دفن می‌کنم
این خیلی محکمه حالا که از اون مطمئنم ...میرم بالای ستیغ
و توی برف، کانال درست می‌کنم وای می‌بینین چقدر عمیقه؟
...این باید برف رو به قدری شل کنه تا یه بهمن کوچیک درست بشه
...و از یه دوربین کوچیک استفاده می‌کنم
تا نشونتون بدم که زنده زنده دفن شدن، چه‌جوریه
باشه. ببینیم این باعث راه افتادنش میشه
انگار بهمن کوچیکم داره کار می‌کنه دوربین کجا رفت؟
در عرض چند ثانیه، دفن شد ،اگه شما جاش بودین
تنها شانستون برای زنده بیرون اومدن این بود که فوری پیدا بشین
ولی گفتنش آسونه ...فقط پونزده سانتی‌متر برف کافیه
،تا حتی نتونی پلکت رو تکون بدی
چه برسه به این که دهنت رو باز کنی و کمک بخوای ،بعد از نیم ساعت
شانس زنده بیرون اومدن فقط ۳۰درصده
و اگه در عرض دو ساعت پیدا نشین، مردین
بعد از ۴۵ دقیقه بالأخره دوربین رو پیدا کردم زنده‌ای؟
بهمن کوچیکم فقط چند متر برف بود ...تصور کنین وقتی هزاران متر بهمن
و چندین تُن برف باشه و همه چیز رو با خودش ببره، چی میشه
،این چیزها این‌قدر خطرناکن ولی پیدا کردن آدم‌هام خیلی سخته
باید از اینجا در برم
دوستایی که باهاشون میرم کوهنوردی ...معمولا اذیتم می‌کنن و میگن
که جیب‌هام همیشه پر از تنقلات ...و آبنباتن تا همیشه دهنم بجنبه
،ولی وقتی جایی هستین که خوراکیش این‌قدر کمه این کار واقعا مفیده
...و اگه آبنبات نعنایی داشته باشین ،و کمی اون رو مک بزنین
،فقط برای ۱۰ ثانیه ...باعث میشه که مغزتون راه بیفته
،و فکر کنه که غذا می‌خورین ...اون وقت انرژی حیاتی
برای تقویتتون رو بهتون میده نمی‌خوام توی کوه الکی بگردم
،در حالی که هوا بازم داره خراب میشه باید از اینجا در برم، اونم سریع
!وای
بــه جــمـع مـیلـیـونـی سـیـنـمـافـریـک در ایـنـسـتـاگـرام بـپـیـونـدیـد Instagram: Cinema.Freak
...توی یه کوهستان منجمد توی پاتاگونیا گیر کولاک افتادم
و توی همچین برفی ،اگه لازم باشه سریع از کوه در بری
میشه از چیزی به نام قدم عمیق، استفاده کرد
،فقط باید قدم‌های بلند برداری
پاهات رو تاب بدی به بیرون ،و روی پاشنه‌ات فشار بیاری
این روش خیلی موثری برای حرکته ...بعد قلقش دستت میاد
،و هر چی سریع‌تر بری !بیشتر حال میده
و بالأخره، هوا به نفعم شد
،واقعا، وقتی خورشید این‌جوری مشخص باشه
زمین یخی پاتاگونیا، نفس آدم رو بند میاره
همیشه می‌خواستم طبیعت ...این کوهستان خشن رو کاوش کنم
و پسر، دقیقا طبق انتظاراتم بود !ووووو ،درسته که شوکه‌ کننده‌اس
ولی زیبایی خطرناکیه که عناصر دشواری داره
...ولی چالش بعدیم در انتظارمه جنگل کوهپایه‌ای
فقط باید سالم از اینجا در برم بچه‌ها، می‌دونین چیه؟
هنوز باد می‌وزه و اینجا صخره‌اس
اینجا قابل پروازه پس بیاین این کار رو بکنیم
،همون‌طور که هر پیشاهنگی می‌دونه باید آماده باشی
نقشه‌ی زاپاسم برای پایین رفتن ...از این کوهستان
یکی از کوچیک‌ترین پاراگلایدرهای دنیاست باشه آماده‌ایم
و همیشه میگم دو راه برای پایین رفتن از کوهستان وجود داره
یه راه کند و طولانی ...یا راه سریع و کوتاه
و می‌دونم که کدوم رو ترجیح میدم اینم از این
!ووو
!عاشق پاتاگونیام
...رد شدن از کنار کوهستان عالی بود فرود توی جنگل راش خیلی خوب نبود
...جنگل پاتاگونیای جنوبی ...مثل چیزیه که از کابوس گاثیک در اومده
...انبوه، غیر قابل نفوذ و به راحتی میشه توش گم شد
باید جون بکنی تا از بین اینا رد بشی ،سوراخ سوراخ میشی
چون ببینین اینا چقدر تیزن ،وقتی یکی رو می‌زنین کنار
یکی دیگه صاف میاد توی صورتتون و همه چیز به پاهاتونم می‌پیچه
...فقط حفظ جهتت به تنهایی خیلی سخته ...چون انبوهی از خار و شاخه‌اس
و فقط میشه همینا رو دید امکان نداره که کسی بخواد اینجا بگرده
باید از بین راش‌های بادگیر ...با تقلا، رد بشین
تا وقتی که بتونین جنگل رو درست ببینین درخت‌ها دیگه دارن کم میشن
...به یه جای باز رسیدم و همون موقع به یه مانع بدتر، خوردم
این خیلی هوشمندانه به نظر نمیاد
راه برگشتی نیست و نمی‌تونم وقت تلف کنم فقط باید ازش رد بشم
...مرداب کودی پاتاگونیا ...ترکیب مرگبار و بوگندویی
از گیاهان در حال پوسیدن ...و آب سرد منجمد کننده‌اس ترکیبی شرورانه
این خیلی بوی گند میده ...نمی‌دونم اینا چین ولی قطعا خوب به نظر نمیاد
الآن، تا زانو توشم بیا رد بشیم
...این ناجوره و خیلی سرده، تمام انرژیم رو می‌گیره
مثل یه غول بزرگ گل و یخیه پاهام الآن خیس و پر از گلن بیا رد بشیم
خیس شدن، یکی از بزرگ‌ترین خطرها در پاتاگونیاست
،اگه دمای بدنم فقط چند درجه افت کنه ممکنه سرمازده بشم
حواسم به زودی مختل میشن و اندامم بی‌حس میشن خیلی زود، ممکنه بیهوش بشم
توی این محیط سخت، هیچ شانسی ندارم حس می‌کنی الآنه که به حسابت برسه
،خسته کننده‌اس ولی باید بجنگی بری بیرون و هر چه زودتر گرم و خشک بشی
و بالأخره، رد شدم ...دیگه وقتشه که غذا پیدا کنم و آتیش درست کنم
از اینا به‌عنوان آتش‌زنه استفاده می‌کنم ،بهش میگن بارا ده ویاخو
که یعنی ریش پیرمرد و میشه دلیلش رو دید واقعا شبیه ریشه
...ولی دلیل خوب بودنش برای آتیش ...اینه که روی این درخت‌ها رشد می‌کنه
...و بنابراین از زمین خیس در امان بوده و باید به خوبی آتیش بگیره
،با خوش‌شانسی برای من و بدن خیسم
باربا ده ویاخو در حد شهرتش به‌عنوان یه آتش‌افروز خوب بود
باشه آتیش داریم ،و وقتی جرقه‌ی اولیه می‌خوره ...مرحله‌ی خیلی خوبیه
...و بعد کم‌کم می‌گیره و می‌فهمی که کارت شده
این همیشه باعث میشه لبخند بزنم
این همون تقویت روحیه‌ایه که برای پیدا کردن غذا، لازم داشتم
اینجا یه برکه هست جای بدی برای نگاه کردن نیست
و اینجا، نمیشه سختگیر بود این فقط علف برکه‌اس ،یه‌کم شبیه شاهی آبیه
ولی میشه خوردش
طعم خیلی خوبی نداره ولی میشه خوردش ...طعمش مثل
سالادیه که کسی کلی حشره‌کش بهش زده اخ
،ولی باید هر چی که دستت میاد رو برداری مخصوصا چون غذای خیلی کمی هست
...زمستون‌های پاتاگونیا، پنج ماه طول می‌کشن و من آخراش رسیدم اینجا
چندتا از این لاروهای سوسک پیدا کردم ببینین کرم خاکی هم هست
...ولی این لاروی سوسک اون یکی کو؟ نه انداختمش خب یکی دارم
،توی پاتاگونیا، این موقع از سال
این تنها چیزیه که برای خوردن گیرت میاد ،انرژی زیادی نمیده
،ولی اگه مدت زیادی توی این جنگل مرده بگردی ...این‌جور چیزها
و این کرم خاکی‌ها رو پیدا می‌کنی
یه‌کم تمیزش کنم
طعمش مثل گل و مخاطه ،و همیشه وقتی این چیزها رو می‌خورم
...انگار آخرین کاری که می‌کنن
اینه که برای انتقام توی دهنم، خرابکاری می‌کنن همیشه همچین طعمی داره
...علف برکه، لاروی سوسک و کرم ...خیلی دلچسب نیست ولی بهتر از هیچیه
و می‌تونه شما رو تغذیه کنه تا از اینجا زنده در برین
من توی جنگل راش کوهپایه‌ای پاتاگونیا هستم ،با پهنای ۷۲ کیلومتر
به راحتی میشه اینجا گم شد این جنگل‌ها خیلی به هم ریخته‌ان
یکنواختی بی‌امانش باعث میشه جهت‌یابی خیلی سخت بشه
مخصوصا وقتی خورشید برای دنبال کردن، معلوم نیست
تا جایی که میشه دید، فقط درخته ،توی یه وضعیت بقا
تنها راه زنده خارج شدن اینه که به سمت پایین شیب بری
،دنبال کردن جریان نهر ،یه تکنیک کلاسیکه
نه که همیشه پیدا کردنشون آسون باشه فقط باید مدام گوش به زنگ باشین
صدا بین درخت‌ها پژواک پیدا می‌کنه به نظرم این طرفه
!اینم از این !پیداش کردم
باشه. تنها کاری که باید بکنیم اینه که این رو دنبال کنیم
به ازای هر ۵۰۰ متری ،که ارتفاعت کم بشه ،دما هم دو درجه زیاد میشه
،پس فقط از دردسر خارج نمیشی ریسک سرمازدگی رو هم کاهش میدی
و آذوقه‌ی طبیعت هم هی بهتر میشه هی، اینا رو
تمشک‌های چارای کوچولو هستن
خوشمزه‌ان ...طعمشون مثل یه‌کم مثل سیب ترشن
سرخپوست‌های ماپوچی توی این جنگل‌ها زندگی می‌کردن عاشق اینا بودن
...و حتی لهشون می‌کردن و باهاشون آبمیوه درست می‌کردن باشه راه بیفتیم
...مشکل دنبال کردن نهر اینه که نمی‌دونی از کجا سر در میاری
...و ایده‌ی رفتن دنبال نهر نقشه‌ی خوبی بود
،الآن کمی غیر هوشمندانه به نظر میاد
و امیدوارم اون، چیزی که فکر می‌کنم، نباشه
!وای بیا این رو ببین
!چه ارتفاعی !وای باید ۲۵۰ متر تا اون پایین باشه
اگه این‌قدر پرت بشی، کارت تمومه
...گمونم گزینه‌هامون اینان ...یا برگردیم تا بالای جریان
یا شاید سعی کنیم دور بعضی از این صخره‌ها یه مسیر پیدا کنیم
ولی نگاه... حتی اینا هم خیلی شیب دارن
...ولی فکر کنم با یه طناب، شدنیه و این از همون چیزهاییه که دوست دارم
طناب آماده‌اس بزن بریم
پایین رفتن از این صخره ،چند ساعت توی وقتم صرفه‌جویی می‌کنه
ولی باید با احتیاط برم پایین ،اگه اشتباه کنم یا باد شدت بگیره
...ممکنه صاف برم سر راه آبشار ...و اونجا دیگه توسط صدها تُن
آب و یخ، محکوم به فنام
!نگاه خیلی ارتفاع داره
خب، اینم راه پایین اومدن از همچین آبشار بزرگی
دنبال کردن نهر، نتیجه داد از کوهستان خارج شدم و توی دره‌ام
اینجا انگار یه لونه‌اس آثار بیشتری از حیات دیده میشه
آره، اون می‌تونه لونه‌ی یه دارکوب یا همچین چیزی باشه
،اگه بتونم تخم پرنده پیدا کنم
...منبع غنی‌ای از پروتئین، ویتامین و چربیه
یکی از بهترین غذاهای ممکن برای بقا خب، اینجا هیچی نیست
راستش به نظر میاد روی اون درخت یه مقدار قارچ باشه
آره، دنبال همینم اونا رو می‌بینین؟ ...ژائو ژائو یه محصول عمده‌ی بقا
برای اهالی بومی پاتاگونیا بود که بهش قسم می‌خوردن
...بومی‌ها بهش می‌گفتن پان ده ایندیو یا نون سرخپوستی
یه‌کم شبیه توپ گلفن و همیشه می‌خواستم بدونم چه طعمی دارن
...و جوابم اینه که یه‌جورایی ...نرم، بی‌طعم و یه‌جورایی کهنه
،و انرژی زیادی توی این نیست ولی بهتر از هیچیه
وسطش شبیه پنیر آب شده‌اس کاش واقعا بود
...از زمین یخی جون سالم به در بردم و از جنگل راش پاتاگونیا در رفتم
...ولی یه مانع آخر سر راهم هست و قراره سعی کنم ازش رد بشم
...قراره با خطرناک‌ترین چالشم در پاتاگونیا، مواجه بشم
،اگه لازم بود از این دریاچه رد بشین ،دستور‌العمل بقا میگه دور بزن
...چون دلت نمی‌خواد با همچین آب سرد و منجمدی در بیفتی ،مسئله اینه که
کلی چوب اینجا ریخته ...و بخشی از من حس می‌کنه می‌خواد ببینه
...می‌تونم یه قایق بسازم تا باهاش از اون رد بشم یا نه
می‌تونم از طناب پاراشوتم استفاده کنم تا چوب‌ها رو به هم وصل کنم
چیزی که لازم دارین ،چندتا از این الوار بزرگ و محکمن
...بعدش هم چندتا بست و بعدشم شاخه‌های بلند رو می‌ذاریم روش
و بعدش چندتا قائم مثل اینا از این پاراشوت استفاده می‌کنیم
و اگه باد بیاد ...می‌تونین برای خودتون
یه بادبان نصف و نیمه داشته باشین
درست کردن همچین قایقی حدود سه ساعت طول می‌کشه
،اگه موفق نشم ...ممکنه از توی دریاچه‌ی یخ‌زده سر در بیارم
و برای همینه که نقشه‌ی پشتیبان لازمه ...پس یه آتیش راه انداختم
تا اگه لازم شد با عجله خودم رو گرم و خشک کنم، به پا باشه
وقتشه که بفرستمش داخل باید آماده بود ...شنیدم سه‌تا راهنمای محلی
بعد از این که قایقشون چپ کرد اینجا کشته شدن
همه‌شون شناگرهای خوبی بودن سرمای شدید بود که کشتشون
مثل اینه که خودت رو بندازی توی یه جعبه‌ی یخ باشه شناورم
توی آب فرو رفتیم ولی شناورم ...و عجیب اینه که پاتاگونیا
...یکی از بادخیزترین نقاط دنیاست ...و وقتی که برای بادبانم می‌خوامش
هیچ بادی نمیاد ولی این آب فقط کمی تا انجماد فاصله داره
...مسئله اینه که این قایق حدود پونزده سانتی‌متر زیر آبه
این ایده‌آل نیست ...قایقم قراره پر از آب بشه و خیلی سرده
مثل اینه که پاتون توی سطل یخ باشه
...دارم به دووم آوردن قایق، شک می‌کنم و داره به سرعت سردم میشه
...برام حداقل یک ساعت طول می‌کشه تا از دریاچه رد بشم
راستش پاهام دیگه بی‌حس شدن ولی می‌دونین چیه ادامه دادن این، دیوونگیه
نمی‌تونم رد بشم باید سعی کنم برگردم
پام از بین اینا رد شد
باشه باید شنا کنم ۲۰دقیقه طول می‌کشه ...تا این قایق رو برگردونم
و در حال حاضر این‌قدر وقت ندارم ...پاهام واقعا دارن سوزن سوزن میشن
...ولی این ژاکت و این پیراهن قراره نجاتم بدن
باید این رو خشک نگه دارم و بعد شنا کنم ،خوب شروع کردم
ولی گاهی باید بدونی که کی عقب بکشی باشه
!اخ !خیلی یخه
...و کم‌کم حس می‌کنی بخش‌های مختلف بدنت ...می‌سوزن و بی‌حس میشن
و این اصلا کار جالبی نیست
!خدای من، سرده خب، اون قایق رو از دست دادم
هنوزم اونجاست ولی حداقل تا اینجا رسیدم
ولی باید این لباس‌های خیس رو در بیارم ...سرما می‌تونه خیلی خطرناک باشه
...چون کل بدن رو بی‌حس می‌کنه
و حتی ساده‌ترین چیزها هم تقریبا غیرممکن میشن
و با وجود این که مجبور شدم ،با عجله انجامش بدم
حداقل اینا، خدا رو شکر، خشکن
...و این قطعا خیلی بهتر شد ...در برابر وسوسه‌ی
...مالیدن شدید دست و پاهاتون برای شدت بخشیدن به جریان، مقاومت کنین
...باعث میشه خون گرم، از قلب و اندام حیاتیتون دور بشه
امیدوارم دوباره برف نیاد ...اگه خون سرد اندام خارجی
،فوری برگرده به مرکز بدن ممکنه از چیزی به نام اثر ثانویه بمیرین
...در عوض، خودتون رو آروم گرم کنین
تا دمای بدنتون کم‌کم به حالت عادی برگرده ...نتیجه‌ی اخلاقی این داستان
...اینه که اگه قراره قایق بسازین
و سعی کنین از یه دریاچه‌ی ،تقریبا منجمد رد بشین
باید یه نقشه‌ی زاپاس داشته باشین آخه اینجا اصلا شوخی‌بردار نیست
دارم دوباره انگشت‌های پاهام رو حس می‌کنم
...زمین یخی و جنگل راش پاتاگونیا ...چالش‌های منحصر به فردی دارن
...و چند دفعه با خودم گفتم که یعنی اینجا می‌میرم؟ ...یعنی نیروی طبیعت
برای بقای انسان، خیلی سنگینه؟
...راستش، تجربه کردن عناصر خشن پاتاگونیایی ...خیلی متواضع کننده بود
و خیالم راحت شد که تونستیم از اونجا سالم در بیایم
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور » [ CinemaFreak.Net ]